Τοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κωστάκη
Πρὶν προχωρήσουμε στὴν ὅποια προσέγγιση καὶ ἐπεξήγηση τοῦ παραπάνω τίτλου, κρίνεται ἀναγκαῖο καὶ χρήσιμο νὰ δοθοῦν οἱ ἀκόλουθες διευκρινίσεις:
1. Κι’ αὐτὸ γιατί, φαίνεται πώς, στὶς μέρες μας ξεκινάει μιὰ νέα ἐποχή, ποὺ ἐπιχειρεῖται φίμωση τῆς ἐλευθερίας ἔκφρασης γνώμης καὶ τῆς παρρησίας τοῦ Λόγου. Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς τακτικῆς ψηφίζονται νόμοι, κατ’ ἐντολὴν καὶ καθ’ ὑπαγόρευσιν, ποὺ ὅμως σερβίρονται στὶς σύγχρονες κοινωνίες, μὲ ἕνα ἐντυπωσιακὸ καὶ συνάμα παραπλανητικὸ περιτύλιγμα, αὐτὸ τῆς δῆθεν «κοινωνικῆς εὐαισθησίας» καὶ στὸ ὄνομα μιᾶς ψεύτικης ἀγαπολογίας, πρὸς τὸν πλησίον. Ἐνῷ ἡ στόχευση καὶ τὸ βαθύτερο νόημα αὐτῶν τῶν μεθοδεύσεων εἶναι: ἀπὸ ἀπόκρυφο ἕως ὕποπτο καὶ μυστηριῶδες. Καὶ τὸ ἐρώτημα, (ἢ τὰ πολλὰ ἐρωτήματα), ἀναπάντητο σαλεύει μέσα στὸν ἀνήσυχο καὶ ἄγρυπνο πνευματικὰ ἄνθρωπο. Μήπως, τὸ τέλος καὶ ὁ σκοπὸς τῶν ἐμπνευστῶν, ἀποβλέπει στὴ δημιουργία ἑνὸς νέου «σκοταδιστικοῦ καὶ αὐταρχικοῦ κοινωνικοῦ πλαισίου» ἐγκλωβισμοῦ τῶν ἀνθρώπων.
2. Ὅμως τί σημαίνει, τί εἶναι ὁ φασισμός, καὶ πῶς ἐκφράζεται στὴ ζωή; Κατὰ τοὺς εἰδικοὺς γλωσσολόγους ἡ λέξη «φασισμὸς» προέρχεται ἀπ’ τὸ Λατινικὸ οὐσιαστικὸ facis, ποὺ σημαίνει «δέσμη, ταινία». Αὐτὴ ἦταν, ἀρχικῶς, Ρωμαϊκὸ ἔμβλημα ἰσχύος καὶ ἐξουσίας. Ἀποτελοῦνταν ἀπὸ μία δέσμη ράβδων, στὴ μέση τῶν ὁποίων ὑπῆρχε ἕνας πέλυκυς(= κοπτερὸ ἐργαλεῖο ἀπὸ μεταλλικὴ σφηνοειδῆ λεπίδα ἀκονισμένη καὶ προσαρμοσμένη σὲ ξύλο, τσεκούρι, πελέκι, μπαλτάς). Τὸ ἔμβλημα αὐτὸ τὸ κρατοῦσαν οἱ ραβδοῦχοι, ποὺ προπορεύονταν τῶν ἀρχόντων, ὅπου πήγαιναν. Αὐτὸ τὸ ἔμβλημα ἐξουσίας τὸ υἱοθέτησε τὸ 1922 τὸ καθεστὼς Μουσολίνι.
Ἡ δὲ ἔννοια τῆς λέξεως φασισμὸς ἐπιδέχεται τὶς ἑξῆς ἐκδοχές; * Εἶναι μία ὁλοκληρωτικὴ καὶ ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία καὶ πολιτικὸ σύστημα, τὸ ὁποῖο ἐγκαθίδρυσε στὴν Ἰταλία τὸ 1922 ὁ Μουσολίνι. * Ἐπέκταση τοῦ νοήματος σημαίνει κάθε ὁλοκληρωτικὴ καὶ ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία ἢ πολιτικὸ σύστημα. * Ἐκφράζει ἀκόμη ὁποιοδήποτε σύστημα ἢ μορφὴ καταπίεσης καὶ αὐθαιρεσίας. Ὅλα αὐτά, βέβαια, ἀσκοῦνται ἀπὸ τοὺς κάθε λογῆς καὶ μορφῆς ἐπιβήτορες τῆς ἐξουσίας.
