Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος
Ὅταν ἤρχισεν ἡ ἐπιδημία τοῦ κορωνοϊοῦ πολλοὶ εἶπαν ὅτι «ἦρθε ἡ ὥρα νὰ καθαρίσει ἡ ἦρα ἀπὸ τὸ στάρι». Δὲν γνωρίζω ἂν ἐπιβεβαιώθησαν αἱ προσδοκίαι των, ἀλλὰ πράγματι ἐκ τῶν ὑστέρων δύναται νὰ ἰσχυρισθῆ κανεὶς ὅτι ἡ ὅλη αὐτὴ δοκιμασία ἐλειτούργησεν ὡς ἡ λυδία λίθος ποὺ ἀπεκάλυψε πολλά… Μεταξὺ αὐτῶν ἦτο ἡ παθογένεια εἰς τὸ συνοδικὸν σύστημα, ἀλλὰ κυρίως τὸ ἔλλειμμα θεολογικῆς καταρτίσεως τῶν Μητροπολιτῶν μας.
Προβληματίζεται κανεὶς ἰδιαιτέρως δι’ ὅσα ἀκούει ἀπὸ ἄμβωνος ἢ ἀναγιγνώσκει εἰς τὰς ἐγκυκλίους τῶν Ἱ. Μητροπόλεων. Βεβαίως, ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ ἁπλοὶ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ κηρύξουν, διὰ τοῦτο, τὸ τελευταῖον διάστημα, ἔνιοι ἐξ αὐτῶν ἐπαναλάμβανον τὴν ἠχογραφημένην εἰς τὸν νοῦν των ἐντολὴν διὰ τήρησιν τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων. Ποίαν ὅμως εὐθύνην νὰ ἀναζητήση κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς, ὅταν ἔχουν ὡς παράδειγμα τοὺς κατ’ ἐξοχὴν «θεματοφύλακας» τῆς πίστεως Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι οὐδὲν διαφέρουν τῶν ἁπλοϊκῶν κληρικῶν, ἂν ὄχι τῶν Βουλευτῶν; Ἡ «Ὡραία Πύλη» ἀντὶ νὰ κοσμῆται ἀπὸ δοξολογικὸν κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἑρμηνεία εἰς βάθος τῆς Ἀποστολικῆς καὶ Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, παραινέσεις διὰ τὴν περιφρούρησιν τῆς πνευματικῆς ζωῆς, παροτρύνσεις δι’ ἀνάτασιν καὶ ἐμψύχωσιν τῶν βασανισμένων ἀπὸ τὴν ὑγειονομικὴν καὶ οἰκονομικὴν κρίσιν ἀδελφῶν, καθίσταται «Ὑψηλὴ Πύλη» ποὺ σουλτανικῷ τῷ τρόπῳ σείει ἐπιτιμητικὰ τὸ δάκτυλον, ἀλλὰ τελικῶς ἀσχημαίνει μόνον τὸν ἱστάμενον εἰς αὐτήν.
Ἐγκατέλειψαν οἱ Μητροπολῖται τὰ «βαρύτερα τοῦ νόμου» καὶ ἀσχολοῦνται ἐμμονικῶς μὲ τὸ ποῖος φορεῖ μάσκα καὶ ποῖος ὄχι, ὅταν πλησιάζη νὰ μεταλάβη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Δὲν ἀποτελεῖ πλέον τὴν μόνην προϋπόθεσιν προσελεύσεως ἡ προτροπὴ «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε», ἀλλὰ τὸ «μετὰ φόβου κορωνοϊοῦ, πίστεως εἰς τοὺς «εἰδικοὺς» καὶ ἀγάπης εἰς τὴν ὑγειονομικὴν δικτατορίαν» ποὺ ὁρίζει πῶς, πότε καὶ μὲ πόσους θὰ τελεσθῆ ἡ ἀναίμακτος θυσία τοῦ Κυρίου. Ποῖον ἐξ αὐτῶν κατατρώγει ἡ ἀγωνία διὰ τὴν πνευματικὴν πρόοδον τοῦ ποιμνίου; «Ἐσκόνταψαν» οἱ ἴδιοι εἰς τὰ λόγια τους. «Ὁ Θεὸς δὲν ἀπεχθάνεται τὴν μάσκα ἀλλὰ τὸ προσωπεῖον. Αὐτὸ θέλει νὰ ἀποβάλλουμε», ἔλεγαν, ἀλλὰ μόνον μὲ τὴν μάσκα ἀσχολοῦνται καὶ ὄχι μὲ τὴν πνευματικὴν θεραπευτικὴν τέχνην.
Ἡ ἰδία αὐτὴ κατάστασις ἐπεκράτησε καὶ κατὰ τὰ Ἅγια Θεοφάνεια τοῦ Σωτῆρος μας προεξάρχοντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν νὰ δηλώνη μετὰ τὴν Θ. Λειτουργίαν:
«Θὰ ἤθελα ἰδιαιτέρως νὰ τονίσω, αὐτὴ τὴν ὥρα, νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ καὶ τῆς Πολιτείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας κι ὅσοι δὲν ἔχουν ἐμβολιαστεῖ νὰ σπεύσουν νὰ κάνουν τὸ ἐμβόλιο, διότι ἀποδεικνύεται καθημερινῶς ὅτι τὸ ἐμβόλιο εἶναι τὸ μόνο τεῖχος ἀπέναντι σὲ αὐτὴ τὴ ἀρρώστια. Αὐτοὶ ποὺ ἀρρωσταίνουν σήμερα, ἐὰν ἔχουν ἐμβολιαστεῖ περνοῦν πιὸ εὔκολα, ἐνῶ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔχουν κάνει ἐμβόλιο κατακλύζουν τὰ νοσοκομεῖα καὶ σὲ λίγο θὰ ἔχουμε ἔκρηξη στὸ ὑγειονομικὸ πρόβλημα τῆς χώρας».
Εἰς τὴν αὐτὴν γραμμὴν καὶ ὁ Σεβ. Σιδηροκάστρου, ποὺ ἀνέφερε κατὰ τὴν τελετὴν ρίψεως τοῦ Σταυροῦ εἰς τὸ Σιδηροκάστρον:
«Κάντε τὰ ἐμβόλια γιὰ νὰ σωθεῖτε. Μὴ φοβᾶστε. Ἐγὼ ἔκανα καὶ τὰ τρία ἐμβόλια. Δὲν ἔχω βγάλει καμία οὐρά. Μὲ βλέπετε; Οὔτε κανένα διάβολο βάζουμε μέσα μας. Ἀντὶ νὰ μιλοῦμε γιὰ τὸν Χριστό, μιλοῦμε γιὰ τὸν ἀντίχριστο».
Ἔπειτα κατὰ τὸν Ἁγιασμὸν τῶν Ὑδάτων εἰς τὸν Λιθότοπον Κερκίνης ἀνέφερε:
«Δὲν εἶναι ὅπως πέρσι ποὺ ἤμασταν μόνοι μας. Νὰ λέμε καὶ ἕνα εὐχαριστῶ στὴν κυβέρνηση, γι’ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ κάνουμε. Τὸ ὅτι εἴμαστε ἐδῶ εἶναι εὐλογία, ποὺ μᾶς τὴ δίνουν οἱ ἄνθρωποι καὶ δὲν μᾶς τὸ ἀπαγορεύουν. Ὅλοι πρέπει νὰ εἴμαστε προσεκτικοί, νὰ κρατοῦμε ἀποστάσεις, πρέπει νὰ φορᾶτε τὶς μάσκες καὶ ὅσοι ἐπιτρέπεται νὰ κάνετε τὸ ἐμβόλιο. Δὲν εἶναι κακό, φάρμακο εἶναι.»
