ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
Τήν Δευτέραν, 15ην/ 28ην Ὀκτωβρίου 2024, ἐτελέσθη Δοξολογία εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ὡς εὐχαριστία πρός τόν Θεόν διά τήν βοήθειαν Αὐτοῦ εἰς τήν ἀπελευθέρωσιν τοῦ ἔθνους ἡμῶν ἐκ τῆς Γερμανικῆς καί Ἰταλικῆς Κατοχῆς τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου καί ὡς φόρος τιμῆς πρός τούς ἥρωας ἀγωνιστάς τοῦ Ἔθνους ἡμῶν καί ἰκεσία διά τήν ἀνάπαυσιν τῶν ψυχῶν αὐτῶν καί ὅλων τῶν θυμάτων τῆς δοκιμασίας ταύτης.
Τ ῆς Δοξολογίας προέστη η Α.Θ.Μ ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων Αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων, Ἱερομονάχων καί διακόνων, ἐν προσευχητικῇ συμμετοχῇ μοναχῶν καί μοναζουσῶν καί μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς Παροικίας.
Τήν Δοξολογίαν ἐτίμησεν ἰδιαιτέρως διά τῆς παρουσίας αὐτοῦ ὁ Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Δημήτριος Ἀγγελοσόπουλος μετά τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Γενικοῦ Προξενείου.
Μετά τήν Δοξολογίαν εἰς τήν αἴθουσαν τοῦ Πατριαρχείου ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:
“Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος κ. Δημήτριε Ἀγγελοσόπουλε,
Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή ἐπέτειος τοῦ “Ὄχι” τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 ἀποτελεῖ ὁρόσημον οὐχί μόνον εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ἀλλά ὅλων τῶν ἐθνῶν, τά ὁποῖα ἐνεπλάκησαν εἰς τόν Δεύτερον Παγκόσμιον Πόλεμον. Οἱ λαοί ἐθαύμασαν τόν ἡρωϊσμόν τῶν Ἑλλήνων κατά τῶν ἰσχυρῶν ἐξωπλισμένων στρατιωτικῶν δυνάμεων τοῦ Ναζισμοῦ καί τοῦ Φασισμοῦ.
Ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 δέν ἦτο μία ἁπλῆ πολεμική σύρραξις. Ἦτο ἕνας τιτάνιος ἀγών καί μία ὑπεράνθρωπος ἀντίστασις τῶν Ἑλλήνων κατά τῶν ἀδιστάκτων ἐπιβούλων τῆς ἐλευθερίας αὐτῶν. Ἦτο ἀγών αὐτοθυσίας πρός ὑπεράσπισιν τῆς ἐθνικῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος, τῆς ἀνεξαρτησίας καί τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τῶν ἐχουσῶν τήν γενεσιουργόν αὐτῶν αἰτίαν εἰς τήν πίστιν εἰς Χριστόν ἐσταυρωμένον καί ἀναστάντα. “Τῷ δέ Θεῷ χάρις τῷ διδόντι ἡμῖν τό νῖκος διά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ” , (Α´ Κορ. 15, 57), κηρύττει ὁ Ἅγιος Παῦλος.
Πρός τοῦτο ἡ ἡμετέρα Μετριότης, συνοδευομένη ὑπό τῶν σεβαστῶν καί τιμίων μελῶν τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος ὡς καί εὐσεβῶν τέκνων τοῦ Χριστεπωνύμου ποιμνίου ἡμῶν, κατήλθομεν ἐν τῷ Πανιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα εὐχαριστήριον δοξολογίαν ἀνεπέμψαμεν τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ “τῷ ποιήσαντι θαυμάσια μεγάλα” (Ψαλμ. 135,4) τῷ ἔθνει ἡμῶν.
Προσέτι δέ ἐδεήθημεν ὑπέρ αἰωνίας μνήμης καί μακαρίας ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἐν τοῖς ἱεροῖς ἡμῶν ἀγῶσιν ὑπέρ πίστεως καί Πατρίδος ἀγωνισαμένων καί ἐνδόξως πεσόντων Πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν.
Ἡ ἐποποιΐα τοῦ 1940 παραμένει ἀνεξάλειπτος εἰς τήν σύγχρονον ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος, διότι κατέδειξεν ἐναργέστατα, ἀφ᾽ ἑνός μέν τό ὑπερβάλλον μέγεθος τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως εἰς τόν Θεόν τῆς Δικαιοσύνης, κατά τόν Ἅγιον Ἰωάννην τόν Θεολόγον λέγοντα: ” Δίκαιος εἶ, ὁ ὤν καί ὁ ἦν” (Ἀποκ. 16, 5)· ἀφ᾽ ἑτέρου δέ τήν ὕβριν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ὁμοιωθέντος τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις, κατά τόν Προφήτην Ἡσαΐαν ἀναφωνήσαντα: “Ἡμέρα γάρ Κυρίου Σαβαώθ ἐπί πάντα ὑβριστήν καί ἐπί πάντα ὑψηλόν καί μετέωρον”, (Ἡσ. 2,12).
Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ ὕβρις τοῦ Ναζισμοῦ καί τοῦ Φασισμοῦ κατά τῶν θείων ἀκαταλύτων ἀξιῶν, ἀλλά καί κατά τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἐπανεμφανίζεται ἀπό τάς ἀρχάς καί τάς ἐξουσίας τοῦ παρόντος αἰῶνος, μετασχηματιζομένου εἰς δῆθεν πρόοδον καί ἀπελευθέρωσιν: “Οὐ μέγα οὖν εἰ καί οἱ διάκονοι τοῦ πονηροῦ μετασχηματίζονται ὡς διάκονοι δικαιοσύνης”, (Β´ Κορ. 11, 15), κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος.
Ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 εἶναι ἡ σημαντική φωνή, διά τῆς ὁποίας διετρανώθη οὐχί μόνον εἰς τήν ἑλληνικήν ἐπικράτειαν ἀλλά καί εἰς τόν ἀπανταχοῦ ἑλληνισμόν τό Ἑλληνοχριστιανικόν καί δή τό Ἑλληνορθόδοξον (Ρούμ Ὀρθοντόξ) φρόνημα, τό ὁποῖον προβάλλει σήμερον ἡ ἑόρτιος αὕτη ἐθνική ἐπέτειος. Τό φρόνημα δέ τοῦτο ἀφορᾷ εἰς τήν ὁμολογίαν πίστεως εἰς τόν Θεόν τῆς δικαιοσύνης καί τῆς εἰρήνης, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν καί τήν ὑπερευλογημένην Θεοτόκον καί Μητέρα Αὐτοῦ, τήν ἀειπάρθενον Μαρίαν.
Ἀξιοσημείωτος καί ἡ πανθομολογουμένη συμβολή τῆς Ἐκκλησίας εἰς τόν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἱερόν ἀγῶνα κατά τῶν εἰσβολέων τοῦ βαρβαρικοῦ ἄξονος διά τῆς ἐνεργοῦς συμμετοχῆς τῶν ἀνωτέρων καί κατωτέρων κληρικῶν αὐτῆς καί δή τῶν στρατιωτικῶν ἱερέων, τῶν ὁποίων τό φλογερόν καί πατριωτικόν ἐν Χριστῷ κήρυγμα αὐτῶν ἐνεψύχωνεν καί ἐνίσχυεν τό ἀγωνιστικόν φρόνημα τῶν Ἑλλήνων πολεμιστῶν. Περιττόν νά εἴπωμεν, ὅτι μεταξύ τῶν ἡρωϊκῶς πεσόντων ἀγωνιστῶν διακρίνονται οἱ ἀναρίθμητοι διά μαρτυρικοῦ θανάτου ἐκτελεσθέντες ἱερεῖς.
Τό σημερινόν γεγονός τῆς ἐπετείου τοῦ ὄντος ἐνδόξου ἔπους τοῦ 1940 ἑορτάζεται εἰς καιρόν, κατά τόν ὁποῖον σκληρῶς δοκιμάζεται ἡ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς περιοχή ἡμῶν ὑπό πολεμικῶν καί βιαίων συρράξεων. Καί τοῦτο εἰς βάρος “τοῦ Εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης” (Ἐφεσ. 6,15) τοῦ Χριστοῦ τοῦ εἰρηνοποιήσαντος διά τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ Αὐτοῦ, “δι᾽ αὐτοῦ εἴτε τά ἐπί τῆς γῆς εἴτε τά ἐν τοῖς οὐρανοῖς”, (Κολ. 1,20), κατά τόν σοφόν Παῦλον.
Ἡμεῖς, φύλακες καί διάκονοι ὄντες τῶν ἱερῶν προσκυνημάτων τῶν μαρτυρίων “τοῦ Εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης” δεόμεθα ὅπως “Αὐτός ὁ Κύριος τῆς εἰρήνης δῴη ἡμῖν τήν εἰρήνην διά παντός καί ἐν παντί τρόπῳ”, (Πρβλ. Β´ Θεσ. 3,16).
Αἱ δέ ψυχαί τῶν μαρτύρων ἀδελφῶν καί Πατέρων ἡμῶν τῶν ἐν τῷ πολέμῳ τοῦ 1940 πεσόντων καί ἀναιρεθέντων, καλοῦν ἡμᾶς ἀφ᾽ ἑνός μέν εἰς ἐπαγρύπνυσιν, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ εἰς διαφύλαξιν τῆς ἱερᾶς παρακαταθήκης τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἡμῶν πίστεως καί ἱερᾶς παραδόσεως, “εἰδότες ὅτι εἰς τοῦτο ἐκλήθημεν, ἵνα εὐλογίαν καί εἰρήνην κληρονομήσωμεν” (Πρβλ. Α´ Πετρ. 3,9) κατά τόν Ἀπόστολον Πέτρον.
Κατακλείοντες ἀναβοήσωμεν:
Ζήτω τό “Ὄχι” τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940!
Ζήτω τό εὐσεβές γένος τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων!
Ζήτω ἡ Ἑλλάς!
Ζήτω ἡ Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης!
jerusalem-patriarchate.info