Ὁ Μητροπολίτης π. Ἰὼβ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας εἰς ὁμιλίαν του τῆς 14ης Ἀπριλίου 2019 ἀνεφέρθη μὲ ἐπαινετικοὺς λόγους διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ποὺ μᾶς ἐνθυμίζουν τὰ πρόσφατα λόγια τοῦ Ἀντιοχείας ὅτι «ἡ Ἐκκλ. τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ καρδιὰ τῆς Ὀρθοδοξίας». Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ ἀναμένουν τί στάσιν τηρεῖ εἰς κάθε ζήτημα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διὰ νὰ τοποθετηθοῦν. Δυστυχῶς Ἱεράρχαι καὶ Πανεπιστημιακοὶ μὲ τὴν συμπεριφοράν των δίδουν ἐσφαλμένας ἐντυπώσεις, ὥστε νὰ καλλιεργῆται ἡ κακοδοξία ὅτι «κεφαλὴ» τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ Φανάρι καὶ ὄχι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὅτι ὀφείλουν ὅλαι αἱ Ἐκκλησίαι καίτοι ἰσότιμοι «ὑπακοὴν» εἰς αὐτό! Ὡς κατέστη γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα cretedoc.gr τῆς 19ης Ἀπριλίου 2019 ὁ Μητροπολίτης ἐδήλωσε:
«Γενικά, κάποιες φορὲς σκεπτόμαστε ποῦ εἶναι ὁ Χριστιανισμός; Ὑπάρχει πιὰ ὁ Χριστιανισμός; Τὴν στιγμὴ ποὺ ἀκόμα μέσα στὴν Ἐκκλησία μπαίνει ἡ διπλωματία, ἡ πολιτική, καὶ πολλοὶ ἱερεῖς βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἐπιρροή, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι κάτι ἄλλο, εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ὅπου μεγαλύτερο παράδειγμα εἶναι τὸ προσωπικό μας παράδειγμα. Ἐὰν δὲν δίνεις τὸ προσωπικό σου παράδειγμα στὸ ποίμνιο, αὐτοὶ δὲν θὰ σὲ ὑπακούσουν, δὲν θὰ σὲ ἐμπιστεύονται.
Σήμερα, εὐχαριστῶ τὸν Θεό, γιατί σὲ αὐτὴ τὴν ἑορτὴ μαζί μας βρίσκονται οἱ πνευματικοί μας πατέρες ἀπὸ τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία γιὰ μᾶς πάντοτε ἦταν ἡ πηγὴ τῆς ἐκπαίδευσης, τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, μὲ τὴν ὁποία στὴν οἰκουμένη ἐξαπλώθηκε ἡ ἀλήθεια καὶ ἀκριβῶς σήμερα μαζί μας βρίσκονται οἱ ἐκπρόσωποι αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης (Σκιαδαρέσης) καὶ ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθηναγόρας καὶ ἐμεῖς εἴμαστε εὐγνώμονες, ἡ χαρά μας εἶναι διπλάσια μὲ τὴν παρουσία τους ἐδῶ. Εἶμαι σίγουρος ἡ ἑνότητά μας στὸ μέλλον θὰ εἶναι ἰσχυρότερη.
Ἐγὼ θὰ ἔλεγα ὅτι πραγματικὰ στὴν οἰκουμένη, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν ἑνότητα διαφυλάσσει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, αὐτὸ εἶναι ἡ κεφαλὴ τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, γιὰ νὰ ρυθμίζεται ἡ τάξη. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε αὐτὸ καὶ δὲν εἴχαμε ὑπακοὴ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, θὰ ὑπῆρχε χάος, δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ τάξη. Ἔτσι ὅπως σὲ μία οἰκογένεια ὁ ἄντρας εἶναι κεφαλὴ καὶ πρέπει νὰ τὸν ὑπακούσουν ἔτσι ὥστε νὰ ὑπάρχει μία ἁρμονία μέσα στὴν οἰκογένεια, ἔτσι εἶναι καὶ στὴν οἰκογένεια τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Γιὰ τὴν ἑνότητά τους πρέπει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια καὶ δικαιώματα τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀνέθεσαν, ἀλλὰ πρῶτα ἀπ’ ὅλα τὸ ἴδιο πρέπει νὰ εἶναι παράδειγμα πρὸς μίμηση, στὴν Ὀρθοδοξία, στὴν ἀληθινὴ πίστη, στὴν Λειτουργία. Ἐὰν παύσει νὰ ὑπάρχει αὐτό, τότε ἡ ἀμφισβήτηση καὶ ἡ διπροσωπία θὰ ὁδηγήσουν τὰ πάντα πρὸς τὸ χάος.»