3. Μισαλλοδοξία, εἶναι τὸ νὰ μισεῖ κάποιος ὁποιονδήποτε ἄλλο ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἔχει διαφορετικὲς ἰδέες, ἀπόψεις, ἐπιλογὲς ἀπ’ τὶς δικές του. Μισαλλόδοξος δὲ εἶναι αὐτὸς ποὺ μισεῖ τοὺς ἀλλοδόξους. Ὅσους ἔχουν ἄλλο θρήσκευμα, ἰδέες καὶ ἀσπάζονται ἀρχὲς καὶ ἀξίες ποὺ διαφέρουν ἀπ’ τὶς δικές του.
Μὲ δεδομένο τὶς διευκρινίσεις ποὺ ἀναφέρθηκαν ἐπιχειρεῖται ἡ ἀναζήτηση καὶ κατανόηση τῆς σκοπιμότητας ποὺ ὑπηρετεῖ, ἡ ψήφιση ἀπ’ τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο σχετικῶν νόμων, ποὺ ἐπικυρώνουν καὶ σχετικὸ Εὐρωπαϊκὸ πρωτόκολλο κατὰ τοῦ «ρατσισμοῦ καὶ τῆς μισαλλοδοξίας».Κι’ ἀκόμα, ποιὸ ἔργο καλεῖται νὰ ἐπιτελέσει τὸ πολυμελὲς «Ἐθνικὸ Συμβούλιο κατὰ τοῦ ρατσισμοῦ», ἂν μάλιστα ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν ἡ πραγματικότητα, πὼς ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία εἶναι, ἴσως, ἡ πιὸ ἀνοικτὴ καὶ ἀνεκτικὴ ἀπ’ πάμπολλες ἄλλες;
Ἂς δεχθοῦμε ὅμως πὼς στὴν ἰδανικὴ διατύπωσή τους οἱ σχετικοὶ νόμοι καὶ διατάξεις, ἐπιχειροῦν νὰ «ἐπιβάλλουν»- μὲ ἀπειλὴ αὐστηρῶν κυρώσεων στοὺς παραβάτες- τὴν ἀγάπη, τὴν ἀλληλεγγύη σὲ ἀναξιοπαθοῦντες ἀνθρώπους ὅπως εἶναι: οἱ πρόσφυγες νόμιμοι ἤ παράνομοι, οἱ μετανάστες, ἄτομα εἰδικῶν ἀναγκῶν, μὲ προσωπικὲς ἰδιαιτερότητες καὶ ἐπιλογὲς πέραν τῶν ὁρίων πού, ἡ φύση γιὰ τοὺς ἀθέους, ὁ Θεὸς γιὰ τοὺς πιστούς, προέβλεψαν γι’ αὐτούς.
Σ’ αὐτές, ἀλήθεια, καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες ἀνάλογες περιπτώσεις, μὲ ποιὰ δεδομένα καὶ μὲ ποιὰ νομικὴ διατύπωση θὰ ὁρίζεται τί εἶναι: ἀγάπη, ἐλευθερία, κοινωνικὸς ἀποκλεισμός, μισαλλοδοξία, ἐλευθερία ἔκφρασης καὶ ἐπιλογῶν, ὠφέλιμο ἢ βλαπτικὸ καὶ ἐπιζήμιο γιὰ τὴν κοινωνία; Κι’ ἀκόμα ποιὸς καὶ μὲ ποιὰ κριτήρια, πάντως ὄχι μόνο προσωπικά, θὰ ἀποφασίζει γιὰ τὴν «ἐθνικὴ καὶ πνευματικὴ προοπτικὴ σὲ μία κοινωνία»; Δηλαδὴ νὰ ὁρίζει τί πρέπει νὰ προστατευθεῖ ὡς χρήσιμο καὶ ἐπωφελές, καὶ τί πρέπει νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ καταπολεμηθεῖ.
