Γράφουν οἱ: Γέρων Παΐσιος Καρεώτης, Ἐπιφάνιος Μοναχὸς Καψαλιώτης
Ὁ “Πολιτισμένος Δυτικὸς Κόσμος” συγκλονίζεται γενικῶς… Συγκλονίζεται π.χ. ἀπὸ τὸ δρᾶμα τῶν προσφύγων ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ καὶ Ἀσία (ποὺ τοὺς δημιουργεῖ, μὲ τοὺς ἀποικιοκρατικοὺς πολέμους ποὺ προκαλεῖ, καὶ κατόπιν ἀνενδοίαστα ἐργαλειοποιεῖ). Ἐσχάτως συγκλονίζεται ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν κακῶν Ρώσων κατὰ τῶν “μαρτυρικῶν” νεοναζὶ –εὐρωνατοϊκοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ ἐκπαίδευσης– Οὐκρανῶν (ποὺ ἔβαλαν ἀπὸ τὸ 2014 τὴν ὄμορφη αὐτὴ χώρα καὶ τὸν πολύπαθο λαό της, στὸν “γύψο”). Ἐπιπλέον ὁ αὐτὸς προοδευτικὸς Κόσμος, ἀγωνίζεται ἕως θανάτου ἐνάντια τῆς καταπάτησης τῶν πάσης φύσεως “δικαιωμάτων” σεξουαλικῶν κ.λπ. “μειονοτήτων”, ὅπως αὐτὲς ἐφευρίσκονται καὶ ὑπερασπίζονται ἀπὸ πρόθυμες ΜΚΟ γνωστῶν “φιλανθρώπων”, ποὺ ἔχουν ἀναγάγει τὸν δικαιωματισμὸ στὴν πεμπτουσία (καὶ τὸ ἀποκλειστικὸ περιεχόμενο) τῆς δυτικοῦ τύπου “Δημοκρατίας”. Ὁ κατάλογος βεβαίως δὲν ἔχει τέλος…
Παράλληλα, οἱ “χριστιανοὶ” ἡγέτες τῶν ἐκκλησιῶν, στὰ πλαίσια τοῦ ἀναβαθμισμένου ρόλου τῆς θρησκευτικῆς διπλωματίας (χαρακτηριζόμενης ὡς “ἤπιας δύναμης”–soft power), πιστοὶ στὶς σχέσεις διαπλοκῆς ποὺ περιγράφουν τὸν ὁρίζοντα δράσης τους, συναινοῦν ὁλόθυμα προσφέροντας “ἰδεολογικὴ κάλυψη”, σὲ ὅ,τι κελεύει τὸ ἑκάστοτε κεντρικὰ προβαλλόμενο “ἀφήγημα”, ἀκολουθώντας κατὰ γράμμα καὶ πιστὰ ὅ,τι τοὺς διατάσσουν: ὅπως πχ κατὰ τὴν μεταναστευτικὴ κρίση, παρ’ ὅτι αὐτὴ εἶναι κομμένη καὶ ραμμένη στὶς ἐπιταγὲς τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τῶν ΜΚΟ τοῦ Σόρρος καὶ τῶν λοιπῶν “φιλανθρώπων” (θυμίζουμε ὅτι ὁ Ἀρχ. Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ ἀφαιρέσει τὸ ἀρχιερατικό του ἐγκόλπιο, ὥστε νὰ μὴ θίξει τὴν μωαμεθανικὴ πίστη τῶν προσφύγων). Ἀκολούθησε ἀθεολόγητος ἐκφοβισμὸς καὶ ἐμβολιολαγνεία στὴν περίπτωση τοῦ Covid–19, ἐσχάτως δέ, ρωσοφοβική ρητορικὴ μίσους καὶ ἄκρατος νεοταξικὸς φιλοδυτικισμός, ἕνεκα τῆς Οὐκρανικῆς κρίσης.
