Σήμερα, τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση στην Ι. Μ. Γκρατσάνιτσα για την 21ης επέτειο από το πογκρόμ του Μαρτίου που έπληξε τον σερβικό λαό στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια το 2004. Στη θ. λειτουργία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Ράσκας-Πριζρένης Θεοδόσιος.
Μετά τη θ. λειτουργία, οι συγκεντρωμένοι πιστοί, οι οικογένειες των θυμάτων και εκπρόσωποι των ιδρυμάτων προχώρησαν στο Πολιτιστικό Κέντρο της Γκρατσάνιτσα. Εκεί, απέθεσαν λευκά τριαντάφυλλα στο μνημείο «ΑΓΝOΟΥΜΕΝΩΝ» στη μνήμη των αγνοουμένων Σέρβων.
Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε μια ημερίδα μνήμης αφιερωμένη στα θύματα του πογκρόμ στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Gračanica. Το πρόγραμμα περιελάμβανε σχετικά μηνύματα που υπενθύμιζαν στους παρευρισκόμενους τα δεινά του σερβικού λαού και τόνιζαν τη σημασία της διατήρησης της αλήθειας και της μνήμης.
Η ακαδημία ξεκίνησε με ενός λεπτού σιγή λόγω της τραγωδίας στο Κοτσάνι της Δημοκρατίας των Σκοπίων.
Ο Επίσκοπος Θεοδόσιος απευθυνόμενος στους παρευρισκόμενους στο Πολιτιστικό Κέντρο, δήλωσε ότι η 17η Μαρτίου είναι μια πικρή μαρτυρία για την ανθρώπινη αδικία, αλλά ταυτόχρονα μια απόδειξη του μεγαλείου και της δύναμης της πνευματικής προσπάθειας με την οποία ο λαός μας άντεξε δοκιμασίες για αιώνες. “Το πογκρόμ του Μαρτίου δεν είναι μόνο μια αλληλουχία ιστορικών γεγονότων που θυμίζουν τα δεινά του λαού μας στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Αντιπροσωπεύει μια βαθιά πνευματική προειδοποίηση και μια υπενθύμιση του πώς δεν μπορούμε να βασιστούμε στην ανθρώπινη δικαιοσύνη, αλλά και πόσο αιώνια και άθραυστη είναι η πίστη στον Χριστό και στη νίκη Του επί του κακού. Το μεγαλείο και η δύναμη της πνευματικής προσπάθειας με την οποία ο λαός μας έχει αντισταθεί στις δοκιμασίες για αιώνες, δεν είναι μόνο μια οδυνηρή πραγματικότητα που μαρτυρεί κάθε γενιά, αλλά και ένα κάλεσμα από τον Θεό ότι μέσα από αυτόν τον σταυρό, μπορεί να αναπτυχθεί μια ακόμη ισχυρότερη πίστη και αποφασιστικότητα να επιβιώσει και να παραμείνει σε αυτή τη μαρτυρική γη.
Το πογκρόμ του Μαρτίου του 2004 παραμένει μια βαθιά πληγή για τον σερβικό λαό, αλλά και μια υπενθύμιση του ανυποχώρητου αγώνα για τη διατήρηση της πίστης, του πολιτισμού και της ζωής σε αυτές τις περιοχές.