(Μία διαχρονικὴ «Φωνὴ ἐξ Ἁγίου Ὄρους» κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ)
Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Ἀναμφίβολα, οἱ Διδασκαλίες – Νουθεσίες τοῦ Ὁσίου Δανιὴλ ἀποτελοῦν πνευματικὴ Ἐδέμ, μέσα στὴν ὁποία ὁ ἔσω ἄνθρωπος ἀντιλαμβάνεται πλήρως τὴν σύνδεση Ἀσκήσεως καὶ Ὁμολογίας στὶς Ὀρθόδοξες διαστάσεις τους.
Ἀντιπροσώπευε τὴ βαθειὰ ἀντιαιρετικὴ καὶ Ἀσκητικὴ – Ὁμολογιακὴ ἔκφραση τῆς Ἁγιορείτικης Μοναχικῆς πολιτείας.
Ἔκλεισαν πάνω ἀπὸ (93) ἐνενῆντα τρία χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμησή του.
Νὰ θυμηθοῦμε τὸ Γραφικό: «Πνεῦμα Θεοῦ ἐν σοί, καὶ γρηγόρησις καὶ σύνεσις καὶ σοφία περισσὴ εὑρέθη ἐν σοί» (Δαν. ε΄, 14).
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι οἱ πλέον ἀσκητικοὶ Πατέρες, αὐτοὶ οἱ ἀκρίτες – φρουροὶ τοῦ Ὀρθοδόξου πνεύματος, εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀρθρώσει – ἀνυψώσει σὲ ὑψηλὴ (ἱεραρχικὰ) θέση τὸν κύκλο: Ἄσκηση – Ὁμολογία, Ὁμολογία – Ἄσκηση.
Οἱ πατέρες αὐτοί, ὅπως ὁ π. Δανιὴλ Κατουνακιώτης, ἐπειδὴ εὑρίσκοντο πάντα σὲ συνεχῆ μυστικὴ συνομιλία μὲ τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεό, γι’ αὐτὸ καὶ ὁμολογοῦσαν σθεναρὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, τὴν ὁποία ἀλλοιώνουν (σήμερα) πολλὰ τοξικὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καὶ κείμενα – λόγοι Πατριαρχῶν, ἐπισκόπων, μοναχῶν καὶ θεολόγων.
Ἀνάμεσα στὰ κείμενα (μελέτες – ἄρθρα) τοῦ ὁσίου Δανιὴλ ξεχωρίζει ἡ ἐργασία του, ὡς προφητικὴ – ὁμολογιακή, μὲ τίτλο: «Φωνὴ ἐξ Ἁγίου Ὄρους διὰ τὴν προσεχῆ οἰκουμενικὴν Σύνοδον» (Κατουνάκια – Ἅγ. Ὄρος, 6-19 Μαΐου 1925).
Γιὰ τὴν θεολογικὴ-ἐννοιακὴ συγκρότηση τῆς μελέτης αὐτῆς, ἡ ἀδελφότητα τῶν Δανιηλαίων ἔχει γράψει (1977):
«Μεταξὺ τῶν πολεμικῶν Αὐτοῦ πονημάτων τὴν πρώτην θέσιν κατέχει τὸ σήμερον εἰς τύπον ἐρχόμενον διὰ δευτέραν ἤδη φορὰν «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ». Λέγομεν ὅτι ἐπιπροσθέτει καὶ ὑπερέχει τῶν ἄλλων πονημάτων, διότι ἕν ἕκαστον τούτων μίαν μόνην αἵρεσιν ἀνασκευάζει, τοῦτο δὲ πάσας ἐκποδὼν ἀποκρούει καὶ τὴν ἀπλανῆ ὑποδεικνύει τρίβον, ἥν ὁ βαδίζων εἰς Βασιλείαν καταντήσει οὐρανῶν».
Πρὸς ἁπλοποίηση τῆς γλωσσικῆς δυσκολίας τοῦ κειμένου, διευκρινίζουμε:
«Μεταξὺ τῶν μαχητικῶν μελετῶν του, πρώτη σὲ θέση εἶναι ἡ ἐργασία του «Φωνὴ ἐξ Ἁγίου Ὄρους διὰ τὴν προσεχῆ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον», ποὺ ξανατυπώνεται γιὰ δεύτερη φορά. Λέμε ὅτι συμπληρώνει προσθετικὰ τὶς προηγούμενες καὶ ὑπερέχει αὐτῶν, διότι κάθε μία ἀπὸ τὶς προηγούμενες μελέτες μία μόνη αἵρεση ἐλέγχει καὶ διορθώνει, ἐνῷ ἡ παροῦσα μελέτη ὅλες (συνολικὰ) τὶς αἱρέσεις ἀποκρούει, δείχνοντας, ἔτσι, τὸ ἀπλανὲς μονοπάτι, τὸ ὁποῖο ἀκολουθώντας ὁ πιστὸς ὁδηγεῖται στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν…».
Τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁσίου Δανιὴλ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶχε ἀνακοινώσει διάγραμμα (προσεχοῦς) Οἰκουμενικῆς Συνόδου μὲ θέματα: «τὴν ἀναθεώρησιν ὅλης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς νομοθεσίας καὶ προσαρμογῆς Αὐτῆς πρὸς τὴν παροῦσαν κατάστασιν τῆς Ἐκκλησίας, ἥτις θὰ προβάλλη καὶ τὴν συνένωσιν τῶν ἐπὶ μέρους Ἐκκλησιῶν, ἐπὶ ἐμπιπτόντων Ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων, καὶ τρόπους τῆς ἐκδηλώσεως αὐτῶν, καὶ τοῦ καθορισμοῦ τοῦ Πασχαλίου, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν γενομένων ἤδη σχετικῶν καὶ ἐπιστημονικῶν ἐργασιῶν». Ἐπίσης εἶχε ἀνακοινωθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο καὶ πρόγραμμα ἀναθεωρήσεως πολλῶν ἱερῶν τελετῶν, ὅπως: «Περὶ Μετουσιώσεως, περὶ Λειτουργικῶν καὶ Ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων, περὶ τοῦ Τυπικοῦ τελετῶν καὶ Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, περὶ τοῦ χρόνου λατρείας, ἀργίας Κυριακῆς καὶ ἄλλων ἑορτῶν, περὶ νηστείας (εἴδη καὶ διάρκεια αὐτῆς), περὶ Ἱερῶν Σκευῶν καὶ ἀμφίων, περὶ Ἁγιογραφίας καὶ Μουσικῆς, περὶ γάμου τῶν κληρικῶν, περὶ περιβολῆς τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, περὶ Μοναχῶν καὶ Ἱερῶν Μονῶν, καὶ πᾶν ἄλλο ἐκκλησιαστικὸν ἢ θεολογικὸν ζήτημα, καὶ ἐν τέλει περὶ καθορισμοῦ τοῦ Πασχαλίου καὶ τοῦ Ἡμερολογίου».
Ὁ ὅσιος Δανιὴλ εἶναι ἀπὸ τοὺς πρώτους χρονολογικὰ στὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα ποὺ ἀντιλήφθηκε τὸ βάθος τῆς ἀλλαγῆς στάσεως τῆς διοικούσης (Πατριαρχεῖο Κων/λεως) ἐκκλησίας ἔναντι τῶν αἱρέσεων. Κατάλαβε, ἔγκαιρα, τὶς κατευθύνσεις τῆς σκέψης τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἔπειτα ἀπὸ μία ζωὴ ἀληθινοῦ Ὀρθόδοξου ἀσκητοῦ. Τέλος εἶδε καθαρὰ τὸ ὅραμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ γιὰ συνοδικὴ κατοχύρωσή του.
Ἀπαντᾶ ὁ ὅσιος Δανιὴλ μὲ τὸ πόνημά του «Διὰ τὴν προσεχῆ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον», σὲ ὅσα τὸ Πατριαρχεῖο Κων/λεως εἶχε συγκεντρώσει καὶ ἀποφασιστικὰ προσδιορίσει ὡς θεματολογία τῆς μελλούσης συνόδου.
Ἡ ὁμολογιακὴ – θεολογικὴ σκέψη του συγκροτεῖται (ἀπαντητικὰ) στὶς ἑξῆς ἑνότητες, ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν πραγματεία του:
Α) ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
Στὴν πορεία ἀνάπτυξης τῆς ἑνότητας, γράφει:
«Ἡ ἱερὰ Σύνοδος Αὕτη δὲν θὰ δικάση καὶ στηλιτεύση τοὺς κακοδόξους, ἀλλὰ κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον θὰ καθίση εἰς τὸ σκαμνὶ τὴν πρώτην Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ὡς καὶ τὰς λοιπάς, καὶ διὰ τῆς ἀναθεωρήσεως καὶ δικάσεως θὰ μεταβάλλη πολλὰ πρὸς ἐπίτευξιν τῆς πλατείας καὶ εὐρυχώρου ὁδοῦ…» (Σελ. 17).