Τὰ ὅσα ἐπὶ τροχάδην ἀναφέραμε σκοπὸ ἔχουν νὰ ἀναδείξουν ἕνα κοινὸ παρανομαστὴ ποὺ χαρακτηρίζει ὅλους τούς ὑποτακτικοὺς θεσμοὺς τοῦ “ἐλεύθερου κόσμου”, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἀπέραντη ὑποκρισία, τὰ κροκοδείλια δάκρυα, καὶ τὴν ἀκατάσχετη ὀσφυοκαμψία, σὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ “Αἰῶνος τούτου”.
Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ ἀντιστεκόμενοι. Μὲ ἀξιοπρέπεια. Μὲ ἀγάπη καὶ σεβασμὸ στὸ λειτούργημα ποὺ ὑπηρετοῦν. Μὲ αἴσθημα εὐθύνης γιὰ τὸ μέλλον ὅλων μας, κυρίως δὲ τῶν παιδιῶν. Ἀναφερόμαστε στοὺς ἥρωες ἀγωνιστὲς ὑγειονομικοὺς ὑπαλλήλους, ποὺ βρίσκονται σὲ ἀναστολὴ ἐργασίας, ἕνεκα τῆς ἄρνησής τους νὰ δεχθοῦν τὸν παράτυπο καὶ παράνομο ἐμβολιασμό, μὲ ἀδοκίμαστα σκευάσματα, ὕποπτα ὡς πρὸς τὶς συνέπειες ποὺ προκαλοῦν.
Δὲν ἔκαναν παρὰ τὸ αὐτονόητο: βάσει τοῦ αὐτεξουσίου τῆς προσωπικότητας καὶ τῆς συνταγματικῆς ἔννοιας τῆς ἐλευθερίας, καὶ σὲ συμφωνία μὲ Διεθνεῖς συνθῆκες ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν στανικὴ ἐφαρμογὴ ἰατρικῶν πράξεων στὸν ἄνθρωπο, ἀποφάσισαν νὰ ἀρνηθοῦν τὸν –ἐγκληματικὰ ἐπιβληθέντα– ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμό. Νὰ προστεθεῖ ὅτι δὲν τοὺς δόθηκε κἄν ἡ ἐναλλακτικὴ ἐμβολιασμοῦ (ἔστω) μὲ “παραδοσιακῆς” τεχνολογίας ἐμβόλια, ὅπως πχ τὸ Κινεζικό… Ἡ μόνη προοπτικὴ ἦταν τὰ “ἐμβόλια” τῶν δυτικῶν Big Pharma, τῶν ὑπερκερδοσκοπικῶν ὁμίλων, τὰ ὁποῖα προωθεῖ τὸ πρόθυμο πολιτικὸ προσωπικό.
Γιατί ὅμως ἡ στοχοποίηση καὶ ὁ παραδειγματικὸς ἐξευτελισμός τους, καθὼς καὶ ἡ διαδικασία ἐσχάτης πτωχοποίησής τους;
Ἡ ἀπάντηση κρύβει τὸ διακύβευμα τῆς περιόδου ποὺ διανύουμε, καὶ ἀφορᾶ τοὺς πάντες. Ὁ ἀγώνας αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἀγώνας ὅλων μας· ἡ νίκη τους, εἶναι νίκη μας, ἡ δὲ ἧττα τους, καταστροφικὴ γιὰ ὅλους. Ὡς πρὸς τὸ διακύβευμα, αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἡ πλήρης ἀναμόρφωση τοῦ κόσμου, ὅπως τὸν ξέραμε. Αὐτὴ συγκροτεῖται ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ νέων κανονικοτήτων, ποὺ ἐνισχύουν καὶ στερεώνουν τὴν ὑποταγὴ στὰ (ἄθλιας ἔμπνευσης καὶ ὑλοποίησης) νομοθετικὰ πραξικοπήματα ποὺ συνέβησαν καὶ συνεχίζουν καθημερινὰ νὰ συμβαίνουν καὶ ποὺ ἀναμορφώνουν τὶς οἰκονομικές–κοινωνικὲς σχέσεις στὸ ἀναδυόμενο πρότυπο τῆς νέας φεουδαρχίας (ἢ ὅπως ἐναλλακτικὰ ὀνομάστηκε τεχνο–φεουδαρχίας).
