Διαβάζοντας στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» τὸ ἄρθρο «Προσφορὰ Κορανίου ὑπὸ ὀρθοδόξων ἱεραρχῶν!» τοῦ Ἁγιορείτου μοναχοῦ Βλασίου (βλ. φ. 2441/24-3-2023 σ.1), βλέπει κανεὶς ὅλο τὸ ἱστορικὸ τῆς παραδόξου αὐτῆς χειρονομίας· βλέπει ὅτι ἡ οἰκουμενιστικὴ αὐτὴ μόδα, ποὺ ἄρχισε δειλά – δειλὰ τὸ 1986, τώρα διαδόθηκε ἀρκετὰ καὶ πάει νὰ γενικευθῇ· Κωνσταντινούπολις, Ἀλεξάνδρεια, Ἱεροσόλυμα, ὅπου δηλαδὴ ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸ μουσουλμανικὸ στοιχεῖο, εἶνε μὲν στὴν καθημερινότητα ἀλλ’ ὄχι καὶ στὴν θρησκευτικότητα. Καὶ ποιὸ τὸ ἀποτέλεσμα; μήπως ἐξημερώνεται ἔτσι τὸ θηρίο; μᾶλλον ἀγριώτερο γίνεται. Τόσους αἰῶνες συμβίωσε ὁ ὀρθόδοξος λαὸς στὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα καὶ σὲ ὅλη τὴν ἐγγὺς Ἀνατολὴ καὶ τὸν παραμεσόγειο δακτύλιο μὲ τὰ τέκνα τῆς Ἄγαρ, καὶ ποτὲ δὲν διανοήθηκε μιὰ τέτοια φιλοφρόνησι ὄχι κληρικὸς ἀλλ’ οὔτε ἁπλὸς πιστός. Ποιὸς ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ἡρωικοὺς Ῥωμιούς, τοὺς στενοκέφαλους «ξεβράκωτους», ὅπως δὲν ντράπηκε νὰ τοὺς χαρακτηρίσῃ γνωστὸ κορυφαῖο ἀρχιερατικὸ στόμα, ποιὸς ἀπὸ ἐκείνους τοὺς καρτερικοὺς ὁμολογητὰς θὰ τὸ πίστευε, ὅτι στὸν καιρὸ τῆς ἐλευθερίας κορυφαῖοι ῥασοφόροι μας θὰ ἔδειχναν τέτοια «εὐρύτητα» πνεύματος καὶ θὰ ἀτίμαζαν τόσο πολὺ τὶς δικές τους θυσίες; Τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν προγόνων μας τῆς τουρκοκρατίας, τρίζουν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων, ποὺ γιὰ τὴν ἄρνησι τοῦ Κορανίου ἔδωσαν τὸ αἷμα τους, θυσίασαν τὴ ζωή τους.
Πηγή: Περιοδικὸν «ΣΠΙΘΑ»