1ο Σχόλιο: Πράγματι καθημερινὰ πραγματώνονται κατὰ βαθμίδες οἱ ἀποφάσεις τῆς Κρήτης, σύμφωνα μὲ τὶς προφητικὲς ὑπογραμμίσεις τοῦ π. Δανιὴλ γιὰ τὸ Ἐκκλησιολογικὸ περιεχόμενο – ὑπόβαθρο τῆς «Νέας Συνόδου».
Β) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΑΥΤΗΣ
Μεταξὺ ἄλλων ὁ Ὅσιος Δανιήλ, τονίζει:
«Ἀφοῦ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου ἐπέφερε μέγα σκάνδαλον καὶ ἐδημιούργησε σχίσμα μεταξὺ τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος, τί γενήσεται ἆραγε, ὅταν ἀκουσθῆ ὅτι ἡ διαληφθεῖσα Ἱερὰ Σύνοδος θὰ προβάλλη τοιαύτας γνώμας, τὰς ὁποίας ἐκ περιουσίας φρονοῦσι καὶ ἀσπάζονται μόνον οἱ ψυχικοὶ ἄνθρωποι καὶ οἱ τὰ τοῦ Λουθήρου φρονοῦντες;» (Σελ. 19).
2ο Σχόλιο: Πράγματι, ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης ἀποτελεῖ ἀναδιοργάνωση καὶ προσαρμογὴ τοῦ περιεχομένου τῆς συνείδησης τῶν «ψυχικῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν τὰ Λουθήρου φρονούντων», ὅπως εὔστοχα προανήγγειλε ὁ ὅσιος Δανιήλ.
Γ) Η ΠΕΡΙ ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΕΩΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Ἐδῶ διευκρινίζει ὁ π. Δανιήλ, «ὅτι τὰ τίμια δῶρα καθαγιάζονται μετὰ τὴν εὐχὴν τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τῆς εὐλογίας τοῦ ἱερέως, ὡς μαρτυροῦσι καὶ αὐτὰ τὰ ἀρχαῖα τυπικὰ τῆς Ρώμης καὶ τῆς Γαλλίας…». Ἐπίσης ὑπογραμμίζει: «Ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία, μεταξὺ ἄλλων (πολλῶν) καινοτομιῶν ἐκαινοτόμησε καὶ τὴν αὐθαίρετον καθαγίασιν τῶν τιμίων δώρων, ὡς γιγνομένην σὺν τῇ ἐκφωνήσει τῶν Κυριακῶν λογίων, ὅπερ ἀντίκειται τῇ Ἀποστολικῇ καὶ Ἐκκλησιαστικῇ παραδόσει» (Σελ. 21-22).
Δ) Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ ΤΥΠΙΚΟΥ
Μὲ ἀπόλυτη κατηγορηματικότητα ὁ ὅσιος, τονίζει:
«Τὸ Λειτουργικὸν μέρος τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας, ὡς καὶ τὸ Τυπικόν, τὸ ὁποῖον ἐξακολουθεῖ ἀπὸ τῶν παναρχαίων χρόνων τὸ εὐσεβὲς αὐτῆς πλήρωμα, δὲν συνεστήθη ὑπὸ τυχαίων καὶ ἀγοραίων ἀνθρώπων, ἀλλ’ ὑπ’ ἀνδρῶν Ἁγίων ἀνεγνωρισμένων ἐπὶ εὐρείᾳ μαθήσει καὶ ἄκρᾳ Ἁγιότητι καὶ ἐπεκυρώθη δι’ ἱερῶν Ἀποκαλύψεων παρὰ τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ Τοπικῶν, ἔχον τὸ κῦρος παρὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπερ σφαλῆναι ἀδύνατον» (Σελ. 22 – 23).
3ο Σχόλιο: Στὴ μελέτη τοῦ ὁσίου Δανιὴλ (ἱεροῦ πατρὸς) ἑρμηνεύεται ὀρθὰ τὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντι τοῦ Ἀναθεωρητισμοῦ τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Θὰ ἀκολουθήσει, σὺν Θεῷ, καὶ ἡ ἀναφορά μας στὶς ὑπόλοιπες ἑνότητες στὸ ἑπόμενο ἄρθρο. Σήμερα, μέσα στὴν ἀπραξία τῶν πολλῶν καὶ στὴν ἔλλειψη ἀντίστασης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Δανιὴλ ἀποτελεῖ μάθημα Ὀρθοδοξίας.
Ἦταν 8 Σεπτεμβρίου τοῦ 1929, ὅταν ὁ Οὐρανὸς ὑποδέχθηκε τὴν ἅγια ψυχὴ τοῦ Ὁσίου Δανιὴλ τοῦ Κατουνακιώτη.
Σὲ συλλυπητήρια Ἐπιστολὴ τῆς Ἱερᾶς Σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων, διαβάζουμε:
«…Θὰ ἔπρεπε νὰ ζῆ ἀκόμη… Ὁ μακαρίτης ἦτο ὁ καυτὴρ παντὸς καινοτομοῦντος καὶ μέγας παράγων τῆς Ἁγιορειτικῆς Πολιτείας, καταρδεύσας διὰ τῶν συγγραμμάτων του πᾶσαν Ὀρθόδοξον ψυχὴν καὶ πᾶσαν κυμαινομένην καρδίαν».
Δοξάζοντας τὸν Θεὸ θαυμάζουμε τὸν Ὅσιο Δανιήλ, γιὰ τὴν προφητικὴ καὶ πανοραμικὴ κατόπτευση ποὺ πραγματοποίησε στὶς προθέσεις τῆς μελλοντικῆς (γι’ αὐτὸν) «συνόδου» στὴν Κρήτη, ἡ ὁποία «σύνοδος», ὡς προσεχής, εἶχε ἁπλὰ ἀνακοινωθεῖ μὲ θεματολογικὲς νύξεις σὲ «Διάγγελμα τοῦ Πατριαρχείου», χωρὶς τόπον σύγκλησης.
Συνεχίζουμε, μὲ τὴν παρουσίαση (περιληπτικὴ) καὶ τῶν ὑπολοίπων ἑνοτήτων τῆς πραγματείας του «ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ».
Ε) Η ΝΗΣΤΕΙΑ
«Ἅπαντα τὰ περὶ τοῦ χρόνου λατρείας, ἀργίας Κυριακῆς, καὶ ἄλλων ἡμερῶν, περὶ νηστείας καὶ διαρκείας αὐτῆς προβαλλόμενα πρὸς ἀναθεώρησιν καὶ μεταρρύθμισιν ἀποβλέπουσιν, ὡς τὰ πράγματα στεντορείως κηρύττουσι, τοῦτο μὲν ὅπως ἀκολουθήσωμεν τὴν πλατεῖαν καὶ ἀντευαγγελικὴν ὁδόν, παρὰ τὴν διαγόρευσιν τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, χάριν τῶν ρᾳθύμων καὶ ψυχικῶν ἀνθρώπων, τοῦτο δὲ ὅπως φαιδρύνωμεν τὰς ὄψεις καὶ προσδοκίας τῶν αἱρετιζόντων, διὰ νὰ ἐγκαυχῶνται ὅτι ἡμεῖς πλησιάζομεν πρὸς αὐτοὺς» (Σελ. 23).
Στὴ συνέχεια ἀναφέρεται στὶς ρίζες τῆς Νηστείας, ἡ ὁποία ἄνθισε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τονίζει ὁ Ἱ. Πατήρ:
α) «Τὸ ὅτι ἡ Νηστεία ἐνομοθετήθη παρὰ Θεοῦ καὶ εἶναι τὸ κυρίως συστατικόν, δι’ οὗ κατορθοῦται ἡ προσευχὴ καὶ ἐξασκεῖται ὁ σώφρων καὶ παρθενικὸς βίος, ἀπέδειξαν αὐτὰ τὰ πράγματα διὰ τῆς ἀναδείξεως τοσούτων Ἁγίων Ἀνδρῶν, τόσον ἐκ τῆς Παλαιᾶς, ὅσον καὶ τῆς νέας Διαθήκης» (Σελ. 24).
β) «Ἡ μελετωμένη ἀναθεώρησις θὰ φέρη οὐχὶ διόρθωσιν, ἀλλ’ ἀνατροπὴν Ἀποστολικῶν καὶ Συνοδικῶν διατάξεων» (Σελ. 25).
