Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Εἶναι μεγάλη βλασφημία νὰ πιστεύεται καὶ νὰ διακηρύσσεται, ὅτι τὸ Σῶμα Χριστοῦ οἰκοδομεῖται μὲ τὶς πνευματικὲς σχέσεις μετὰ αἱρετικῶν κοινοτήτων μελῶν τοῦ Π.Σ.Ε. Κι ὅμως σὲ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, καὶ αὐτὸ παρεισέφρησε ὡς μὴ ὄφειλε.
Αὐτὸ διακηρύσσεται στὴν παράγραφο 8 τῆς Δήλωσης τοῦ Τορόντο, ἡ ὁποία ὡς μὴ ὄφειλε παρεισέφρησε καὶ σὲ κείμενο τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Γιὰ τέτοιες ἀποφάσεις σεμνύνονται; Γιατί τόση ζέση γιὰ μία τέτοια ἀπόφαση, ἀπὸ τοὺς ἀμύντορες τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης;
Εἶναι αὐτὴ ἡ ἀπόφαση σύμφωνη μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἂς βρεθεῖ ἔστω καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὑπεραμύνονται τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, νὰ προβάλει θεολογικὴ ἑρμηνεία γιὰ μία τέτοια στρέβλωση. Εἶναι ἑπόμενη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μία τέτοια κακόδοξη στρέβλωση; Ἄπαγε τῆς βλασφημίας.
Στὴν παράγραφο 8 τῆς Δήλωσης τοῦ Τορόντο, ἀναφέρεται ὅτι “οἱ ἐκκλησίες – μέλη εἰσέρχονται σὲ πνευματικὲς σχέσεις, γιὰ νὰ οἰκοδομηθεῖ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀνακαινισθεῖ ἡ ζωὴ τῶν ἐκκλησιῶν”*. Αὐτὴ ἡ προϋπόθεση ἀποτελεῖ βλασφημία.
Τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ θὰ οἰκοδομηθεῖ ἀπὸ τὶς “πνευματικὲς” σχέσεις μὲ αἱρετικὲς κοινότητες καὶ ὁμάδες μέλη τοῦ Π.Σ.Ε., ὅπως γιὰ παράδειγμα μὲ τὶς καλούμενες “ἐκκλησίες” τῶν Μεννονιτῶν σὲ Γερμανία καὶ Ὁλλανδία, τὶς ποικίλες “ἐκκλησίες” τῶν Μεθοδιστῶν, τὶς λεγόμενες “Ἀναμορφωμένες Χριστιανικὲς ἐκκλησίες” στὴ Σερβία, Μαυροβούνιο καὶ Σλοβακία μελῶν τοῦ Π.Σ.Ε.;
Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ ὀρθόδοξη θέση, οὔτε καὶ ἐκκλησιολογικὴ προϋπόθεση. Καταγράφει ἁπλούστατα τὶς μάταιες προσπάθειες συνύπαρξης στὸ συνονθύλευμα τοῦ λεγόμενου Π.Σ.Ε.
Τέτοιες προϋποθέσεις σχετικοποιοῦν τὴν ἐκκλησιαστική μας αὐτοσυνειδησία ὡς Ὀρθοδόξων, ὅτι δηλαδὴ “ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία”. Πρόκειται γιὰ ἐκκλησιολογικὲς στρεβλώσεις καὶ ὄχι “ἐκκλησιολογικὲς” προϋποθέσεις.
Ἱεράρχες οἱ ὁποῖοι ἀντιλαμβάνοντο πρὶν τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης τὴ στρέβλωση αὐτή, ὅπως καὶ ἄλλες στρεβλώσεις, προβάλλοντες μάλιστα καὶ θεολογικὲς ἐνστάσεις… μετὰ ἀπὸ αὐτήν, γι’ ἄλλους λόγους, διαφοροποίησαν τὴ στάση τους. Δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιο αὐτό; Ἂς γραφτεῖ ἢ μᾶλλον ἂς τολμηθεῖ ἕνα ἀπολογητικὸ κείμενο γιὰ μία τέτοια στρέβλωση.
Ἀποτελεῖ μεγάλη βλασφημία νὰ διακηρύσσεται, ὅτι τὸ Σῶμα Χριστοῦ οἰκοδομεῖται μὲ τὶς πνευματικὲς σχέσεις μὲ αἱρετικὲς κοινότητες μέλη τοῦ Π.Σ.Ε.
“Διὰ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, διὰ τῆς ὁποίας καὶ μόνον οἱ ἄνθρωποι φθάνουν εἰς τὸν τελικὸν σκοπὸν καὶ τὸ τελικὸν νόημα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως σὲ ὅλους τοὺς κόσμους»**, παρατηρεῖ μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ἑρμηνεύοντας τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «Μέχρι καταντήσωμεν… εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 4,13).
Σημειώσεις:
1. «Ἡ συμβολὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ θεολογίας στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» (Στυλιανοῦ Χ. Τσομπανίδη).
2. Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος – Μελετήματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας».