Τοῦ κ. Γεωργίου Τραμπούλη, θεολόγου
Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονός ὅτι οἱ ἐνέργειες τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὁμοιάζουν πλέον μέ ἐξαπλούμενο μεταστατικό καρκίνο, ἐντός τῆς καθόλου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅσο οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέν ἀναλαμβάνουν πρωτοβουλίες πρός ἐπίλυση τοῦ προβλήματος, τόσο αὐτό θά γιγαντώνεται μέ ἐπακόλουθο τό καρκίνωμα νά μεταδίδεται σέ ὁλοένα καί περισσότερες τοπικές Ἐκκλησίες. Ἄλλωστε, ἡ ἐκδίωξη τοῦ κανονικοῦ Μητροπολίτου Τυχικοῦ ἀπό τή Μητρόπολη Πάφου, μετά ἀπό ἀπαίτηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἐπειδή ἀρνεῖται νά ὑποκύψη στίς ἐκκλησιαστικά παράνομες καί ἀντικανονικές ἀξιώσεις του, ἐπιβεβαιώνει ὅτι τό νεοπαπικό φρόνημα εἶναι μία πραγματικότητα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Οἱ ἀποκαλύψεις, οἱ ὁποῖες ἦλθαν στό φῶς τῆς δημοσιότητας στό ἀγγλόφωνο τμῆμα τῆς Ἕνωσης Ὀρθοδόξων Δημοσιογράφων, μέ τήν διαρροή ἐσωτερικοῦ ἐγγράφου, τό ὁποῖο ἀποδίδεται στόν Μητροπολίτη Ἀγκύρας Γρηγόριο, πού συμμετεῖχε στήν ἀντιπροσωπία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στό Κίεβο κατά τήν διάρκεια τῆς “Ἑνωτικῆς” Συνόδου τοῦ 2018, ἀπό τήν ὁποία προέκυψε ἡ ἀντικανονική “ἐκκλησία” ὑπό τόν “Μητροπολίτη Κιέβου” Ἐπιφάνιο καί ἡ ὁποία ἔχει τήν ἀναφορά της στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ἐπιβεβαιώνουν τό πῶς ἀντιλαμβάνεται τό Φανάρι τήν θέση του μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὅτι ἡ ἐκκλησιολογία πού πρεσβεύει ταυτίζεται ἀπόλυτα μέ ἐκείνης τῶν παπικῶν.
Ὁ Μητροπολίτης Ἀγκύρας, ἀπευθυνόμενος σέ ἀντιπρόσωπο τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τοῦ “Πατριαρχείου Κιέβου”, ὑπό τόν Φιλάρετο, τοῦ εἶπε χωρίς κανένα ἐνδοιασμό:
“Σεβασμιώτατε διακρίνω εὐλαβῶς μίαν παρανόησιν. Ἐμεῖς δέν ἤλθαμε ἐδῶ, διά νά διαλεχθῶμε οὔτε διά νά θέσωμεν ἐν ἀμφιβόλῳ τά δίκαια τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Ἐκείνη διδάσκει καί ὑμεῖς διδάσκεσθε. Δέν διαλεγόμεθα ὡς ἴσοι πρός ἴσους ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ πλήν σᾶς ἀγαπῶμεν πολύ… Δέν εἴμεθα ἡμεῖς εἰς τήν θέσιν τοῦ εὐεργετουμένου, ἀλλά τοῦ εὐεργέτου ἐξ ὀνόματος τοῦ ὄντως εὐεργετοῦντος ὑμᾶς Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου”.