Τὸ δὲ ὄνομα τοῦ νέου ὁλοκληρωτισμοῦ, καὶ τῆς συγκρότησης τῆς ὀλιγαρχικῆς τεχνο–φεουδαρχικῆς τάξης εἶναι, Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση, καὶ στόχο ἔχει τὴν μετάβαση τοῦ οἰκονομικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ στὸ νέο πρότυπο.
Ἐπιστρέφοντας στὸ ἐρώτημα, περὶ τοῦ γιατί ἔχουν στοχοποιηθεῖ οἱ ὑγειονομικοί, ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ἡ Ἑλληνική(;) Κυβέρνηση (ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ κυβερνήσεις τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, στὸν ὁποῖο ἀνήκουμε, δίχως νὰ ἔχουμε ἐρωτηθεῖ), ἀκολουθεῖ τὸ παράδειγμα τῆς Βρετανῆς Πρωθυπουργοῦ Μάργκαρετ Θάτσερ (Margaret Thatcher, 1925–2013), ἡ ὁποία ὀνομαζόταν ἡ “Σιδηρᾶ Κυρία” τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Στὰ χρόνια τῆς πρωθυπουργίας της (1979–1990) συγκρούστηκε μὲ τὸ σύνολο τῆς Βρετανικῆς κοινωνίας, ἰδιαίτερα μὲ τὰ πτωχὰ στρώματα, ἐπιβάλλοντας τὸ νέο ἀντικοινωνικὸ μοντέλο τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, καταπατώντας κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἀσθενεστέρων, καὶ ἐπιτυγχάνοντας τούς ὅρους, ὥστε νὰ προκύψουν ἀνεξέλεγκτες (καὶ ἀνεξάντλητες) κερδοφορίες στὸ ἀνήθικο καὶ ἀδηφάγο (ὑπερεθνικὸ) κεφάλαιο.
Ὁ συστηματικὸς κατεδαφισμός, ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Θάτσερ, τοῦ Βρετανικοῦ κοινωνικοῦ κράτους (ποὺ τότε συνέβαινε γιὰ πρώτη φορά στὴν Εὐρώπη, ἐνῷ παράλληλα ἐξελισσόταν τὸ ἴδιο πείραμα στὶς ΗΠΑ, ἀπὸ τὸν τότε Πρόεδρο Ρήγκαν), βρῆκε ὡς ἀναπάντεχο ἐμπόδιο τὸ πανίσχυρο συνδικᾶτο τῶν ἀνθρακωρύχων, τὸ ὁποῖο ἐμπόδιζε τὸ κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα κλείσιμο τῶν ἀνθρακωρυχείων. Ἡ διαμάχη ἐκτυλίχθηκε κατὰ τὰ ἔτη 1984–85, μὲ σφοδρὲς συγκρούσεις καὶ ἔντονη πολιτικὴ ἀστάθεια, ἐνῷ οἱ ἐξελίξεις κυριαρχοῦσαν στὰ τότε διεθνῆ ΜΜΕ (φυσικὰ καὶ στὰ ἑλληνικά, ὅπως θυμόμαστε οἱ παλαιότεροι). Ὅμως, προκειμένου τὸ πείραμα τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ νὰ πετύχαινε, χρειαζόταν μία ἰσοπεδωτικὴ συμβολικὴ νίκη τῶν δυνάμεών του (ποὺ τὶς ἐκπροσωποῦσε ἡ Κυβέρνηση Θάτσερ), ἐπὶ αὐτῶν ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τὸ “παλιὸ” ποὺ ἔπρεπε νὰ ἡττηθεῖ. Ἱστορικὴ παραμένει ἡ ἐπιμονὴ τῆς Θάτσερ ἔναντι τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν ἀνθρακωρύχων, καθὼς καὶ τὸ μένος της ἐναντίον τους. Τελικὰ νίκησε, καὶ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἐθνο–κατεδαφιστικοῦ καὶ πατριδο– μηδενιστικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη…