Τέλος ποιὰ ἰδανικὰ καὶ ἀξίες ποὺ συγκρότησαν τὴν ἐθνικὴ ἰδιοπροσωπία καὶ ταυτότητα τοῦ Γένους, ἐξασφαλίζοντάς του μακραίωνη παρουσία, θὰ πρέπει νὰ μεταδοθοῦν στὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται, ὥστε νὰ ἐξασφαλισθεῖ ἡ ἱστορική του συνέχεια καὶ πνευματικὴ ὁμοήθεια;
Μήπως φτάσαμε σὲ τέτοιο σημεῖο- κατάντημα ὥστε, κάτω ἀπ’ τὴν ἀφόρητη πίεση ἐξωγενῶν παραγόντων, ἰδιοτελῶν δυνάμεων, ποὺ ἐκμεταλλεύτηκαν τὴν ἀνεπάρκεια, τὴν ἀνικανότητα, τὶς ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις καὶ ἀκαμψίες τοῦ Ἑλλαδικοῦ πολιτικοῦ συστήματος, νὰ ἐπιβάλλουν «φορτία βαρέα» στὶς πλάτες τοῦ πάντα «προδομένου» λαοῦ μας;
Ἂς μὴ ξεχνᾶμε πὼς στὴν τρισχιλιετῆ καὶ πλέον ἱστορία τους οἱ Ἕλληνες πάντοτε ἀγωνίστηκαν μὲ σθένος, πεῖσμα καὶ θυσίες, προασπίζοντας τὸ ὕψιστο ἀγαθὸ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καὶ τὸ ἰδανικὸ τῆς ἀτομικῆς ἀξιοπρέπειας. Οὐδέποτε, κυριάρχησε στὸν ποτισμένο μὲ ποταμοὺς αἱμάτων μαρτυρικὸ αὐτὸ τόπο, ρατσιστικὴ συμπεριφορὰ καὶ κάθε μορφῆς μισαλλοδοξία. Πάντα ὁ λαός μας- τὸ πνευματικὸ ὑπέδαφος τοῦ ὁποίου εἶναι ποτισμένο μὲ τὰ νάματα τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης- μὲ ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ ὑποδέχονταν τὸν κάθε κατατρεγμένο πονεμένο, πρόσφυγα (ἀκόμα καὶ σήμερα), τὴν ὥρα ποὺ οἱ τάχα «προοδευτικοὶ καὶ πολιτισμένοι» τῆς «Ἑσπερίας», οἱ τάχα καὶ ἀνιδιοτελεῖς προστάτες τῶν ἀδικουμένων, τοὺς στέλνουν στὸν ὑγρὸ τάφο τῆς Μεσογείου, ἢ ὑψώνουν τείχη κλείνοντας τὰ σύνορά τους, «ἵνα μὴ μιανθῶσι». Πολλοὺς δὲ ποὺ κατάφεραν, μὲ χίλιες δυσκολίες νὰ φτάσουν ἐπαῖτες στὶς χῶρες τους, φροντίζουν στὸν ὄνομα τῆς «ἀλληλεγγύης τους», νὰ τοὺς ἐπιστρέφουν «στὴ χώρα τῆς πρώτης ὑποδοχῆς», ποὺ βρίσκεται μόλις ἀναπνέουσα στὴν «ἐντατικὴ μνημονιακὴ νοσηλεία», τῶν «φιλάνθρωπων νοσηλευτῶν της».
Ἀνεξήγητη ἡ βιασύνη μας.
Ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν ὅλα αὐτά, καὶ πολλὰ ἄλλα, εὔλογα γεννῶνται πλῆθος ἐρωτημάτων, ὅπως: Γιατί οἱ ἡγέτες μας βιάστηκαν νὰ προωθήσουν ὡς νέα πρότυπα ὑγιοῦς συμπεριφορᾶς στὴν οἰκογενειακὴ ζωή, καὶ νὰ νομοθετήσουν ἐπιλογὲς ποὺ παρεκκλίνουν «ἀπὸ τὸ κατὰ φύσιν, στὸ παρὰ φύσιν»; Χρειάζονται περισσότερη νομικὴ καὶ ἄλλη προστασία τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, ἀπ’ ἐκείνη ποὺ παρέχεται στοὺς βαρυφορτωμένους πολύτεκνους οἰκογενειάρχες; Ποιὸς καὶ γιατί ἀξίζει ἐπαίνου καὶ ἐπιβράβευσης ἡ διαστροφὴ καὶ ὁ πανσεξουαλισμός, καὶ ὄχι ἡ κατὰ Θεὸν ἕνωση «εἰς σάρκα μίαν» τῶν δύο φύλων, μὲ τὴν ἱερολογία τοῦ γάμου; Σὲ τί καὶ πόσο ἔβλαψε τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες αἰώνων ὁ καθαγιασμένος θεσμὸς τοῦ γάμου, ποὺ κρίνεται σήμερα πὼς πρέπει νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ φολκλορικὲς ψευδοτελετὲς ἐφήμερης καὶ συμφεροντολογικῆς συμβίωσης;
Αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦν ἄδικη καὶ πονηρὴ κοινωνικὴ διάκριση εἰς βάρος τῆς συντριπτικῆς πλειονότητας τῶν ἀνθρώπων ποὺ συμβιώνουν σύμφωνα μὲ τοὺς γραπτοὺς καὶ ἄγραφους κανόνες τῆς ἠθικῆς καὶ φυσικῆς τάξεως;
Σήμερα, μάλιστα, στὴν κρίσιμη οἰκονομικὴ συγκυρία, ποὺ χρόνια τώρα, βιώνουν οἱ Ἕλληνες, μὲ τὶς χιλιάδες αὐτοκτονούντων, συνεπείᾳ καὶ τῆς ἰδιοτέλειας καὶ ἀνικανότητας τῶν ἑκάστοτε κρατούντων, ἀξίζουν περισσότερο τὴν προσοχὴ καὶ φροντίδα μας, οἱ ὅποιοι ξένοι εἰσβολεῖς, ἀπ’ τὶς χιλιάδες τῶν λιμοκτονούντων Ἑλλήνων, ποὺ ψάχνουν στοὺς κάδους ἀπορριμμάτων ἕνα κομμάτι μουχλιασμένο ψωμί, καὶ ἄστεγοι περιφέρονται στοὺς δρόμους τῶν πόλεών μας;
Οἱ ξένοι, μὲ ὅποιο ὄνομα καὶ γιὰ ὅποια αἰτία ἦλθαν, ὅπως ἦλθαν στὴν πατρίδα μας. Δὲν τοὺς διώχνουμε. Κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε νὰ βροῦν στέγη, τροφή, περίθαλψη. Ὅσους θαλασσοδέρνονται τὰ παλικάρια μας τοὺς βγάζουν στὴ στεριὰ ζωντανούς. Καὶ καλὰ κάνουν. Ἄνθρωποι, εἰκόνες τοῦ Θεοῦ εἶναι κι’ αὐτοί. Ὅμως οἱ συμπατριῶτες μας, οἱ ἀναξιοπαθοῦντες ἀδελφοί μας, δὲν ἔχουν τουλάχιστον τὰ ἴδια δικαιώματα στὴ διεκδίκηση κοινωνικῶν παροχῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους πρόνοιας. Σ’ ὅποια καὶ ὅση ὑπάρχει. Δὲν ἀποτελεῖ ἀπαράδεκτη καὶ προκλητικὰ ἄδικη ἐθνικὴ- φυλετικὴ διάκριση καὶ δυσμενῆ μεταχείριση εἰς βάρος τῶν ὁμοδόξων Ἑλλήνων, τὸ νὰ ἀντιμετωπίζονται εὐκολότερα καὶ καλύτερα οἱ ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες ἔναντι τῶν νοικοκυραίων;
Στὰ παιδιά μας, στοὺς μαθητὲς τῶν σχολείων μας, ποὺ στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, μὲ αὐταρχικὸ τρόπο ἐπιβάλλεται στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν νὰ διδάσκονται τὶς θρησκευτικὲς ἰδεοληψίες τῶν ἀργυρώνητων συντακτῶν τοῦ ἀπαράδεκτου περιεχομένου, τοῦ κατ’ ὄνομα μόνο θρησκευτικοῦ μαθήματος. Ἀφοῦ οἱ γαλαντόμως ἀμειβόμενοι ἀλλὰ ἀθεολόγητοι ἐπιτελεῖς τοῦ ὑπουργείου (οἱ συντάκτες τοῦ προγράμματος) ἐπιβάλλουν ὡς θρησκευτικὸ μάθημα τὶς ἰδεοληψίες Γιαγκάζογλου καὶ καιροσκόπων τοῦ «Καιροῦ», «διαμεριζόμενοι τὰ οἰκονομικὰ ἱμάτια» τῶν ἐπιδοτήσεων, τῆς τάχα θεολογικῆς παιδείας τους. Τὴν ἴδια ὥρα δὲν τολμοῦν νὰ ἀγγίξουν τὸ θρησκευτικὸ μάθημα τῶν μαθητῶν ποὺ ἀνήκουν σὲ ἄλλα θρησκευτικὰ δόγματα ἢ δοξασίες, ὅπως Μουσουλμάνοι, Ἑβραῖοι, χιλιαστές, βουδιστές, Καθολικοὶ κ.ἄ. ἀλλόθρησκοι, ἄθεοι, νεοταξίτες κ.λ.π. Ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν τὸ δικαίωμα, νὰ διδάσκονται τὸ μάθημά τους «ὁμολογιακά».Δηλαδὴ ἀπ’ τοὺς ἐπίσημους διδασκάλους καὶ σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα ὁρίζει τὸ πιστεύω τους. Μόνο οἱ ὀρθόδοξοι μαθητὲς εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ διδάσκονται ὅτι κατεβάζει «ἡ κάρα» τοῦ κάθε «καιροσκόπου» ὑπουργικοῦ συμβούλου. Ἂς τολμήσει ὁ πολυπράγμων ὑπουργὸς παιδείας νὰ ἀγγίξει τὸ «Κοράνιο» τῶν μουσουλμάνων καὶ νὰ ὁρίσει αὐτὸς τί θὰ διδάσκονται τὰ παιδιά τους. Δὲν τολμᾶ. Γιατί ὅλοι τους ἐκτελοῦν διαταγές, χωρὶς δικαίωμα, ἄρα καὶ δυνατότητα ἀνυπακοῆς.