γ) «Ἐὰν αἱ νηστεῖαι, αἱ προσευχαί, αἱ ἀγρυπνίαι καὶ αἱ διορισθεῖσαι τῆς Ἐκκλησίας ἀκολουθίαι καὶ λοιπαὶ ἱεραὶ τελεταὶ ἦσαν μόνον τύποι ἁπλοὶ καὶ νομοθεσίαι ἀσήμαντοι καὶ οὐχὶ συστατικὰ τῆς στενῆς καὶ τεθλιμμένης ὁδοῦ, διατὶ ἅπασα ἡ χορεία τῶν τῆς Ἐκκλησίας Ἁγίων Πατέρων αὐτὰ ταῦτα ἐνστερνίσθη καὶ ἄχρι τέλους ἐφύλαξεν;» (Σελ. 27).
ΣΤ) ΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ
Σήμερα, στὸ πλήρωμα ὑπάρχει ἀπογοήτευση – σκεπτικισμὸς γιὰ τὴν (συνολικὴ) παθητικὴ στασιμότητα τῶν Μοναχῶν ἔναντι τῆς Παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι στὶς πνευματικὲς ζυμώσεις ποὺ ἐπιχειροῦσαν οἱ αἱρετικοὶ στὴν ἱστορία, οἱ Μοναχοὶ ὑψώθηκαν ὡς ἀντιστασιακὲς κορυφὲς ἔναντι τῶν αἱρέσεων, μὲ θυσίες καὶ διωγμούς.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὅσιος Δανιὴλ προβάλλει τὸν Μοναχισμό, ὡς συγκριτικὴ διερεύνηση τῆς ζωῆς του καὶ τῆς μορφῆς του. Τονίζει, σχετικά:
α) «Ἡ σωτήριος δρᾶσις τοῦ Μοναχικοῦ πολιτεύματος, ἐρηρεισμένη (=στηριζομένη) οὖσα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ θεσμῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀνέδειξεν ἀπείρους ἁγίους καὶ θεοεικέλους (=θεωμένους) ἄνδρας, οἵτινες διὰ τῶν ὑπερφυῶν αὐτῶν ἀγώνων καὶ θεοφιλῶν ἀσκήσεων ἔστησαν τρόπαιον οὐ μόνον κατὰ τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοσούτων αἱρέσεων καὶ ἐγένοντο παντοδαποὶ εὐεργέται πρός τε τὴν Ἐκκλησίαν, διὰ τῶν ἀθανάτων αὐτῶν συγγραμμάτων, καὶ πρὸς ἅπαν τὸ Χριστεπώνυμον πλήρωμα, ὅπερ δὲν ἐπιδέχεται τῆς ἐλαχίστης ἀναθεωρήσεως» (Σελ. 29).
Ζ) Η ΠΕΡΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
Φανέρωση τῆς κατεδαφιστικῆς μανίας τοῦ οἰκουμενι(στι)κοῦ ἀναθεωρητισμοῦ εἴχαμε καὶ στὶς εἰσηγήσεις τῶν Πατριαρχικῶν ἀναθεωρητῶν, γιὰ ἀλλαγὴ τῆς περιβολῆς τοῦ Ἱ. Κλήρου, ν’ ἀπαρνηθοῦν δηλ. οἱ ἱερεῖς τὴν καθιερωμένη παραδοσιακὴ μορφή.
Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ἔγραψε: «ὅσον δὲ περὶ τῆς περιβολῆς τοῦ Κλήρου ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπερ καὶ τοῦτο προβάλλεται πρὸς ἀναθεώρησιν, εἰς οὐδὲν ἄλλον ἀφορᾶ, ἀλλ’ ὅπως ὁ σεβάσμιος καὶ Ἱερὸς Κλῆρος ἡμῶν, κατὰ μίμησιν τῶν Εὐρωπαίων, ἀποβάλλη τὸ ἱεροπρεπὲς ράσον καὶ φορέση τὰ στενά. Διατί; διότι ἔτσι τὸ θέλουν οἱ ἐπιστήμονες Εὐρωπαῖοι» (Σελ. 32).
1ο Σχόλιο: Σὲ ὑπόμνημά του (τὸ 1970) ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος καὶ στὸ κεφ. Γ΄, μὲ τίτλο: «Ἡ ἀποβολὴ τοῦ πενθίμου τετιμημένου ράσου, κόμης, καὶ γενείων, καθιστᾶ τοὺς ἱερωμένους γυναικοπροσώπους, ἀναξίους τῆς Ἱερωσύνης», ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων:
«Ὁ ἀπὸ Κιτίου Μελέτιος Μεταξάκης (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν) ἐκάλεσεν Ἱερατικὸν συνέδριον… προσῆλθον ἅπαντες σχεδὸν προθύμως οἱ ἱερεῖς τῶν Ἀθηνῶν… Τί τοὺς συνεβούλευσεν; Ἀκούσατε νὰ φρίξετε καὶ νὰ κλαύσετε. Εἰς τὴν Εὐρώπην ὅλοι οἱ κληρικοὶ εἶναι ξυρισμένοι, κουρεμένοι καὶ χωρὶς ράσα καὶ πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ τοὺς μιμηθῶμεν, ἵνα μὴ φανῶμεν ἀσυγχρόνιστοι, ἀπολίτιστοι. Τότε ὅλοι σχεδὸν οἱ Ἱερεῖς, ἐν ἑνὶ στόματι, μὲ θάρρος καὶ παρρησίαν τῷ εἶπον: «Ἡμεῖς, Μακαριώτατε, εἴμεθα Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, οὐδέποτε θὰ γίνωμεν αἱρετικοί, διαμαρτυρόμενοι ἢ παπικοὶ» (Σελ. 36).
Η) Η ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
Ἔγκαιρα ὁ Ἱ. Πατὴρ ἀντιλήφθηκε ὅτι ἡ ἡμερολογιακὴ – ἑορτολογικὴ μεταρρύθμιση καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς συνδέθηκαν καὶ ταυτίστηκαν. Ἔγραψε, σχετικά:
α) «Μήπως οἱ Ἀγγλικανοί, οἱ ἐπιθυμοῦντες τὴν ἕνωσιν αὐτῶν μεθ’ ἡμῶν, παρεδέχθησαν ὅλα τὰ ἄλλα καὶ ἐζήτησαν πληροφορίας καὶ περὶ τοῦ Ἡμερολογίου, ποῖον εἶναι τὸ ὀρθότερον;» (Σελ. 35).
β) «Οἱ θεοφόροι Πατέρες, πάντες ἐμπνευσθέντες ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παρέβλεψαν ἐν γνώσει τὸ ζήτημα τῆς διορθώσεως τῆς Ἰσημερίας ὡς ἀζήμιον, γιὰ νὰ διατηρήσωσι τὴν οὐσίαν, καὶ ἵνα μὴ προσκρούσωσιν εἰς τὰς Διαταγὰς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Καὶ οὕτω ἐθέσπισαν τὸ ἐφ’ ἡμῖν Πασχαλιολόγιον, ὅπερ ἐξακολουθεῖ φυλάττουσα ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία… Ὅθεν ἡ πρότασις αὕτη περὶ Ἀναθεωρήσεως οὐδὲν ἄλλο σημαίνει, εἰμὴ τὴν ἀνατροπὴν τῆς ἀποφάσεως τῆς Πρώτης Ἱερᾶς Συνόδου» (Σελ. 35).
Θ) ΕΠΙΛΟΓΟΣ: «Ἀλλ’ ὅμως ὑποβάλλομεν μετὰ πολλῆς ταπεινώσεως καὶ εὐλαβείας, ἐκείνας τὰς κρίσει τὰς ὁποίας προβάλλουσιν αὐτοὶ οἱ τῆς Ἐκκλησίας θεῖοι Πατέρες καὶ ὅσα θὰ συμβῶσιν ἐν περιπτώσει συγκλήσεως τῆς τοιαύτης Ἱερᾶς Συνόδου…» (Σελ. 37).
2ο Σχόλιο: Ὅσοι, σήμερα, εὑρισκόμεθα «ἀπέναντι» στοὺς οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους, αὐτὸ δὲν προέρχεται «ἐξ οἰκείας ἀντιλήψεως καὶ ἐγωιστικῆς τάσεως», ὅπως τονίζει καὶ ὁ ὅσιος Δανιήλ. Εἴμεθα ἀπέναντι στὴν Αἵρεση καὶ ὄχι στὰ πρόσωπα καθ’ ἑαυτά. Ἐπιχειροῦμε νὰ ἀναδείξουμε τοὺς Ὀρθοδόξους Ὁμολογιακοὺς ἄξονες ποὺ προσδίδουν στοὺς πράγματι Ὀρθοδόξους τὴν εἰδοποιό τους ἑνότητα.
3ο Σχόλιο: Ἡ μελέτη τῆς πραγματείας τοῦ Ὁσίου Δανιὴλ καταργεῖ (στοὺς καλοπροαίρετους) τὴν αἰώρηση μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ οἰκουμενισμοῦ, στερεώνοντας αὐτοὺς στὴν στερεὰ βάση τῆς Ὀρθοδοξίας.