ΟΤΑΝ ΩΡΙΜΑΣΑΝ οἱ καιροί, ὅπως προέβλεπε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ἀπολύτρωση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἐξαπέστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱό Του τὸν Μονογενῆ στὸν κόσμο, νὰ γίνει ἄνθρωπος, νὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία. Ἦλθε ὅταν ὑπῆρχαν οἱ ἀντικειμενικὲς ἐκεῖνες συνθῆκες (πολιτικές, κοινωνικές, οἰκονομικές, πνευματικές), οἱ ὁποῖες θὰ εὐνοοῦσαν τὴν ἀποδοχὴ τοῦ θείου μηνύματος τῆς σωτηρίας ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα, γιὰ τὴν ἐξάπλωση καὶ ἑδραίωση τῆς «καινῆς κτίσεως» (Γαλ.6,14) σὲ ὅλη τὴ γῆ. Ὡς «πλήρωμα τοῦ χρόνου» μπορεῖ νὰ ἐννοηθεῖ ἀκόμα καὶ ἡ παντελὴς χρεωκοπία τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου, ἡ ἠθικὴ κατάπτωση καὶ ἐξαχρείωση, ἡ θρησκευτικὴ παρακμή, ἡ κοινωνικὴ κατάρρευση καὶ ἡ ἔσχατη ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο καὶ βρῆκε μία ἀνθρωπότητα σὲ πλήρη ἀποσύνθεση τὴν κατάλληλη στιγμή, ὅταν αὐτὴ ζητοῦσε ἀπεγνωσμένα βοήθεια. Ὁ μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος καὶ ἀνθρωπιστὴς Σατωβριάνδος εἶπε πὼς ἂν ὁ Χριστὸς ἐρχόταν λίγα χρόνια μετὰ θὰ εὕρισκε τὸ πτῶμα τῆς ἀνθρωπότητας! Ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἄλλαξε ἄρδην τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, χωρίζοντάς την σὲ πρὸ Αὐτοῦ καὶ μετὰ Αὐτὸν ἐποχή. Ἡ Γέννησή Του ὑπῆρξε τὸ μέγιστο γεγονὸς τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ἀνέτειλε ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης καὶ διέλυσε τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης καὶ τοῦ σκοτασμοῦ. Ἐγκαινίασε καὶ θεμελίωσε τὸν νέο κόσμο τοῦ Θεοῦ καὶ ἄρχισε τὴν κατεδάφιση τοῦ δαιμονικοῦ. Ἀπὸ ξένοι καὶ πάροικοι τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ γίναμε οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ. Ἄνοιξε ξανὰ τὶς πύλες τῆς Ἐδὲμ καὶ μᾶς ἔδωσε τὴ δυνατότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Γιὰ ὅλα αὐτὰ ἂς δοξολογήσουμε τὸν Θεό, διότι «ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῶ αὐτοῦ» (Λουκ.1,68)!
«Ὅτε ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου»
