Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Πρόσφατα εἴδαμε νὰ κλονίζεται ἡ ἐμπιστοσύνη χιλιάδων πιστῶν ποὺ ἐπέδειξαν ὑπερβολικὴ ἐμπιστοσύνη σὲ Ἱερωμένο ποὺ ἀποσχιματίστηκε. Παρὰ τὶς διαφορετικὲς ἀπόψεις κάποιων ἀπὸ αὐτούς, ἡ πλειοψηφία δοκίμασε σκληρὴ ἀπογοήτευση. Γιὰ πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐνθουσιαστικὰ μιλοῦσαν γιὰ τὸν Ἱερωμένο αὐτόν, διέκρινες μία ἐμφανῆ προσωποληπτικὴ στάση ποὺ κατέγραφε παρόμοια στάση τους καὶ σὲ ἄλλους Ἱερωμένους. Τὸ ἐπιχείρημα ποὺ προβάλλεται στὴν περίπτωση αὐτή, ὅτι ἔχουν δηλαδὴ βοηθηθεῖ πολλοὶ ἄνθρωποι, ποσῶς δὲν διαγράφει τὸ μεγάλο ἀτόπημα τῆς προσωποληψίας.
Δὲν ἁρμόζει στὴν ἐν Χριστῷ ζωή ἡ προσωποληψία σὲ Ἱερεῖς καὶ Ἐπισκόπους, οὔτε καὶ τιμᾶ τὸν προσωποληπτικῶς προβαλλόμενο Ἱερέα ἢ Ἐπίσκοπο. Εἶναι μεγάλο ἐμπόδιο στὴν ἐν Χριστῷ ζωή ἡ προσωποληψία, γιατί κρύβει τὸν Χριστό. Ἡ νοσηρὴ προσωποληψία σὲ Ἱερεῖς καὶ Ἐπισκόπους κρύβει τὸν Χριστό. Τὸ φαινόμενο τοῦτο τῆς νοσηρῆς προσωποληψίας παρατηρεῖται κυρίως πρὸς Ἐπισκόπους καὶ τοῦτο γίνεται ἐμφανέσταστο στὸ διαδίκτυο, ὅπου τὸ πρόβλημα τοῦτο παρουσιάζει ἰδιαίτερη ὄξυνση.
Ὅταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος βάπτιζε εἶπε τό, “ἐκεῖνον (τὸν Χριστὸν) δεῖ αὐξάνειν ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι” (Ἰω. 3, 30). Θὰ προβληθεῖ ἴσως ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι καὶ νὰ βροντοφωνάξει ὁ ἐνθουσιαστικὰ προβαλλόμενος Ἱερέας ἢ Ἐπίσκοπος τὸ “ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι”, ἡ νοσηρὴ προσωποληψία εἶναι τόσο μεγάλη στὶς μέρες μας, ποὺ δυσκόλως ἢ οὐδόλως θὰ ὑπάρξει ἀλλαγή, γιατί τὰ αἴτια δυστυχῶς εἶναι βαθύτερα.
Εἶναι ἀλήθεια πὼς τὸ διαδίκτυο ἔχει προσδώσει μία πιὸ θλιβερὴ διάσταση στὴν προσωποληπτικὴ νοσηρότητα. Λίγο ἂν περιέλθει κανεὶς τὸ διαδίκτυο σὲ ἱστολόγια Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, θὰ ἀντιληφθεῖ τὸ μέγεθος τῶν προσωποληπτικῶν προβολῶν. Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ προβληθεῖ ὁ “δικός” τους Ἐπίσκοπος ἢ Ἱερεύς;
Ἡ ἀδικαιολόγητη “μοναδικότητα” τέτοιων προβολῶν δημιουργεῖ ἐρωτηματικά, εἰδικότερα στὶς περιπτώσεις ἀτόπων καὶ κακοδόξων ἐπισημάνσεων, ποὺ χρῄζουν ἀνασκευῆς. Πῶς μπορεῖ γιὰ παράδειγμα Ἐπίσκοπος ἢ Ἱερεύς, ποὺ λύπησε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἄτοπες ὑποδείξεις του, χωρὶς καμιὰ παρεπόμενη ἀνασκευή, νὰ ὑπερπροβάλλεται μὲ “μοναδικότητα”, ποὺ νὰ καταδεικνύει μάλιστα, ὅτι ὑπερτερεῖ κατὰ πολὺ τῶν ὑπολοίπων;
Εἶναι πρέπον γιὰ διδασκαλίες ποὺ χρῄζουν ἀνασκευῆς, ἡ ἐπακολουθοῦσα σιωπὴ νὰ τοὺς δίδει τὴν ἐντύπωση τῆς ὀρθῆς διδασκαλίας; Ἀπὸ τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι μία διδασκαλία δὲν εἶναι σύμφωνη μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, πρὸς τί τὸ κρύψιμο διὰ τῆς σιωπῆς. Δὲν σκέφτονται αὐτοὺς ποὺ ἔχουν οἰκειοποιηθεῖ τὴ διδασκαλία αὐτή;
Φυσικὰ πρὸς τοῦτο συνηγορεῖ καὶ ἡ ἀντιδεοντολογικὴ ἀνωνυμία τῶν ἐπωνύμων- ἀγνώστων διαχειριστῶν τῶν ἱστολογίων αὐτῶν, ποὺ χωρὶς κανένα κόστος ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ προβάλλουν ὅ,τι θέλουν. Εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ ἐπικινδυνότητα τῆς νοσηρῆς προσωποληψίας, ὅταν διδάσκονται διδασκαλίες ποὺ δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπὸ προβαλλόμενους ἀπὸ αὐτοὺς Ἱερωμένους. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ ὀπαδικὴ προσωποληψία κρύβει τὸν Χριστό;