Διερωτώμεθα ἂν αὐτὰ εἶναι λόγια ποὺ ἁρμόζουν εἰς τὸ μέγα γεγονὸς τῆς δεσποτικῆς ἑορτῆς… Αὐτὴ εἶναι ἡ παρακαταθήκη ποὺ παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους; Ἐπιθυμοῦν νὰ ὑποκαταστήσουν τὸ ἔργον τῆς Πολιτείας ἢ μήπως τῶν ἁδρὰ χρηματοδοτημένων ΜΜΕ; Πιθανῶς ὅμως θὰ ἀντιτείνουν ὅτι ὡμίλησαν εἰς τὸ κήρυγμα διὰ τὸ θεολογικὸν μήνυμα τῆς ἡμέρας. Δηλαδή, ὁ λόγος των ὡς Ἀρχιερέων ἐξαντλεῖται ἐντός του ἱ. ναοῦ. ἐνῷ ἐκτὸς ἀναλαμβάνουν ἄλλον ρόλον, αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀρεστὸς εἰς τὸ κράτος; Διότι. ἂν ὑποθέσωμεν ὅτι δὲν εἶναι πολιτικῶς ὑποβολιμιαῖα ὅσα λέγουν, ἀλλὰ πηγάζουν ἀπὸ τὴν μέριμνάν των διὰ τὴν ὑγείαν τῶν ἀνθρώπων, τότε διατί δὲν εἶναι ἀντικειμενικοί; Διατί δὲν λέγουν ὅτι ὑπάρχει πρόβλημα εἰς τὰ νοσοκομεῖα, διότι 7.000 ὑγειονομικοὶ ἔχουν τεθῆ εἰς ἀναστολὴν, ἐνῷ οἱ ἐμβολιασμένοι παραμένοντες συνάδελφοί των μεταδίδουν τὸν ἰὸν εἰς τοὺς ἀσθενεῖς; Διατί δὲν λέγουν ὅτι ὑπάρχουν πλέον καὶ μονοκλωνικὰ καὶ νὰ σπεύσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ πάρουν ἄμεσα αὐτὸ τὸ φάρμακον;
Εἶναι λοιπὸν εὐνόητον ὅτι ὑπάρχει μία κατηγορία Ἀρχιερέων, ἡ ὁποία κηρύττει ὅσα κηρύττει, ἐπειδὴ συντάσσεται μὲ τὸ «πολιτικὸν ἀφήγημα» τῆς δῆθεν ἐπιτυχοῦς διαχειρίσεως τῆς ἐπιδημίας, καίτοι οἱ ἀριθμοὶ τὸ διαψεύδουν. Προφανῶς ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη κατηγορία Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι αὐθόρμητα ἔχουν καταστῆ διαπρύσιοι κήρυκες τῶν θεοκτόνων ἐμβολίων. Εἴτε οἱ ἴδιοι εἶναι ὑποχόνδριοι, δηλαδὴ φοβικοὶ εἰς κάθε εἴδους ἀσθένειαν, εἴτε λόγῳ τῆς παιδείας ποὺ ἔχουν λάβει. Τοὺς Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως, Δημητριάδος, Μεσσηνίας, Ναυπάκτου κ.α. εἶναι δυνατὸν συμφώνως πρὸς ὅσα πλέον ὑποστηρίζουν, νὰ τοὺς κατατάξη κανεὶς εἰς τὸ φάσμα τῆς λεγομένης «μεταπατερικῆς θεολογίας» ἢ κάποιας ἀντίστοιχης («θεολογία τοῦ προσώπου», «συναφειακὴ θεολογία» κ.α.), ἡ ὁποία ὡς ἔχομεν καταδείξει πολλάκις, ἑδράζεται ἐπὶ θεμελίων, τὰ ὁποῖα ἀναπόδραστα καταλήγουν εἰς τὴν ὑποστήριξιν ὅλων αὐτῶν τῶν μέτρων (π.χ. παῦσις λατρείας, περιορισμὸς συμμετοχῆς, ἀποδοχὴ ἐκτρωματικῶν ἐμβολίων κ.ἄ.), ποὺ πλήττουν κατ’ ἐξοχὴν τὸ ἐκκλησιαστικὸν γεγονός.
