Τοῦ π. Γερασίμου Βουρνᾶ, Πρεσβύτερου
Στήν ἐποχή μας ἐπικρατεῖ, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαιτέρως δέ, ἀπό τά Μέσα Ἐνημέρωσης καί τούς πολιτικούς, προωθεῖται μιά στάση δῆθεν ἀντικειμενική καί χαρακτηρίζεται ὡς “οὐδετερόθρησκη”. Στήν πραγματικότητα, ὅμως, αὐτό πού ἐπικρατεῖ εἶναι ἡ ἀθεΐα,[1] ἀφοῦ τά κράτη στήν πράξη, νομοθετοῦν διαρκῶς ἀντίθετα ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Παράλληλα, τά Μέσα Ἐνημέρωσης παρουσιάζουν σχεδόν ἀποκλειστικά θεάματα πού προωθοῦν, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, ἕνα ἐντελῶς ἄθεο καί ἄθλιο τρόπο ζωῆς. Τούς καρπούς αὐτῆς τῆς “οὐδετερόθρησκης” στάσης τους δρέπουμε καθημερινά. Ἀρκεῖ κανείς νά δεῖ τήν κατάσταση στήν ὁποία βρίσκονται τά παιδιά στήν Πατρίδα μας, τά ὁποῖα ἐξαγριώνονται χρόνο μέ τόν χρόνο ὅλο καί περισσότερο.
Πρέπει νά μᾶς προβληματίσει τό ὅτι οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου προωθοῦν διαρκῶς μιά μερίδα ἐπιστημόνων ὑποδεικνύοντάς τους τήν ἀντζέντα πού κάθε φορά πρέπει νά τεκμηριώσουν… “ἐπιστημονικά”. Αὐτό τό ζήσαμε ἔντονα κατά τήν περίοδο τοῦ COVID, ὅπου πολιτικοί καί δημοσιογράφοι, ἀπό κοινοῦ μέ τούς ἐντεταλμένους ἐπιστήμονες, ἄσκησαν μιά ἄνευ προηγουμένου τρομοκρατία στούς ἀνθρώπους καί ἐδίωξαν τήν Ἐκκλησία, κλείνοντας τούς Ἱερούς Ναούς. Διακήρυξαν βλάσφημα ὅτι ἡ προσκύνηση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἑστία μολυσμοῦ καί ἄλλα πολλά. Ἔφτασαν μέχρι καί στό σημεῖο νά μιλήσουν ἀναίσχυντα γιά τό Τίμιο Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας! Ὅταν ὁ διωγμός ἔπαψε, οἱ ἴδιοι τρομοκράτες ἐπιστήμονες δήλωσαν ὅτι «τελικά δέν ἦταν καί κάτι τόσο φοβερό ὁ COVID» καί ὅτι ἦταν τελικά μιά ἁπλῆ γρίππη(!). Ὅ,τι ἀκριβῶς βροντοφώναζε ὁ Πνευματικός Πατέρας καί Διδάσκαλος μας, π. Βασίλειος Βολουδάκης, ἀπό τήν πρώτη στιγμή καί δέχθηκε ἔντονο πόλεμο – κυρίως ἀπό θρησκευομένους.
Ἡ ἴδια τακτική ἀκολουθεῖται σέ ἂλλα ζητήματα, ὅπως στό θέμα τῶν ἀμβλώσεων, τό ὁποῖο ἦλθε πρόσφατα πάλι στήν ἐπικαιρότητα. Εἰπώθηκε μάλιστα, ἐντελῶς αὐθαίρετα, ὅτι πλέον εἶναι «κοινῶς ἀποδεκτό» τό δικαίωμα τῆς γυναίκας νά ὁρίζει τό σῶμα της(!). Ὅταν πρόσταζαν νά γίνει τό ἐμβόλιο ὑποχρεωτικά σέ ὅλους, τότε, φυσικά οὔτε λόγος γιά τό δικαίωμα στό σῶμα μας. Ἀντιθέτως, ὅταν μιλοῦμε γιά τήν δολοφονία μιᾶς ψυχῆς μέ ἔκτρωση, αὐτό εἶναι ἀπολύτως θεμιτό σύμφωνα μέ τήν λογική τους. Γιά τήν Ἐκκλησία μας, ἀσφαλῶς, τό ἔμβρυο ἐμψυχοῦται ἐξ ἄκρας συλλήψεως, ὡστόσο καί ἀπό πάσης ἀπόψεως ἡ ἔκτρωση εἶναι ἀπαράδεκτη. Ἡ κοινωνία μας ἔχει φθάσει σέ τέτοια σήψη καί ὑποκρισία, ὥστε μόνο καί μόνο ἐπειδή τό παιδί βρίσκεται στήν κοιλιά τῆς μητέρας του καί δέν τό βλέπουμε, αὐτό σημαίνει ὅτι μποροῦμε καί νά τό σκοτώσουμε(!).
