Οἱ περίπλοκες ἰσραηλοτουρκικὲς σχέσεις εἶναι σχέσεις ἀγάπης-μίσους, καρότου καὶ μαστίγιου, ἀλληλοθαυμασμοῦ καὶ καχυποψίας. Τὰ συχνὰ “ἐνδοσυζυγικὰ” καβγαδάκια” -ποὺ συχνὰ καταλήγουν σὲ ἀκραῖες καταστάσεις… βλ. γεγονότα Μαβὶ Μαρμαρᾶ- ὅταν οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέπουν, ξεχνιοῦνται καί ἐπανέρχεται ἡ ὁμαλότητα. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι καὶ οἱ δύο χῶρες παύουν νὰ ἐπιδιώκουν τὴν περιφερειακὴ ἡγεμονία σὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀσταθεῖς περιοχὲς τοῦ κόσμου. Δεδομένων τῶν φιλοδοξιῶν τους καὶ τὴν ἀναζήτηση ἀναγκαίου ζωτικοῦ χώρου, ἐνίοτε βρίσκονται σὲ ἀντίπαλα στρατόπεδα, ἀλλὰ ὅποτε οἱ γεωστρατηγικὲς καὶ γεωοικονομικὲς στοχεύσεις τους συγκλίνουν, ἡ συνεργασία τους εἶναι ἀγαστὴ.
Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα, ἀμφότερες διατηροῦν “back up plans” ἡ μία ἔναντι τῆς ἄλλης γιὰ τὴν περίπτωση ὅπου τά πράγματα βγοῦν ἐκτὸς ἐλέγχου. Ἔτσι γιὰ τὸ Ἰσραὴλ τὸ “back up plan” εἶναι τὸ “τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν” μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ ἀναλαμβάνει ρόλο ἀνασχετικοῦ παράγοντα ἕναντι τῶν νεοθωμανικῶν ἐπεκτατικῶν βλέψεων, ἐνῶ γιὰ τὴν Τουρκία, ἡ σύσφιξη τῶν σχέσεών της μὲ τὸ Ἰράν καὶ τὰ proxies του στὴν περιοχή, ἀποτελοῦν τὸ ἀντιστάθμισμα στὶς ἰσραηλινὲς βλέψεις.
Ο Ἀμερικανὸς πρόεδρος Ροῦσβελτ ἔλεγε ὅτι πρέπει πάντα “νὰ μιλᾶς ἁπαλὰ καὶ νὰ κρατᾶς μεγάλο ραβδί”. Στὴ Μέση Ἀνατολὴ ὅμως τὰ πράγματα εἶναι πολὺ διαφορετικά. Οἱ δυτικοὶ τρόποι σπανίζουν καὶ ἡ “σκληρὴ γλώσσα” συμβαδίζει σχεδὸν πάντοτε μαζὶ μὲ τὸ “ραβδί”. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια θὰ λέγαμε ὅτι πρέπει “νὰ μιλᾶς σκληρὰ καὶ νὰ ἀπειλεῖς μὲ μεγαλύτερο ραβδὶ ἀπὸ τοῦ ἀντιπάλου σου, ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ ’χεις…”.
Ἐν προκειμένῳ βέβαια -καὶ δεδομένων τῶν ὡς ἄνω διαπιστώσεων-, τὸ ζήτημα δὲν εἶναι τὸ πόσο στενὲς ἢ μὴ εἶναι οἱ ἰσραηλοτουρκικὲς σχέσεις, ἀλλὰ τὸ πῶς ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς ἐν συνόλῳ τὴν δική του ἀσφάλεια καὶ πῶς ἐπιλέγει νὰ δράσει, γιὰ νὰ τὴν κατοχυρώσει. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, τὸ πῶς οἱ ἀθηναϊκὲς καὶ κυπριακὲς πολιτικὲς ἡγεσίες ἀντιλαμβάνονται τὴν σταδιακὴ δημιουργία τοῦ “τόξου Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν” ὡς ἀπότοκο τῆς κυοφορούμενης «βαλκανιοποίησης» τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τὸ συνακόλουθο ἐνδεχόμενο νὰ κληθοῦν νά βγάλουν τὸ φίδι ἀπὸ τὴν τρύπα ὅταν/ἂν ξαναεκτροχιαστοῦν οἱ ἰσραηλοτουρκικὲς σχέσεις… Διότι τὸ ἰσραηλοαμερικανικὸ σχέδιο γιὰ de jure ἀναγνώριση τοῦ Μεγάλου Κουρδιστάν εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ πυροδοτήσει ἀντανακλαστικὰ ἕνα ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο ὡς “ἐκτόνωση/ἐξωτερίκευση τοῦ ὀξύτατου προβλήματος ποὺ θὰ δημιουργηθεῖ στὸ ἐσωτερικό τῆς Τουρκίας μὲ κίνδυνο τὶς περαιτέρω ἐθνοτικὲς διασπάσεις”.
Ἆραγε ἔχουμε ἀντιληφθεῖ τὸν ἄμεσο κίνδυνο πού διατρέχουμε; Τὸ ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι τὸ “ραβδὶ” πού κραδαίνουν τρίτες χῶρες γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν στοχεύσεών τους εἶναι ἄξιο πανηγυρισμῶν; Ἐλλείψει στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ καὶ πολιτικῆς ἐμβρίθειας, ἔχουμε καταντήσει νὰ χαιρόμαστε ποὺ γινόμαστε ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἄσκηση πίεσης στὴν Τουρκία, καὶ αὐτὸ σίγουρα δὲν θὰ μᾶς βγεῖ σὲ καλό…
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com