Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Ἂν θέλουμε νὰ ὁρίσουμε μὲ λίγα λόγια τὴ Νέα Τάξη, μποροῦμε νὰ τὴν ἀποκαλέσουμε «Δικτατορία τῶν Ἀγορῶν» σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς μας, πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ κοινωνική. Μὲ κύρια συνεπακόλουθα νὰ συρρικνώνεται καθημερινὰ ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία καὶ ἡ ἀνεξαρτησία τῶν χωρῶν, νὰ ὑποβαθμίζεται ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία καὶ νὰ διαλύεται ὁ κοινωνικὸς ἱστός. Αὐτὴ ἡ «Δικτατορία τῶν Ἀγορῶν» δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπελαύνει καθημερινά, ἂν δὲν εἶχε ἐξασφαλίσει δύο βασικὲς συμμαχίες, τὴν προπαγάνδιση τῶν ἀξιῶν της ἀπὸ τὸ διεθνῆ τύπο καὶ τὴν πρόσδεση τῆς Ἀριστερᾶς στὸ ἅρμα της.
Εἰδικότερα, ἡ συμμαχία μὲ τὴν Ἀριστερὰ ἦταν κομβικῆς συμμαχίας, γιὰ νὰ ἐλέγξει ἡ Νέα Τάξη τὶς ἀντιδράσεις τῶν φοιτητῶν, τῶν συνδικαλιστῶν καὶ ἀρκετῶν διανοούμενων. Καὶ παράλληλα γιὰ νὰ δώσει χαρακτήρα προοδευτισμοῦ καὶ νὰ μεταμφιέσει, ὡς ἀντίδραση πρὸς κάποιο δῆθεν κατεστημένο, τὶς νέες ἀξίες της. Βλέπουμε λοιπὸν τὸ παράδοξο, ἀντὶ νὰ πολεμάει ἡ Ἀριστερὰ στοὺς δρόμους καὶ τὰ πανεπιστήμια τὴν πολυδιάστατη ἐπίθεση τῶν Ἀγορῶν ποὺ καταστρέφει τὰ εἰσοδήματα καὶ τὶς ἐλευθερίες τῆς ἐργατικῆς τάξης, νὰ ἀφιερώνει ὅλη της τὴν δράση καὶ τὴν ἐνέργεια στὴν προστασία καὶ ἀνάδειξη τῶν μειονοτήτων. Ἐχθροί της δὲν εἶναι πλέον τὸ μεγάλο κεφάλαιο καὶ οἱ γιγαντιαῖες πολυεθνικές, οὔτε ὑπερεθνικοὶ ὀργανισμοὶ ὅπως τὸ ΔΝΤ, ἡ Παγκόσμια Τράπεζα καὶ ἡ νεοφεουδαρχικὴ ΕΕ, ἀλλὰ οἱ ρατσιστές, οἱ σεξιστὲς καὶ οἱ ὁμοφοβικοὶ πολίτες.
Πῶς συνέβη αὐτὴ ἡ μετάλλαξη ποὺ ὁδήγησε στὸν ἐκφυλισμὸ μίας κάποτε ριζοσπαστικῆς Ἀριστερᾶς;
Πρέπει νὰ πᾶμε ἀρκετὲς δεκαετίες πίσω, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε τὴν ἐρώτηση. Τὰ μεταπολεμικὰ χρόνια οἱ διανοούμενοι τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης ἔπαψαν νὰ θεωροῦν τὸ βιομηχανικὸ προλεταριᾶτο καὶ συνολικὰ τὴν ἐργατικὴ τάξη ὡς ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο. Αὐτὴ ἦταν μία μεγάλη ἀπόκλιση ἀπὸ τὴ μαρξιστικὴ σκέψη, ἀλλὰ ἡ Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης πλέον πάντρευε τὸν Μὰρξ ὄχι μὲ τὸν Λένιν, ἀλλὰ μὲ τὸν Φρόυντ, ὅποτε μποροῦσε νὰ ρίξει πολὺ νερὸ στὸ κρασί της. Τὴν ἐρώτηση τοῦ Χορκχάιμερ, ποιὸς θὰ ἀντικαταστήσει τὸ ἐργατικὸ προλεταριᾶτο ὡς ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο, τὴν ἀπάντησε, τὴ δεκαετία τοῦ 60, ἕνα μέλος τῆς Σχολῆς ποὺ δίδαξε φιλοσοφία σὲ 4 ὀνομαστὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια. Ὁ Χέρμπερτ Μαρκοῦζε διακήρυξε στὸ βιβλίο του «Ὁ Μονοδιάστατος Ἄνθρωπος» (1964) ὅτι μία συμμαχία φοιτητῶν, μαύρων, φεμινιστριῶν καὶ ὁμοφυλόφιλων θὰ γινόταν ὁ φορέας τῆς ἐπαναστατικῆς διαδικασίας.
Ἡ πρόταση αὐτὴ τοῦ Μαρκοῦζε ὄχι μόνο ἐπηρέασε τὴν πολιτιστικὴ ἐπανάσταση, στὴ δεκαετία τοῦ 60, μὲ τοὺς Χίππις καὶ τὸ Μάη τοῦ 68, ἀλλὰ ἔθεσε καὶ τὶς βάσεις τοῦ ρεύματος ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε Πολιτικὴ Ὀρθότητα. Καὶ βέβαια ἦταν ἡ κυρίαρχη ἰδέα ποὺ ὁδήγησε τὴ Νέα πλέον Ἀριστερὰ νὰ ἀπαξιώσει τοὺς ἐργάτες καὶ τὴν ἀγροτιὰ ὡς συντηρητικὰ στρώματα καὶ νὰ στραφεῖ στὶς ποικίλες μειονότητες. Σημειωτέον ὅτι ὁ Μαρκοῦζε συνεργάστηκε μὲ τὶς ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἄρα σιτιζόταν ἀπὸ τὸ πραγματικὸ κατεστημένο ποὺ φρόντιζε γιὰ τὴν καριέρα καὶ τὴν ἐπιτυχία τῶν βιβλίων του. Θεωρήθηκε ὡς ὁ πατέρας αὐτῆς τῆς μεταλλαγμένης Νέας Ἀριστερᾶς ποὺ πολεμοῦσε φαντασιακὰ κατεστημένα.
Γιὰ τὸν Μαρκοῦζε, ἕνας οἰκογενειάρχης ποὺ εἶχε προκόψει στὴ δουλειά του ἦταν ἕνας συμβιβασμένος καὶ ἀλλοτριωμένος μικροαστός. Ἀναζητοῦσε τοὺς ἥρωές του, στὰ λογοτεχνικὰ ἔργα, σὲ «χαρακτῆρες διαλυμένους, ὅπως ὁ καλλιτέχνης, ἡ πόρνη, ἡ μοιχαλίδα, ὁ φονιάς, ὁ καταραμένος ποιητής, ὁ Σατανᾶς, ὁ τρελλός». Τὴν ἐπανάσταση θὰ τὴν ἔφερνε «τὸ ὑπόστρωμα τῶν ἀπόκληρων καὶ τῶν ξένων, τῶν ἐκμεταλλευομένων καὶ τῶν διωκομένων». Ἤδη ἀπὸ τὸ «Ἔρως καὶ Πολιτισμὸς» (1955) ἀναγνωρίζει ἐπαναστατικὸ ρόλο στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ πιστεύει πὼς κάποια μέρα ἐξαιτίας τῆς «ἐξέγερσής τους ἐνάντια στὴν ὑποταγὴ τῆς σεξουαλικότητας ἀπὸ τὴν τάξη τῆς τεκνοποίησης» θὰ ἀσκήσουν κοινωνικὴ κριτικὴ τεράστιας σημασίας. Ὁ ἴδιος, ὅπως καὶ ὅλη ἡ Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης, δίνει τεράστια σημασία στὴν ἀπελευθέρωση τῆς σεξουαλικότητας. Ἐπιδιώκει τὴν ἀντικατάσταση τῆς ἀλλοτριωμένης ἐργασίας μὲ μία ἐργασία ποὺ θὰ βασίζεται στὸ παιχνίδι, στὴν καλλιτεχνικὴ δημιουργία καὶ στὴν ἐλεύθερη ἀπόλαυση τῆς ἡδονῆς. Σὲ ἕνα νεογνωστικὸ κρεσέντο ἐκτιμάει πὼς ἡ ἀπελευθέρωση χωρὶς ὅρια ποὺ ζητάει, θὰ γίνει δυνατὴ «μὲ τoν περιορισμὸ τῶν ἰχνῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος».
Τὸν κήρυκα αὐτὸν τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸ κατεστημένο περιέργως τὸν προέβαλαν μερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ὑλιστικὰ περιοδικὰ τοῦ κατεστημένου, ὅπως τὸ Playboy καὶ τὸ Fortune.
ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ
Ἔχοντας ὑπόψιν τὶς παραπάνω ἀπόψεις τοῦ Μαρκοῦζε, μποροῦμε νὰ καταλάβουμε, γιατί ἡ Ἀριστερὰ στὴ Δύση σήμερα δὲν ὑποστηρίζει ἁπλῶς τὴν ἀλληλεγγύη στοὺς παράνομους μετανάστες ὡς ἀνθρωπιστικὸ καθῆκον, ἀλλὰ παίρνει καὶ θέσεις ποὺ ἐνθαρρύνουν τὴ μετανάστευση. Ὄχι μόνο ζητώντας ἐπιδόματα, στέγαση καὶ πλήρη πολιτικὰ δικαιώματα γι’ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ καλλιεργώντας αἰσθήματα ἐνοχῆς στοὺς δυτικοὺς λαούς, ἐπειδὴ τοὺς περασμένους αἰῶνες οἱ χῶρες τους ἀσκοῦσαν σκληρὴ ἀποικιοκρατία.
Γιατί λοιπὸν ἡ Ἀριστερὰ κρατάει αὐτὴ τὴ στάση; Ὄχι ἐπειδὴ οἱ μετανάστες θὰ ἐνισχύσουν τὸ ἐργατικὸ προλεταριᾶτο σὲ κάθε χώρα, ἀλλὰ ἐπειδὴ πιστεύει κυριολεκτικὰ πὼς αὐτοὶ θὰ γίνουν τὸ νέο ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο, ἐφόσον ἡ ἐργατικὴ τάξη στὶς δυτικὲς χῶρες ἔχει πλήρως ἀφομοιωθεῖ ἀπὸ τὸ σύστημα. Ἡ παραπάνω ἀνάλυση παρότι πηγάζει ἀναμφίβολα ἀπὸ τὸ Μαρκοῦζε, εἶναι ἐντελῶς σουρεαλιστικὴ (καὶ ἀντιμαρξιστικὴ) γιὰ πολλοὺς λόγους.
Πρῶτον, γιατί ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ ξένων ἐργατῶν γινόταν ἀπὸ τὸ κεφάλαιο, προκειμένου νὰ ἀκυρώσει τὶς διεκδικήσεις τῶν ντόπιων ἐργατῶν γιὰ καλύτερους μισθοὺς καὶ συνθῆκες ἐργασίας. Δεύτερον, γιατί ὅσοι ἀπὸ τοὺς μετανάστες δὲν βρίσκουν ἐργασία θὰ καταλήξουν παραβατικοὶ καὶ λοῦμπεν προλετάριοι, δηλαδὴ ἕνα κοινωνικὸ στρῶμα ποὺ ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ὅτι δὲν διαθέτει δύναμη ἀνατροπῆς καὶ καταλήγει σὲ ἀντιδραστικὸ πολιτικὸ ρόλο. Τρίτον, γιατί εἰδικὰ στὴν Εὐρώπη ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν μεταναστῶν εἶναι Μουσουλμάνοι (καὶ κάποιοι Ἰσλαμιστές), συνεπῶς ἡ θρησκεία τους εἶναι κατηγορηματικὰ ἀρνητικὴ στὴν ἀθεΐα τῆς Ἀριστερᾶς. Τέταρτον, γιατί πολλοὶ Μουσουλμάνοι μετανάστες ἔρχονται ἀπὸ χῶρες ὅπου ἰσχύει ὁ νόμος τῆς Σαρίας καὶ στὶς ὁποῖες οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐκτελοῦνται, ἑπομένως θὰ εἶναι κάθετα ἀρνητικοὶ στὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλόφιλων, ποὺ ἐπίσης ὑποστηρίζει ἡ Ἀριστερά. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἀναφέρουμε τί γνώμη ἔχει τὸ Ἰσλὰμ γιὰ τὶς φεμινίστριες.