Οἱ λόγοι αὐτοί τοῦ ἀντιπροσώπου τοῦ Φαναρίου μαρτυροῦν τήν ἀπύθμενη ἔπαρση πού διακατέχει τό περιβάλλον τοῦ Πατριαρχείου. Ποιά εἶναι ἆραγε αὐτά τά δίκαια τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα μάλιστα δέν τίθενται ἐν ἀμφιβόλῳ, καί ποιά εἶναι τό ἐκκλησιολογικό θέσφατο, βάσει τοῦ ὁποίου δέν διαλέγονται ὡς ἴσοι πρός ἴσους; Τό γεγονός ὅτι ὅλες οἱ τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες εἶναι ἰσότιμες μεταξύ τους ὄχι κατόπιν συμφωνίας, ἀλλά διότι σέ κάθε μία τελεῖται ἡ ἴδια Θεία Εὐχαριστία καί παραμένει ὁ ἴδιος Χριστός, δέν ἀποδεικνύει ὅτι γιά τό Φανάρι συνιστᾶ κενό γράμμα;
Κατόπιν σέ ἄλλο σημεῖο ἀναφέρει:
“Ὁ Σεβασμιώτατος διεβεβαίωσε τόν Μητροπολίτην Ἀλέξανδρον ὅτι ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, χρώμενος τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ, τοῦ βοηθεῖν διά τῆς ἐκκλήτου ὑπερορίως, εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν θά κατέλιπεν ἀμοίρους αὐτῆς τούς προσελευσομένους κληρικούς παντός βαθμοῦ, προτρέψας αὐτόν, ὅπως διαμηνύσῃ τοῦτο πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ἱεροκρυφίως εἰς ἐνθάρρυνσιν τῶν βουλομένων”.
Σύμφωνα μέ τούς λόγους τοῦ Μητροπολίτου φανερώνεται ὅτι εἶναι δυνατόν αὔριο τό Φανάρι, ἀφοῦ κάνη ἀντικανονική εἰσπήδηση σέ μία ἄλλη τοπική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἔκανε στήν Οὐκρανία, π.χ. στίς Μητροπόλεις τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ἤ στό Μαυροβούνιο, τό ὁποῖο ἔχει τήν ἀναφορά του στήν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, μέ τό πρόσχημα τῆς προστασίας κάποιων σχισματικῶν, στήν συνέχεια νά δηλώση ὅτι, «ἡμεῖς δέν ἤλθαμε ἐδῶ, διά νά διαλεχθῶμε, ἀλλά μέσῳ ὑμῶν νά ἐπιβάλουμε τίς ἀξιώσεις μας».
Ἆραγε, ἀπό ποῦ τό Φανάρι ἀντλεῖ τήν ἐξουσία, γιά νά ἐκδηλώνη αὐτήν τήν ἀπύθμενη ἔπαρση, ἡ ὁποία τοῦ ἐπιτρέπει νά κάνη εἰσπηδήσεις, νά ἐπεμβαίνη σέ ἄλλες δικαιοδοσίες, νά παραδίδη παράνομους τόμους, νά καταπατᾶ ἱερούς κανόνες καί παραδόσεις, νά συμπεριφέρεται ἐν ὀλίγοις ὡς «Βατικανό»; Εἶναι ἀναντίρρητο γεγονός ὅτι ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀθηναγόρα καί μετά, τό Πατριαρχεῖο ἔχει καταστῆ ὄχημα τῶν πολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν Η.Π.Α. καί μάλιστα μέ ἀναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο.
Ἐπιβεβαιώνεται μάλιστα ἀπό αὐτό τό ἔγγραφο, ὅτι τό οὐκρανικό ζήτημα εἶναι ἀπόρροια πολιτικῶν παραγόντων, ἀφοῦ ἡ στρατηγική τῆς Δύσης πού θέλει τήν ἀποδυνάμωση, τόν ἐγκλωβισμό καί τήν ἀποσταθεροποίηση τῆς Ρωσίας, χρησιμοποιεῖ ὄχι μόνον οἰκονομικά καί στρατιωτικά μέσα, ἀλλά καί θρησκευτικά.
Ἐπίσης, σημειώνεται χαρακτηριστικά στό ἔγγραφο, ὅτι, “Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας ἡμέρας ἦλθον εἰς ἐνημέρωσιν τοῦ Σεβ. ἁγίου Γαλλίας καί τῶν μετ’ αὐτοῦ οἱ ἐκπρόσωποι τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Χώρας, οἱ ὁποῖοι καί διεβεβαίωσαν περί τῶν μέτρων ἀσφαλείας, περί τῆς ὄντως προθέσεως πολλῶν ἐκ τῆς παρατάξεως τοῦ Σεβ. Ὀνουφρίου νά προσέλθουν εἰς τήν Σύνοδον”
καί σέ ἄλλο σημεῖο ἀναφέρεται ὅτι,
“Εἰς ἐρώτησιν τοῦ ἁγ. Ἀδριανουπόλεως πρός τόν ἅγ. Γαλλίας οὗτος ἀπήντησεν ὅτι εἴμεθα κρατούμενοι καί μᾶς ἀπηγορεύθη ἡ ἔξοδος ἐκ τῆς Χώρας”
καί ἀκόμα ὅτι,
“Καθ΄ὁδόν ὁ ἅγ. Παμφίλου, ὁ ὁποῖος διεμαρτυρήθη εἰς τούς ὁμοεθνεῖς του διά τήν βιαίαν προσαγωγήν (σ.σ. τῆς ἀντιπροσωπίας τοῦ Πατριαρχείου), ἐνημέρωσε τήν Ἀμερικανικήν Πρεσβείαν καί ὁ ἅγ. Ἀδριανουπόλεως τό Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος. Ὑπό ἁπάντων ἐλάβομεν καθησυχαστικάς ἀπαντήσεις”.
Γίνεται καταφανές ὅτι τά γεγονότα τῆς Ἑνωτικῆς Συνόδου τοῦ 2018 ἐκτυλίχθηκαν ἐν μέσῳ ἔντονης πολιτικῆς παρέμβασης καί πίεσης, ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῆς οὐκρανικῆς πλευρᾶς ἀλλά κυρίως τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας, ὅσο καί τῆς ἑλληνικῆς, ὅπως ἐπιβεβαιώθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων. Σύμφωνα μέ τό ἔγγραφο, Οὐκρανοί κρατικοί ἀξιωματοῦχοι ἀνέλαβαν τήν ἐπιτήρηση τῆς ἀντιπροσωπίας, παρενέβησαν ἐπανειλημμένα στίς διαπραγματεύσεις, κάλεσαν ἐκπροσώπους τοῦ Πατριαρχείου στό προεδρικό μέγαρο καί σέ κάποιο σημεῖο μάλιστα φαίνεται ὅτι ἔως καί τούς ἐμπόδισαν νά φύγουν ἀπό τήν χώρα, καθώς ἡ Ἑνωτική Σύνοδος ἀπειλοῦνταν μέ κατάρρευση… Ἡ ἀφήγηση τῶν γεγονότων ἀποκαλύπτει τόν τότε Πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο νά παρεμβαίνη προσωπικά καί ἐπανειλημμένα, ὥστε νά μή ναυαγήση ἡ διαδικασία γιά τήν δημιουργία τῆς σχισματικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας.
Καί ἐνῶ γιά 15 χρόνια ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θεωροῦσε τά μέλη τοῦ Πατριαρχείου Κιέβου καί τῆς UAOC (Οὐνίτες) λαϊκούς, ξαφνικά τό 2018 τούς ὀνόμασε ἐπισκόπους. Τό 2016 ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὀνόμαζε τόν Μητροπολίτη Ὀνούφριο μοναδικό νόμιμο ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία, τό 2018 ξεκίνησε νά ὀνομάζη τόν Μητροπολίτη Ἐπιφάνιο Ντουμένκο μέ αὐτό τό ἀξίωμα. Καί ὅλα αὐτά συνέπεσαν μέ τήν ἔναρξη τῆς προεδρικῆς ἐκλογικῆς ἐκστρατείας τοῦ Ποροσένκο, ὅπου σχεδόν ἡ κύρια ἔμφαση δόθηκε στόν Τόμο καί στήν δημιουργία τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας, ΟCU.