Ἰδοὺ ὁ λόγος ποὺ οἱ ἀξιοπρεπεῖς οἰκογενειάρχες βιοπαλαιστὲς ὑγειονομικοὶ πρέπει νὰ παταχθοῦν: ὥστε νὰ ἀποτελέσουν παράδειγμα ἰσοπεδωτικῆς ἐξόντωσης ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ Συστήματος τῆς νέας Ἡγεμονίας, ἡ ὁποία καταβάλλοντας τὴν ἀξιοπρέπεια, ἐθίζει στὸν ὑποχωρητισμὸ καὶ τὸν ραγιαδισμό. Τὸ κυριότερο: παρουσιάζει στοὺς ὑπολοίπους τὸ τί θὰ πάθουν, ἂν ἀντιδράσουν, “πρὸς τὰς ἐντολάς”. Ὁ ὁδοστρωτήρας τοῦ νέου αὐταρχισμοῦ πρέπει νὰ περάσει πάνω ἀπὸ τοὺς ἥρωες αὐτούς…
Ἡ δὲ Ἐκκλησία, ποῦ εἶναι;
Γνωστὴ τυγχάνει τοῖς πᾶσι, ἡ στάση ποὺ ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία, στὴν θεσμική της ἔκφραση, αὐτὴ τῆς ΔΙΣ, ἐξέφρασε ὡς πρὸς τὰ ζητήματα ποὺ ἀνεφύησαν λόγω τοῦ Covid–19, ἀθεολόγητες θέσεις, κατ΄ εὐθεῖαν σὲ ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὶς ἀντίστοιχες τοῦ Βατικανοῦ, ποὺ ἔφθασαν ἕως καὶ τὴν εἰκονομαχία καὶ τὴν ἀμαύρωση τῆς τιμητικῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων, τὴν ἀπαγόρευση τῶν ἱερῶν λιτανειῶν, ποὺ ἀνέκαθεν ἀποτελοῦσαν θραύστη τῶν λοιμικῶν νόσων, ἐν τέλει δέ, τὴν πλήρη ἀπεμπόληση τοῦ ὑπερλόγου τῆς πίστεως καὶ τῶν μυστηρίων, καθὼς καὶ τῆς ὑπερλόγου ὑπέρβασης τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, ποὺ ὀφείλεται στὴν νικοποιὸ Ζωή τοῦ Κόσμου, τὸν Σωτῆρα Ἰησοῦ Χριστό.
Ἀντὶ τῆς “ἐκτός τοῦ αἰῶνος τούτου” πίστεως καὶ τῆς ἀπελευθερωτικῆς ἀναζωογόνησης τοῦ αὐτεξουσίου ἀπ’ αὐτήν, γίναμε μάρτυρες συνοδικῶν κειμένων, ὅπου ἀπουσίαζε ὁ εὐαγγελικὸς λόγος, καὶ εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἐπιλεκτικὴ καὶ ἀποσπασματικὴ “ἐπιστήμη”, ὅπως κανοναρχοῦσαν οἱ μεγάλοι Φαρμακευτικοὶ κολοσσοὶ καὶ τὰ θεσμικὰ ἐργαλεῖα τους. Παράλληλα κυριάρχησε ρητορικὴ μίσους, ἀπαξίωση καὶ τρομοκρατία πρὸς τοὺς “ἀρνητές”. Αὐτὸ κατέληξε στὶς παραδειγματικές (μᾶς θυμίζει κάτι;) τιμωρίες ἱερέων, ὅπου κλιμακώθηκαν σὲ ἀπειλὲς καθαίρεσης(!) ἕως καὶ ἐπισκόπων. Ἄλλωστε, καὶ αὐτὴ ἡ διάλυση τῆς Μητροπόλεως Αἰτωλοακαρνανίας, ἀποτελεῖ οὐσιαστικὰ τρόπαιο κατὰ τοῦ ἀγωνιστοῦ Ἱεράρχη Κοσμᾶ, καὶ τοῦ διακριτικοῦ ἀγώνα του ἐναντίον τῆς ἀντι–εκκλησιαστικῆς λαίλαπας τῶν περιοριστικῶν μέτρων καὶ τῆς ἐμβολιο–λατρείας…