Ὅμως, ποιά εἶναι ἡ ρίζα ὅλων αὐτῶν τῶν προβλημάτων; Ὁ κόσμος μας διαπράττει τό σφάλμα τῆς λήψεως τοῦ ζητουμένου. Ἐπειδή θά ἤθελε νά μή ὑπάρχει ὁ Θεός, ὥστε νά μπορεῖ ἀσύδοτα νά κάνει ὅ,τι θέλει, χωρίς ἀποδείξεις, θεωρεῖ ὡς δεδομένη τήν ἀνυπαρξία τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτό ὀνομάζεται πρόοδος! Ὁ Θεός ὅμως ὑπάρχει διότι θά πρέπει νά παραβιάσει κανείς βάναυσα τήν λογική του, γιά νά πιστέψει ὅτι ὁ κόσμος μας, ὁ ἄνθρωπος καί κάθε τι ἀπό τά θαυμαστά γύρω μας, προέκυψε κατά τύχη. Ἄν ὅλα εἶναι τυχαῖα καί προκαλοῦνται ἀπό ἀπρόσωπες δυνάμεις τῆς φύσης, τότε καί οἱ “ἐπιστημονικές” ὑποθέσεις πού διατυπώνουν εἶναι κι αὐτές ἀποτέλεσμα τυχαίων καί ὄχι λογικῶν διεργασιῶν. Ἑπομένως, πρωτίστως τίς δικές τους θεωρίες πρέπει νά ἀπορρίψουμε ὡς – κυριολεκτικά – ἀνόητες! Ὅπως χαρακτηριστικά μᾶς ἔλεγε ὁ π. Βασίλειος, θέλουν νά μᾶς πείσουν ὅτι γιά νά φτιάξει ὁ ἄνθρωπος ἕνα ἀεροπλάνο ἀκολουθεῖ λογικές διαδικασίες, ἐνῷ τά ἀπείρως πολυπλοκώτερα, ἀπό πλευρᾶς σχεδιασμοῦ, πουλάκια ἔγιναν τυχαῖα καί αὐτόματα! Ἀκόμη, γιά νά δημιουργηθεῖ ἕνας ἠλεκτρονικός ὑπολογιστής ἀπαιτεῖται σκέψη, τήν ὥρα πού ὁ ἀπείρως πολυπλοκότερος ἀνθρώπινος νοῦς προέκυψε κατά τύχη! Πόσο ἀφελεῖς εἴμαστε τελικά;
Ὡστόσο, κανείς δέν μπορεῖ νά ἀναγκάσει τούς ἀνθρώπους πού ἀρνοῦνται τόν Θεό καί τίς ὁδηγίες Του, ὅσο παράλογο καί ἄν εἶναι αὐτό, νά ἀλλάξουν τίς ἀπόψεις τους. Ἐκεῖνοι εἶναι τοὐλάχιστον συνεπεῖς με τίς ἐπιλογές τους. Αὐτοί ὅμως πού ἔχουμε παραφρονήσει ἐντελῶς, εἴμαστε οἱ θρησκευόμενοι. Γιά κάποιον ἀνεξήγητο λόγο, μπροστά σέ ὅλη αὐτή τήν ἀναπόδεικτη ἐπιστήμη, αἰσθανόμαστε μειονεκτικά καί διστάζουμε νά ἀρθρώσουμε ἕναν λόγο. Φοβόμαστε τούς ἀνθρώπους περισσότερο ἀπό τόν Θεό καί φθάνουμε στό σημεῖο νά θεωροῦμε τήν Ἁγία Γραφή ὡς ἀλληγορία, μήπως καί ἔτσι ἀρέσουμε στόν κόσμο. Ἔτσι, ἀποκόπτουμε ἑαυτούς ἀπό τό πνεῦμα τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας διατρανώνουν ὅτι, τό νά μή δέχεται κανείς τά Ἱερά Κείμενα «ὡς γέγραπται», ἀποτελεῖ προσπάθεια νά προωθηθοῦν ἰδιοτελεῖς σκοποί.[2] Αὐτό ἔχει φθάσει στό ἀποκορύφωμα τοῦ σήμερα, ὁπότε, ἀκόμη καί Θεολόγοι, βαπτίζουν ὡς ἀλληγορία καί μεταφορά ὁ,τιδήποτε στήν Ἁγία Γραφή ἀντιτίθεται στά πολιτικῶς ὀρθά “ἐπιστημονικά” δεδομένα, τό βαφτίζουν ὡς ἀλληγορία καί μεταφορά.
