Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Ἡ πνευματικὴ ζωὴ προϋποθέτει διαρκῆ ὑπόμνηση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι πολλὲς οἱ αἰτίες ποὺ παραμερίζουν τὴν ἐπίδρασή του στὴ ζωὴ τῶν καλοπροαίρετων χριστιανῶν. Ἀναφέρουμε μερικές: Οἱ ὑπερβολικὲς βιοτικὲς μέριμνες, τὰ καθημερινὰ προβλήματα ποὺ κάποτε αὐξάνονται χωρὶς λόγο, τὰ εὐχάριστα καὶ τὰ δυσάρεστα γεγονότα ποὺ θέτουν σὲ δεύτερη μοῖρα τὶς πνευματικὲς ὑποχρεώσεις τους, οἱ προσωπικὲς ἀδυναμίες, ὅπως λόγοι ὑγείας, ἡ ἀναπόφευκτη ἐπικοινωνία μὲ ἄσχετους περὶ τὴν πίστη συνανθρώπους τους, στὸν ἐπαγγελματικὸ συνήθως χῶρο καὶ πολλὲς ἄλλες.
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος φρόντιζε νὰ ὑπενθυμίζει βασικὲς ἀλήθειες τῆς πίστεως στοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν δεχθεῖ τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας, μὲ τελικὸ ἀποτέλεσμα τὴν εἴσοδό τους στὴν αἰώνια βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. Γράφει σχετικὰ στὴ Β΄ ἐπιστολή του: «Γι’ αὐτὸ θὰ φροντίζω πάντα νὰ σᾶς ὑπενθυμίζω αὐτὰ τὰ πράγματα, μολονότι βέβαια τὰ ξέρετε καὶ μένετε σταθεροὶ στὴν ἀλήθεια ποὺ διδαχθήκατε. Καὶ νομίζω πὼς εἶναι σωστὸ νὰ κεντρίζω τὴ μνήμη σας μὲ τὶς ὑπομνήσεις μου, ὅσο βρίσκομαι σ’ τούτη τὴν πρόσκαιρη ζωή, μία καὶ ξέρω πὼς γρήγορα θὰ ἐγκαταλείψω τὸν πρόσκαιρο κόσμο, ὅπως ἄλλωστέ μοῦ τὸ φανέρωσε κι ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Γι’ αὐτὸ θὰ φροντίσω νὰ μπορεῖτε νὰ τὰ ἔχετε στὸ νοῦ σας σὲ κάθε περίσταση, κι ὅταν ἀκόμη θὰ ἔχω φύγει ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωή». Καὶ γιὰ νὰ γίνουν πιστευτὰ ἀπ’ ὅλους τὰ λόγια του, τοὺς ὑπενθυμίζει ὅτι «δὲν βασιστήκαμε σὲ περίτεχνους μύθους, γιὰ νὰ σᾶς γνωστοποιήσουμε τὴ δυναμικὴ ἔλευση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὰ ἴδια μας τὰ μάτια εἴδαμε τὸ μεγαλεῖο του, τότε ποὺ ὁ Θεὸς Πατέρας τοῦ ἔδωσε τιμὴ καὶ δόξα, κι ἡ ἔνδοξη μεγαλοπρέπειά του ἀναφώνησε γι’ αὐτὸν τέτοια φωνή: «Αὐτός εἶναι ὁ ἀγαπητός μου Υἱός· αὐτός εἶναι ὁ ἐκλεκτός μου». Κι αὐτὴ τὴ φωνὴ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἤμασταν μαζί του στὸ ἅγιο ἐκεῖνο βουνό, τὴν ἀκούσαμε νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανό. Κι ἔτσι, εἴμαστε περισσότερο βέβαιοι γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ κηρύγματος τῶν προφητῶν, ποὺ καλὰ κάνετε καὶ τὸ προσέχετε, σὰν ἕνα λυχνάρι στὸ σκοτάδι, ὥσπου νὰ χαράξει τὸ πρωινὸ καὶ ἀνατείλει στὶς καρδιές σας ὁ αὐγερινός».
Οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ ἀποστόλου εἶναι χρήσιμοι καὶ στοὺς σύγχρονους κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πολλές φορές διδάσκουν τοὺς ἀνθρώπους χωρίς οἱ ἴδιοι νὰ ἔχουν τὶς προϋποθέσεις καὶ τὰ ἀνάλογα βιώματα, χρησιμοποιοῦν μάλιστα καὶ περίτεχνους μύθους τῶν κοσμικῶν μὲ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι κάτι σπουδαῖο καὶ μοναδικό κάνουν. Ὅμως οἱ ἄνθρωποι δὲν ἐντυπωσιάζονται μονίμως, ἀλλὰ ἁπλῶς δέχονται στιγμιαῑες ἐπιδράσεις, οἱ ὁποῖες χάνονται μὲ τὸ «δι’ εὐχῶν».
Τὸ θέμα εἶναι οἱ κήρυκες τοῦ λόγου νὰ εἶναι ἐνάρετοι, γιὰ νὰ διακονοῦν ἀποτελεσματικά. Δὲν ἐπαρκοῦν τὰ χαρίσματα ἑνός δεινοῡ ρήτορα. Χρειάζεται τὸ κατὰ Θεὸν βίωμα, ποὺ ἐμπνέει καὶ πείθει τοὺς ἀκροατές. Αὐτὸ ὅμως σπάνια τὸ διαθέτουμε στοὺς ναούς, ἐνῶ τὸ θαυμάζουμε στοὺς ἁγίους γέροντες ποὺ ζοῦν ἐκτὸς κόσμου καὶ μὲ τὶς διδαχές τους συγκινοῦν, ἀφυπνίζουν πνευματικά, προκαλοῦν τὴν καλὴ ἀνησυχία καὶ ὁδηγοῦν στὴ σωτηρία. Οἱ ὑπομνήσεις τους ἐπαναφέρουν τοὺς καλοπροαίρετους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, τοὺς στηρίζουν πνευματικὰ, γιὰ νὰ φθάσουν στὸ τέρμα. Τὰ δύο λόγια ἑνὸς γέροντα μποροῦν νὰ εἶναι διὰ κάποιον καλοπροαίρετο ἄνθρωπο τὸ κουδουνάκι τῆς ἀφύπνισης καὶ τὸ ἀναγκαῖο φῶς στὴν πορεία του. Διατηροῦν πάντα τὴ δύναμη νὰ πείθουν καὶ ὅταν πιά ὁ γέροντας δὲν βρίσκεται στὴ ζωή.
Τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα ἔχουμε καὶ ἀπὸ τὴ μελέτη ἑνὸς πνευματικοῦ βιβλίου, ποὺ τὸ ἔγραψε ἄνθρωπος μὲ ἐμπειρίες ἤ κατέγραψε στίς σελίδες του πνευματικές διδαχές ἑνός ἁγίου. Ὅσες φορές καί νά τό διαβάσουμε ποτέ δέν ξεπερνιέται καί ποτέ δέν τό ἀφήνουμε στό ράφι νά σκονίζεται. Πάντα οἱ διδαχές του δίνουν καινούργια ἐρεθίσματα. Εἶναι μιά πηγή πού ποτίζει μέ θαυμαστό τρόπο. Τά ἴδια λόγια κάθε φορά πού τά διαβάζουμε μᾶς ξεδιψοῦν μ’ νέο ὁλοκάθαρο νερό.
Εἶναι ἰδιαίτερα ὠφέλιμη ἡ ὑπόμνηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ὅπως συμβαίνει μέ τή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τή συνεχῶς ἐπαναλαμβανόμενη Θεία Λειτουργία.