Ἐνῷ λοιπόν, οἱ ἡγεσίες τῆς Ἐκκλησίας (ἀναφερόμαστε συγκεκριμένα στὶς ἡγεσίες τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ κοινοῦ ἢ χωριστά), βρέθηκαν δίπλα στοὺς πρόσφυγες, νοιάστηκαν γιὰ μαύρους μαθητὲς νὰ πάρουν τὴν Ἑλληνικὴ ὑπηκοότητα, κατεδίκασαν τὸν “ναζισμὸ” τῶν “ἀρνητῶν” τῶν ἐμβολίων, ἀναγνωρίζοντας καὶ στηρίζοντας παράλληλα τοὺς σχισματικοὺς ἀχειροτόνητους τῆς Οὐκρανίας, ἐνῷ παράλληλα οὐδέποτε ἀποτόλμησαν νὰ καταδικάσουν τὸν ἀποτρόπαιο Οὐκρανικὸ νεοναζισμό, ἐπέλεξαν δὲ νὰ ἀναπέμψουν (οἰκουμενιστικὲς) προσευχὲς (μὲ τὴν παρουσία παπικοῦ “ἀρχιεπισκόπου”) γιὰ τοὺς Οὐκρανοὺς πρόσφυγες, στὰ σύνορα Πολωνίας–Οὐκρανίας, …ἐνῷ λοιπὸν ἔπραξαν ἔτσι, οὐδέποτε στάθηκαν αὐτὲς οἱ ἡγεσίες, στὰ σύνορα τῆς Σερβίας, τοῦ Ἰρὰκ ἢ τῆς Συρίας νὰ προσευχηθοῦν γιὰ τοὺς ἐκεῖ ὑποφέροντας ἀπὸ τὸν πόλεμο. Βέβαια, ἐκεῖ ὁ πόλεμος διεξαγόταν ἀπὸ τὴν “καλὴ” Δύση καὶ τοὺς ἐκλεκτούς της, ὁπότε περιττὰ τὰ δάκρυα… Ὁμοίως, οὐδέποτε στάθηκαν -ὡς ὄφειλαν- στὸν Ἑλληνικὸ λαὸ ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ τὴν ἀνέχεια τῶν Μνημονίων, προσφέροντας ἠθικὸ στήριγμα, στὴν πλέον κρίσιμη ἱστορικὴ στιγμὴ γιὰ τὴν μετέπειτα πορεία τῆς Ἑλλάδος, τὸ δημοψήφισμα τοῦ 2015, ὅπου ἐπέλεξαν (ἡ Ἑλλαδικὴ ΔΙΣ) τὴν κατάπτυστη στάση τοῦ “Ναί”. Τέλος, στὴν ἐνταῦθα περίπτωση τῶν ἀγωνιζομένων ὑγειονομικῶν, οὐδείς (εἰδικὰ) ἐκ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἱεραρχίας ἔσκυψε στὸν πόνο τους, νὰ συμπαρασταθεῖ. Καὶ ὅμως, οἱ ἴδιοι Ἱεράρχες ἑτοιμάζονται νὰ ὑμνήσουν τὸ κοσμοσωτήριο Πάθος τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ στὴν πράξη προσπερνοῦν, φοβούμενοι νὰ μὴν λερώσουν τὰ κράσπεδα τῶν βαρυτίμων ἱματίων τους, ὡς ἄλλοι “Λευίτες”, τοὺς ὑγειονομικοὺς “Σαμαρεῖτες”, οἱ ὁποῖοι πληγωμένοι ἀπὸ τοὺς λῃστὲς κείτονται στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου (δηλαδὴ στὸ περιθώριο καὶ στὴν ἐξουθένωση)…
Ἀγωνιστὲς ὑγειονομικοί, σᾶς εὐχαριστοῦμε! Εἴθε ὁ Κύριος καὶ ἡ ἔφορος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Ὑπεραγία Θεοτόκος νὰ εὐοδώσει τὸν τίμιο ἀγῶνα σας!