Αἴφνης προσφάτως ὑπέπεσε εἰς τὴν ἀντίληψίν μας καὶ μία νέα κατηγορία Μητροπολιτῶν, ἡ ὁποία ὁμολογουμένως ὑπερέβη τὰς πλέον ζοφερὰς προβλέψεις μας: Μητροπολῖται ἄνευ θεολογικῆς ἐκπαιδεύσεως! Ὑπάρχουν πράγματι Ἐπίσκοποι ἄνευ πτυχίου θεολογίας; Μᾶς ἐνέβαλεν εἰς σκέψεις τὸ γεγονὸς, ὅταν παρετηρήσαμεν τὸν Σεβ. Χαλκηδόνος κ. Ἐμμανουὴλ νὰ τελῆ τὸν Μεγάλον Ἁγιασμὸν φορῶν μάσκα! Ἀπόφοιτος διετοῦς παιδαγωγικῆς ἀκαδημίας, ποὺ μεταγενεστέρως ἔλαβε δίπλωμα ἀπὸ τὸ Κολλέγιον τοῦ Τ. Σταυροῦ Βοστώνης. Δὲν ἦτο ὅμως ὁ μόνος Ἀρχιερεύς. Ἀνετρέξαμεν εἰς τοὺς προσφάτως κοιμηθέντας Μητροπολίτας Αἰτωλοακαρανανίας ἀλλὰ καὶ Γόρτυνος. Εἰς τὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ρητῶς ἀναφέρεται διὰ τὸν πρῶτον ὅτι «ἔλαβε πτυχία» τῆς Παντείου καὶ τῆς Θεολογίας, ἐνῶ διὰ τὸν δεύτερον καίτοι ὡς γνωστὸν ἦτο Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν δὲν παραλείπεται νὰ ἀναφερθῆ ρητῶς ὅτι κατέστη «πτυχιοῦχος» τῆς Θεολογίας τὸ 1964. Δὲν συμβαίνει ὅμως αὐτὸ τὸ αὐτονόητον μὲ ὅλους τοὺς Μητροπολίτας. Εἰς πολλοὺς εἶναι ἐντελῶς ἀσαφὲς ἐὰν ἐπεράτωσαν μὲ ἐπιτυχίαν τὰς σπουδάς των εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν Ἀθηνῶν ἢ Θεσσαλονίκης. Οἱ Μητροπολῖται ποὺ ἐνδεικτικὰ ἐνετοπίσαμεν εἰς τὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀσαφείας εἶναι οἱ ἑξῆς κατ’ ἀλφαβητικὴν σειράν:
Γλυφάδας, Γουμενίσσης, Διδυμοτείχου, Ἐλασσῶνος, Ἐλευθερουπόλεως, Καισαριανῆς, Κασσανδρείας, Λαρίσης, Μεγάρων, Μυτιλήνης, Νικαίας, Πειραιῶς, Σάμου.
Παρακαλοῦμεn τοὺς Σεβασμιωτάτους νὰ διευκρινίσουν εἰς τὰ βιογραφικὰ των πότε ἀκριβῶς, ἀπὸ ποῖον Τμῆμα Θεολογίας καὶ μὲ ποῖον βαθμὸν ἔλαβον τὰ πτυχία τῶν, ὥστε νὰ μὴ πλανῶνται σκιαί.
Ἂν ὄντως ὑπάρχουν Μητροπολῖται ἄνευ πτυχίου Θεολογίας, εἰς οἱανδήποτε Τοπικὴν Ἐκκλησίαν, τότε δὲν εἶναι πλέον δύσκολον νὰ ἀντιληφθῆ κανεὶς ποὺ ὀφείλεται ἡ κακοδαιμονία τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων: εἰς τὴν ἀγραμματωσύνην. Ἡ ἡμιμάθεια συμβάλλει καθοριστικά, ὥστε νὰ ἀρνοῦνται τὴν δύναμιν τῆς εὐσεβείας («ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι», Β΄ Τιμ. γ΄ 5) καὶ νὰ καθίστανται ὑπηρέται κάθε ἀντιχρίστου μεθοδεύσεως ἁπλῶς, διὰ νὰ ἐξασφαλίζουν τὸν θῶκον τους ἀνέγγικτον. Ἂν σήμερα δὲν προϋποτίθενται οὔτε τὰ «τυπικὰ προσόντα», ποὺ οἱ πάντες ὀνειδίζουν ὡς ἀλυσιτελῆ καὶ ἀνεπαρκῆ, τότε εἰς ποῖον σημεῖον ἐφθάσαμεν; Πῶς νὰ λάβη κανεὶς σοβαρὰ καὶ τοὺς ἰδίους, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐκλέξαντας αὐτούς;
Καλὸν εἶναι βέβαια, ἡ Ἐκκλησία πρωτίστως νὰ κοσμῆται ἀπὸ Ἐπισκόπους μὲ περγαμηνὰς εἰς τὴν ἀρετήν.