Τό ἔγγραφο ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πολιτική ἐλίτ τῆς Οὐκρανίας εἶχε ἀποφασίσει ἐρήμην τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ, τήν ἵδρυση σχισματικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά διακοποῦν ὁριστικά οἱ σχέσεις μέ τήν Ρωσική Ἐκκλησία. Μέσα ἀπό αὐτό φανερώνεται ὅτι οἱ συνθῆκες κατά τήν διαδικασία τῆς ἀπόδοσης τῆς οὐκρανικῆς αὐτοκεφαλίας ἦταν τέτοιες πού δύσκολα μποροῦν νά συμβιβασθοῦν μέ τήν εἰκόνα μίας καθαρά ἐσωτερικῆς καί ἐλεύθερα διεξαγόμενης ἐκκλησιαστικῆς διαδικασίας. Χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι ὠμοῦ ἐκβιασμοῦ μέ σκοπό τήν ἐπίτευξη πολιτικῶν στόχων, πού ἦταν ἡ δημιουργία τῆς χειραγωγήσιμης σχισματικῆς “ἐκκλησίας”.
Ἐπίσης, μετά τήν ἀποκάλυψη τῶν συνθηκῶν, οἱ ὁποῖες ἐπικράτησαν κατά τήν διάρκεια τῆς ἑνωτικῆς “συνόδου” τοῦ 2018, κανείς δέν ἀποκλείει ὅτι μπορεῖ νά ὑπῆρξε καί χρηματισμός γιά τήν ἀπόδοση τοῦ αὐτοκεφάλου ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτό ἄλλωστε ἔχει ἀποκαλύψει καί ὁ Σάββας Καλεντερίδης σέ δημοσίευσή του στό facebook, ὅπου ἀναφέρεται:
“Γιά χρηματισμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης ἀπό τίς ΗΠΑ προκειμένου νά ἀναγνωρίσει τό Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, κάνει λόγο ὁ ἑλληνικῆς καταγωγῆς πρώην πράκτορας τῆς CIA John Kiriakou. Συγκεκριμένα, φιλοξενούμενος στό PodCast τοῦ Julian Dorey, ὁ John Kyriakou ἀνέφερε ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἀρχικά ἐξέφρασε ἀμφιβολίες γιά τήν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καθώς γιά 1.000 χρόνια ἡ Ἐκκλησία αὐτή βρισκόταν ὑπό τήν ρωσική ἐπιρροή. Πολιτικά, θεώρησε ὅτι δέν μποροῦσε νά προχωρήσει σέ μία τέτοια ἀπόφαση. Σύμφωνα μέ τόν Kyriakou, ἡ Χίλαρι Κλίντον ἀνέφερε ὅτι ἕνα ποσό 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων θά μποροῦσε νά βοηθήσει στήν λήψη τῆς ἀπόφασης. […]”
Δέν εἴμαστε σέ θέση νά ἐπιβεβαιώσουμε ἤ νά ἀμφισβητήσουμε τήν ἐν λόγῳ πληροφορία, ὅμως τά γεγονότα τά ὁποῖα διαδραματίσθηκαν κατά τήν “σύνοδο” τοῦ 2018, ἐπαληθεύονται ἀπό τό ἐν λόγῳ ἔγγραφο, ὁπότε δέν εἶναι καθόλου ἀπίθανο νά εἶχε συμβῆ καί αὐτό…
Ἄλλωστε, ἀποτέλεσμα τῆς ἵδρυσης τῆς σχισματικῆς “ἐκκλησίας”, εἶναι ὅτι ἡ κανονική Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία — ἡ μεγαλύτερη θρησκευτικὴ ὁμολογία τῆς χώρας, ἡ ὁποία ἑνώνει ἑκατομμύρια πιστοὺς — νά βρεθῆ στὸ στόχαστρο τοῦ καθεστῶτος τοῦ Κιέβου, πού ἐνῶ στήν ἀρχή ξεκίνησε ἁπλῶς νά ἀσκῆ πολιτικὴ πίεση, στήν συνέχεια διαμόρφωσε μία συνολικὴ κρατικὴ ἐκστρατεία μὲ στόχο τὴν ἐξάλειψή της καὶ τὴν ἐκτόπισή της ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ζωὴ τῆς Οὐκρανίας.