Αὐτὰ δὲν εἶναι μία ἀνεξήγητη, ὕποπτη καὶ ἀσφαλῶς ἀπαράδεκτη ἐθνικὴ μειοδοσία ἔναντι τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου καὶ τῆς πίστης τῶν ἑκατομμυρίων ὀρθοδόξων Ἑλλήνων; Γιατί ὅλα αὐτά; Ποιὸς καὶ γιὰ ποιὸ λόγο τὰ ἐπιβάλλει, μόνο στὴν Ἑλλάδα; Οἱ σήμερα κρατοῦντες, αὔριο θὰ ἀποτελοῦν θλιβερὸ παρελθὸν ὡς προσκυνημένοι.
Σ’ ὅλους ὅσοι μὲ νομικὰ τερτίπια κατεδαφίζουν ἀξίες, ἰδανικὰ «ὁράματα καὶ θάματα» ποὺ ἔθρεψαν, αἰῶνες τώρα, τὸν Ἑλληνισμὸ ἀξίζει νὰ λεχθεῖ ὁ Χρυσοστόμειος λόγος: «Λῦσον τὸν πόλεμον ἵνα μὴ σοῦ λύση τὴν δύναμιν». Γιατί ἂν πολεμᾶς τὴν ἀλήθεια καὶ καθαρότητα τῆς πίστεως «νικῆσαί σε, παντελῶς ἀμήχανον». Ὅσοι καὶ ὅποιοι ὑπεύθυνοι ξυπνῆστε ἀπ’ τὴν ὑπνοποιὸ θαλπωρὴ τῶν καναπέδων τῆς ἐξουσίας. Αὔριο, ὅλοι σας, κάποια στιγμὴ θὰ μπεῖτε στὸ «χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας», ὅπως λέτε γιὰ τὴν ἀντιπάλους σας.
Ἀλλάξτε μυαλὸ καὶ τακτική. Σταματῆστε τὸ γκρέμισμα. Ἀφῆστε ὄρθιες τὶς ἀξίες, τὶς παραδόσεις, τὰ ἰδανικὰ τοῦ γένους. Ἐνεργῆστε ἔτσι ὥστε ὅταν οἱ μελλοντικὲς γενιὲς θὰ ἀνοίγουν τὸ χρονοντούλαπο, στὸ ὁποῖο θὰ εἶστε κλεισμένοι, νὰ μὴ αἰσθάνονται ἀποστροφὴ ἀπ’ τὴν δυσοσμία τῶν λόγων καὶ τῶν «γυμνῶν ὀστέων σας».
Γιατί μετὰ ἀπ’ ὅσα εἰπώθηκαν ποιὸς ἄλλος μπορεῖ νὰ εἶναι πιὸ φανατικὰ μισαλλόδοξος ἀπ’ ἐκεῖνον ποὺ ποδοπατεῖ τὴν ἱστορικὴ μνήμη, ἀλήθεια καὶ τὶς «μαρτυροπλάστρες» παραδόσεις τοῦ Γένους ὑπακούοντας σὲ προσωπικὲς ἰδεοληψίες καὶ ἀγκυλώσεις; Ἐκτὸς ἀπ’ ἐκεῖνον ποὺ καλύπτει τὰ μάτια του μὲ τὸ τυφλοπάνι τῆς ἰδιοτέλειας, τῆς ἐμπάθειας, τῆς μισαλλοδοξίας, ἐνῷ ταυτόχρονα γίνεται ὑπηρέτης καὶ ἄθυρμα ξένων δυνάμεων καὶ σκοπιμοτήτων.