Τὸ ἱστολόγιον «sportime.gr» τῆς 13ης Ἰανουαρίου 2025 παραθέτει ἄρθρον τοῦ γνωστοῦ δημοσιογράφου Ἐλευθερίου Ἀνδρώνη μὲ τίτλον: «Μία ἐξαιρετικὴ συνέντευξη τοῦ Μὲλ Γκίμπσον…», ἡ ὁποία ἐδόθη τὴν 9ην Ἰανουαρίου εἰς τὸ podcast «The Joe Rogan Experience». Διά τὸν Γκίμπσον καταθέτει ὁ Ἐλ. Ἀνδρώνης, ὅτι
«τὰ συστημικὰ ΜΜΕ ἐδῶ καὶ χρόνια παρουσιάζουν τὸν διάσημο ἠθοποιὸ καὶ σκηνοθέτη … ὡς μία ἀμφιλεγόμενη προσωπικότητα… ὡς δύστροπο, ἀντιπαθῆ, «ἀκροδεξιό», συνωμοσιολόγο καὶ κακὸ χαρακτήρα», ὅτι τοῦ ἀσκοῦν «ἐξουθενωτικὴ» κριτική. Ὡς βασικὸ χαρακτηριστικό τοῦ Γκίμπσον ἀναφέρει, ὅτι «λέει πάντοτε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους. Ὁμολογεῖ τὴ χριστιανικὴ πίστη του σὲ κάθε βῆμα, ποὺ τοῦ δίνεται καὶ δὲν διστάζει νὰ συγκρούεται μὲ κάθε κυρίαρχο ἀφήγημα ποὺ “μπάζει”».
Αὐτὸ μαρτυροῦν τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ Μὲλ Γκίμπσον, ὁ ὁποῖος εἶναι πιστὸς Ρωμαιοκαθολικός. Ἀποτελοῦν οὐσιαστικῶς μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸν πόλεμον, ποὺ ἐδέχθη διὰ τὴν πασίγνωστον ταινίαν του «Τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ»:
«Κάθε ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους πέθανε ἀντὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του» καὶ «κανεὶς δὲν πεθαίνει γιὰ ἕνα ψέμα». Μιλώντας γιὰ τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ ἀνέφερε ὁ Γκίμπσον: «Ἡ ἰδέα εἶναι ὅτι ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι γι’ αὐτό, ὅτι ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ ἦταν γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, γιὰ ὅλα τὰ δεινά μας καὶ ὅλα τὰ πράγματα στὴν ἔκπτωτη φύση μας. Ἦταν μία λύτρωση καὶ τὸ πιστεύω αὐτό».
Διὰ τὰ Εὐαγγέλια ἐτόνισεν, ὅτι εἶναι «ἱστορία ποὺ ἐπαληθεύεται», ἐπικαλούμενος ἐξωχριστιανικὰς μαρτυρίας διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ Ἰησοῦ ὡς πραγματικὸν ἱστορικὸν πρόσωπον. Δίδων ἐν συνεχείᾳ μίαν περίληψιν τῶν λόγων τοῦ σκηνοθέτη, ὁ Ἐλ. Ἀνδρώνης σημειώνει:
«Θὰ ἔπρεπε κάποιος νὰ εἶναι τρελλὸς, γιὰ νὰ μπεῖ χωρὶς τὴ συνειδητοποίηση μίας ἀλήθειας στὴ μαύρη λίστα μίας ὁλόκληρης αὐτοκρατορίας, προτιμώντας… νὰ διώκεται, νὰ δεινοπαθεῖ καὶ νὰ γίνεται δημόσιο θέαμα βασανισμοῦ καὶ θανάτωσης. Μόνο καὶ μόνο αὐτὸ τὸ στοιχεῖο δείχνει ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἦταν ἀπολύτως γνήσιοι στὶς μαρτυρίες ποὺ κατέθεσαν στὸ Εὐαγγέλιο. Ἕνα ἀνυπόκριτο μήνυμα σωτηρίας ποὺ ὡς τερματικὸ σταθμὸ καὶ ἀφετηρία ταυτόχρονα, εἶχε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη πέτρα τοῦ «σκανδάλου», στὴν ὁποία φρίττουν ὅλοι οἱ ἀντίθεοι τῆς ἱστορίας. “Ποιὸς ἐπιστρέφει ἀπὸ τὴ ζωή, τρεῖς μέρες ἀφότου δολοφονήθηκε δημοσίως;”, ἀναρωτήθηκε ρητορικὰ στὴ συνέντευξη ὁ Μὲλ Γκίμπσον».
Ἀντιθέτως ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως Βαρθολομαῖος, συμφώνως πρὸς τὸ ἱστολόγιον «tasthyras.wordpress.com» τῆς 19ης Ἰανουαρίου 2025, ἀπαντῶν εἰς συνέντευξιν εἰς τήν ἐρώτησιν «Ἐμεῖς, ἀπ’ ὅλες τὶς θρησκεῖες, ἔχουμε τὸν ἴδιο οὐράνιο πατέρα;», ἐξέφρασε τὴν πεποίθησιν: «φυσικά, ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ὄνομα ποὺ τοῦ δίνουμε, Ἀλλὰχ ἤ.., ἢ Γιαχβέ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας καὶ ἐμεῖς εἴμαστε τὰ παιδιά Του!».
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω εὐκόλως προκύπτει τὸ ἐρώτημα: Οἱ ποιμένες μας ἢ ἔστω ὀλίγοι ἀπὸ τοὺς ποιμένας μας ἔχουν ἀκόμα κάποιαν σχέσιν μὲ τὸν «Καλὸν Ποιμένα», μὲ τὸν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν; Ἢ μήπως συμφώνως πρὸς τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ποὺ διαβάζεται πάντα εἰς τοὺς Ἁγίους Ἀρχιερεῖς (Ἰω. 10, 1-9), ἔχουν μετατραπῆ εἰς κλέπτας καὶ ληστάς; Μήπως ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον, οἱ πιστοὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ νὰ πρέπη νὰ ἀναμένουν νὰ κατηχηθοῦν ἀπὸ ρωμαιοκαθολικοὺς ἠθοποιοὺς καὶ σκηνοθέτας; (Καὶ αὐτὸ δὲν δηλώνεται διόλου ὑποτιμητικῶς διὰ τὸν συγκεκριμένον ἠθοποιὸν καὶ σκηνοθέτην. Ἀντίθετα δηλώνεται πρὸς τιμήν του).