Γίνεται καταφανές ὅτι τό καρκίνωμα τοῦ νεοπαπισμοῦ πού κατατρώγει τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι πραγματικότητα, ἡ ὁποία σήμερα ἔθεσε στό στόχαστρο τήν Οὐκρανική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλ’ αὔριο μπορεῖ νά συμβῆ σέ μία ὁποιαδήποτε ἄλλη τοπική Ἐκκλησία. Ἄλλωστε οἱ Φαναριῶτες εἶναι ξεκάθαροι: “Δέν διαλεγόμεθα ὡς ἴσοι πρός ἴσους ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ”.
Γιά τόν λόγο αὐτό εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἀποτελεῖ ἐπιτακτική ἀνάγκη οἱ τοπικές ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες νά ἀναλογισθοῦν τίς εὐθύνες τους καί νά ἀντιμετωπίσουν τό πρόβλημα. Οἱ ἐπιστολές τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς ὁποῖες ἐκφράζεται δημόσια ἡ στήριξη στήν δοκιμαζόμενη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καί στόν Οὐκρανικό πιστό λαό, ὀφείλουν νά παραδειγματίσουν καί τίς λοιπές τοπικές Ἐκκλησίες καί προπαντῶς τίς ἑλληνόφωνες. Ἐπίσης, ἡ ἐπιστολή τῶν Βουλγάρων κληρικῶν καί πιστῶν, μέ τήν ὁποία δηλώνεται πρός τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ὅτι εἶναι ἀνεπιθύμητος στίς ἐκδηλώσεις τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Ρίλας, γιά τίς δογματικές καί θεολογικές ἀποκλείσεις του, ὅπου μάλιστα τόν ἀποκαλοῦν οἰκουμενιστή, ἔχοντα ἀδικαιολόγητες ἀξιώσεις στήν καθόλου Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, συμπεριφερόμενος ὡς πάπας τῆς Ἀνατολῆς, συνιστᾶ ἄλλον ἕνα μοχλό πίεσης, πού δύναται νά ἀφυπνίση τίς ὀρθόδοξες συνειδήσεις, ὥστε νά ξεκινήση ἡ προσπάθεια καταδίκης τῆς νεοπαπικῆς πορείας τοῦ Πατριαρχείου, ὅσο καί τῆς ἐπικίνδυνης καί δηλητηριώδους θεολογίας του.
Τέλος, ἔχοντας ὡς δεδομένο ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία, στήν ὁποία δέν μπορεῖ νά ἔχη καμία ἐπιρροή ὁ ἀμερικανικός παράγοντας, σῶφρον εἶναι νά ἀναλάβη διεργασίες, γιά νά στηλιτευθοῦν τά ὀλισθήματα καί οἱ αἱρετικές ἀποκλίσεις τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καί τοῦ περιβάλλοντός του, τήν στιγμή μάλιστα πού οἱ ἀποκλίσεις καί τά ὀλισθήματα ἐπηρεάζουν καί τίς ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες. Μία συνοδική καταδίκη ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας θά ἀπήλασσε ἀφ’ ἑνός αὐτήν τῶν ὅποιων εὐθυνῶν, ἀφ’ ἑτέρου θά ἔδινε καί σέ ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες τήν δύναμη καί ἐρείσματα νά καταδικάσουν τίς ἀντικανονικές ἐνέργειες καί ἀξιώσεις τοῦ Φαναρίου καί τέλος θά συνέβαλε ἀποφασιστικά στήν καταδίκη τοῦ παπικοῦ φρονήματος.