Ἄς δοῦμε ὅμως τήν στάση τοῦ Μεγάλου Φωτίου ἀπέναντι στήν Ἁγία Γραφή – μιᾶς καί ἑορτάζει σήμερα – ὅπου θέτει τά πράγματα στή θέση τους. Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί ὁ Χριστός χρησιμοποίησε πηλό γιά τήν θεραπεία τοῦ ἐκ γεννετῆς τυφλοῦ, ἀπάντησε:
«ἳνα τῶν διαπορούντων, πῶς ἀπὸ γῆς ὁ πρῶτος ἂνθρωπος ἐπλάσθη, ἐπείπερ τῆς τοιαύτης δημιουργίας οὐδεὶς ἐπόπτης οὐδὲ μάρτυς εἰστήκει, τὴν γνώμην εἰς ἀναμφίβολον συμβιβάσῃ πίστιν».
Ἐξηγεῖ δηλαδή ὁ Ἅγιος, πῶς ὁ Χριστός, μέ τό νά πλάσει ἀπό χῶμα τόν «ἂριστον» καί «τιμιώτατον τῶν ἐν ἡμῖν» ὀφθαλμόν, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Δημιουργός τοῦ ὅλου ἀνθρώπου. Ἐπιβεβαιώνει, μάλιστα, τήν διήγηση τῆς Γενέσεως γιά τήν δημιουργία ἐκ πηλοῦ τοῦ ἀνθρώπου, κατά τήν ὁποία δέν ὑπῆρχε κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους ὡς αὐτόπτης.[3]
Γι’ αὐτό, ὅποιος προτίθεται νά ἀφήσει στήν ἄκρη κάποιο σημεῖο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μέ ὁποιαδήποτε ἐπιστημονικοφανῆ – ἤ μή – πρόφαση, θά πρέπει νά ἀπορρίψει τελικά τόν ἴδιο τόν Χριστό μας καί νά ψάξει κάτι ἄλλο, γιά νά πιστεύει. Ἐφόσον δεχόμαστε τήν Ἁγία Γραφή ὡς ἔχει, τότε δέν ὑπάρχει περιθώριο γιά αὐτοσχεδιασμούς. Ἡ Ἁγία Γραφή περιλαμβάνει τήν λύση σέ κάθε πρόβλημα καί «ἀναχρονιστικοί» εἶναι ἐκεῖνοι πού θέλουν νά μᾶς ἐπιστρέψουν στήν πρό Χριστοῦ ἄγρια κατάσταση τοῦ κόσμου.
Εἶναι ἐντυπωσιακό τό ὅτι καί ἄνθρωποι τῆς Δύσης, ὅπως ὁ Hans-Georg Beck, φθάνουν νά ἐκτιμοῦν τήν στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅπως τοῦ Μεγάλου Φωτίου. Σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μέ τεράστια ἐγκυκλοπαιδική καί φιλολογική μόρφωση, ξαναφέρνει στή θεολογία κατιτί ἀπό ἐκείνη τήν αἴσθηση γιά τόν ἁπλό λόγο τῆς Βίβλου, πού πολλοί βιάστηκαν δυστυχῶς νά θυσιάσουν στόν βωμό τῆς ἀλληγορίας».
Ὁ πάνσοφος, ἀκόμη καί μέ κοσμικά δεδομένα, Μέγας Φώτιος, δεχόταν μέ ἁπλότητα τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ὡς ἔχει. Ἐμεῖς, τί περισσότερο πιστεύουμε ὅτι μποροῦμε νά ἀνακαλύψουμε μέ τούς περίεργους καί ἀδιέξοδους ἀκροβατισμούς μας;
Ἡ ἐποχή μας καθημερινά γίνεται ὅλο καί πιό πολύπλοκη, διότι τό ψέμα εἶναι πολύπλοκο καί τελικά ἀδιέξοδο. Ἀντίθετα, ἐπιστρέφοντας στόν «ἁπλό λόγο τῆς Βίβλου» θά μπορέσουμε σταδιακά νά μποῦμε στήν τροχιά τῆς ζωῆς τοῦ ἁπλοῦ Θεοῦ μας, τῆς Πηγῆς τῆς Ζωῆς, τῆς Χαρᾶς καί τῆς Εἰρήνης μας καί, ἀναπόφευκτα, τῆς λύσεως σέ κάθε μας δίλημμα καί ἀπορία.
Σημειώσεις:
[1] (Πρωτ.) π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης, Διαδικτυακή Ὁμιλία μέ τίτλο: “Η ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΑΘΕΪΑ!”, στό youtu.be, ἀντλήθηκε στίς 29/1/2026. [2] Μεγάλου Βασιλείου, Ὁμιλία εἰς τήν Ἑξαήμερον, PG 29, 188-189: «Ἀλλά τοῦτό ἐστιν ἑαυτόν σοφώτερον ποιοῦντος τῶν λογίων τοῦ Πνεύματος, καί ἐν προσποιήσει ἐξηγήσεως τά ἑαυτοῦ παρεισάγοντος. Νοείσθω τοίνυν ὡς γέγραπται». [3] Μεγάλου Φωτίου, Τά Ἀμφιλόχια, PG 101.