Γενικότερα, ἡ Ἀριστερὰ αὐτοκτονεῖ, συντασσόμενη μὲ τοὺς φιλελεύθερους στὸ θέμα τῆς μετανάστευσης. Ἀκριβῶς γιατί, ὅπου ἀναπτύσσεται τὸ Ἰσλάμ, θὰ συρρικνώνεται ἡ ἴδια ἡ Ἀριστερά, τὰ δικαιωματιστικὰ κινήματα ποὺ ὑποστηρίζει, ἀκόμη καὶ τὸ εὐρωπαϊκὸ πνεῦμα τοῦ Διαφωτισμοῦ. Αὐτὸ θὰ ἔπρεπε ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ ἀπὸ τοὺς ἡγέτες της καὶ νὰ ἔχουν ἀναθεωρήσει ὅτι μπορεῖ ποτέ, εἰδικὰ οἱ Μουσουλμάνοι μετανάστες, νὰ ἀποτελέσουν ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο. Συνεπῶς μόνο στὸ πλαίσιο ἑνὸς συμβιβασμοῦ μὲ τὶς Ἐλὶτ τῆς Νέας Τάξης θὰ μπορούσαμε νὰ κατανοήσουμε τὴν ἐπιμονή τους σὲ φιλομεταναστευτικὴ καὶ φιλοϊσλαμικὴ πολιτική. Εἰδικὰ μάλιστα ὅταν οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ τιμωροῦν ὅλο κι περισσότερο μὲ τὴν ψῆφο τους τὰ ἀριστερὰ κόμματα γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα, ἐνῶ προτιμοῦν πλέον τὰ ἐθνικὰ κόμματα ποὺ ζητοῦν σκληρὴ γραμμὴ στὸ θέμα τῆς παράνομης μετανάστευσης.
ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΔΥΣΤΟΠΙΑ
Ἡ ἀφοσιωμένη στήριξη τῆς Woke κουλτούρας καὶ τῶν δικαιωματιστικῶν κινημάτων ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς Ἐλὶτ τῆς Νέας Τάξης ἀπέδειξε πόσο ἔξω ἔπεσαν καὶ ὁ Μαρκοῦζε, οἱ διανοούμενοι τῆς Φρανκφούρτης καὶ οἱ ἡγέτες τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ τοὺς ἀποδέχτηκαν. Ἀντὶ οἱ διάφορες μειονότητες νὰ γίνουν τὸ νέο ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο ποὺ ὁραματιζόταν ὁ Μαρκοῦζε ἔγιναν πολιορκητικὸς κριὸς ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ συμφέροντα τῆς Νέας Τάξης. Ἀντὶ νὰ προκαλέσουν μία ἐπανάσταση γιὰ τὸν ἐρχομὸ μίας οὐτοπίας, γίνονται τὰ ὄργανα τῆς ἀντεπανάστασης γιὰ τὴ συγκρότηση μίας δυστοπίας.
Σήμερα οἱ Παγκοσμιοποιητὲς μὲ τὴ βοήθεια τῶν δικαιωματιστῶν καταστρέφουν τὸν παλιὸ κόσμο, ὅπου ὑπῆρχαν ἀκόμη οἱ ἐλευθερίες ποὺ κατοχύρωναν τὰ συντάγματα, ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ἡ ἰσχυρὴ μεσαία τάξη, τὰ ὑψηλὰ βιοτικὰ ἐπίπεδα, ἡ προστασία τῆς ἰδιοκτησίας, ὁ σεβασμὸς τῆς οἰκογένειας, τὸ βαθὺ κοινωνικὸ κράτος. Καὶ φέρνουν ἕνα νέο κόσμο, ὅπου θὰ ἐπικρατεῖ ὁ ψηφιακὸς ὁλοκληρωτισμός, ἡ παρακολούθηση ὅλων μας, ἡ λογοκρισία κάθε ἀντίθετης ἄποψης, ἡ κατάργηση ἢ «διόρθωση» ἀκόμη καὶ τῶν κλασσικῶν βιβλίων, ἡ ἰδιωτικοποίηση κάθε δημόσιου ἀγαθοῦ, ἡ ἐξαθλίωση τῶν πολιτῶν, ἡ νεοφεουδαρχία καὶ τελικὰ ἡ παγκόσμια διακυβέρνηση τῶν πολυεθνικῶν. Δυστυχῶς, ἡ Ἀριστερὰ μὲ τὴ στήριξή της στὰ ἀκραῖα δικαιωματιστικὰ κινήματα γίνεται μέρος τῆς ἐκστρατείας τῆς ἀποδόμησης τοῦ παλιοῦ κόσμου καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι στὸν νέο κόσμο δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε οἱ ἐλευθερίες γιὰ τὶς ὁποῖες ἀγωνίστηκε οὔτε ἡ ἀξιοπρεπὴς διαβίωση τῶν ἐργαζομένων.