16. Ἀκολουθοῦντες τὸν ὁδηγὸν τῆς ἀγάπης
Ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς ἔχει ἀγάπη, ποὺ ἐπηρεάζει ὅλες τὶς ἐνέργειές του. Κάθε ἀπόφασή του, κάθε πράξη του καὶ κάθε ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους, φέρει τὸ ἄρωμα τῆς ἀγάπης καὶ ἀποφεύγει νὰ ἀκολουθῆ τὴ φωνὴ τῶν παθῶν του καὶ τὶς ἐμπειρίες του ἀπὸ παλιότερες περιόδους τῆς ζωῆς του, ὅταν τοῦ ἔλειπε ἡ ἀγάπη καὶ ἀκολουθοῦσε δρόμους κοσμικοὺς ἤ καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀκόμα.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης συμβουλεύει σχετικά: «Εἴτε ἐπιπλήττει κανείς, εἴτε ἐξουσιάζει, εἴτε ἐξουσιάζεται, εἴτε μαθαίνει, εἴτε διδάσκει, ὅλα πρέπει νὰ τὰ κάνει μὲ ἀγάπη»14.
* * *
17. Ζητούμενον ἡ ἀνιδιοτελὴς ἀγάπη
Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σπάνια στὴν ἐποχή μας. Αὐτὸ συνέβαινε πάντα. Ὅλοι μιλοῦν γιὰ τὴν ἀξία της, ἀλλὰ τὴν ἐκδηλώνουν μὲ τρόπο κοσμικό, γιὰ ἐντυπωσιασμό, γιὰ δημιουργία ψευδαισθήσεων καὶ ἀνόητης προβολῆς. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος περιγράφει τὴν ἰδιοτελῆ ἀγάπη, ἡ ὁποία δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἀγάπη τῆς θυσίας, ὡς ἑξῆς: «Ὁ μὲν ἕνας ἀγαπάει, ἐπειδὴ τὸν ἀγαποῦν. Ὁ ἄλλος ἀγαπάει, ἐπειδὴ τὸν ἐτίμησαν. Ὁ ἄλλος πάλι, ἐπειδὴ ὁ τάδε τοῦ φάνηκε χρήσιμος σὲ κάποια ἄλλη βιοτικὴ ὑπόθεση. Καὶ ἄλλος ἀγαπάει, γιατὶ τὸν προσέφεραν κάποια ἄλλη παρόμοια ὑπηρεσία. Εἶναι ὅμως δύσκολο νὰ βρεῖς κάποιον, ποὺ ἀγαπάει τὸν πλησίον εἰλικρινὰ καὶ ὅπως πρέπει νὰ τὸν ἀγαπάει, χάριν τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι συνδέονται φιλικὰ μεταξύ τους ἐξ αἰτίας ὑλικῶν συμφερόντων»15.
* * *
18. Σοφοὶ δίχως ἀγάπη
Ἡ ἀγάπη ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους. Δημιουργεῖ ἰσχυροὺς δεσμοὺς καὶ μόνιμα συναισθήματα. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι οἱ γραμματισμένοι καὶ κατὰ κόσμον σοφοὶ εἶναι καὶ ἄνθρωποι τῆς ἀγάπης κι εὔκολα τοὺς ἐμπιστεύονται. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι διαφορετική. Οἱ πολυμαθεῖς δὲν ἔχουν ἀγάπη, ἤ καλύτερα μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη, χωρὶς νὰ ἔχουν ἐμπειρία τῶν πράξεών της. Εἶναι ὑπερήφανοι καὶ βλέπουν τοὺς ἄλλους μὲ περιφρόνηση καὶ ἀδιαφορία γιὰ τὶς ἀνάγκες τους.
Σημειώσεις:
14. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγικὴ ἀνθρωπολογία Ἰωάννου Χρυσοστόμου, τόμος Α΄, Ἀθήνα 1933, σελ. 250-251.
15. Ὅπ. παρ., σελ. 254.
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης