Λύγισαν μπροστά στον πόνο και το τραύμα των Κυπρίων γυναικών που βιάστηκαν από τους Τούρκους εισβολείς το 1974, οι ευρωβουλευτές που βρέθηκαν στην Κύπρο τις τελευταίες ημέρες με σκοπό να ενημερωθούν για τα όσα βίωσαν και συνεχίζουν να βιώνουν μέχρι σήμερα τα θύματα.
….
Στόχος της αποστολής ήταν να καταγραφούν οι μαρτυρίες γυναικών που επλήγησαν από την τουρκική εισβολή του 1974.
Χθες, η αντιπροσωπεία της επιτροπής πραγματοποίησε σειρά συναντήσεων με την πρόεδρο του Ιδρύματος «ΖΩΗ κατά της Εμπόλεμης Βίας» Αλίκη Χατζηγεωργίου, την αντιπρόεδρο Νατάσα Φρειδερίκου και τη γενική γραμματέα Ρίτα Καρατζιά, όπως επίσης με τη γενική γραμματέα της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Γυναικείων Οργανώσεων (ΠΟΓΟ), Σκεύη Κουκουμά. Η αντιπροσωπεία είδε την επίτροπο Ισότητας των Φύλων, Τζόζη Χριστοδούλου, τον συγγραφέα και ερευνητή Χρύσανθο Χρυσάνθου, ενώ επισκέφθηκαν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου τους υποδέχθηκε η πρόεδρος του Σώματος, Αννίτα Δημητρίου.
Η πιο ουσιώδης, όμως, συνάντηση ήταν αυτή με τα ίδια τα θύματα. Σε μία κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση άκουσαν τις εξομολογήσεις γυναικών για τα όσα βίωσαν, κάποιες εξ αυτών όταν ακόμη ήταν ανήλικα κορίτσια, στα χέρια των Τούρκων στρατιωτών εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974.
Όπως ανέφερε η πρόεδρος της αντιπροσωπείας Ελεωνόρα Μελέτη, σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Σπίτι της ΕΕ, ακούγοντας τα όσα μοιράστηκαν μαζί τους οι κυρίες που τους άνοιξαν την καρδιά τους, όλοι λύγισαν μπροστά «σε μία κουβέντα που πραγματικά φόρτισε πάρα πολύ συναισθηματικά την ατμόσφαιρα». «Ήταν πολύ δύσκολες οι στιγμές να τις έχουμε μπροστά μας να μας περιγράφουν όλα αυτά τα φρικτά βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν, κάποιες μάλιστα σε τρυφερή ηλικία, στα χέρια των Τούρκων εισβολέων το 1974. Τα συναισθήματα τα οποία φέρουμε από χθες πραγματικά είναι μεταμορφωτικά. Σκοπός μας είναι να τα μεταφέρουμε στο Ευρωκοινοβούλιο για να ακουστούν αυτές οι φωνές που είναι ιστορικά ζωντανές. Αυτό που εμείς θέσαμε σαν στόχο είναι με την επιστροφή μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μοιράσουμε τις εμπειρίες, τα συναισθήματα και τις γνώσεις που αποκτήσαμε με τους υπόλοιπους συναδέλφους μας. Θα συντάξουμε μία έκθεση η οποία θα δημοσιευθεί ώστε να μπορέσει να έχει ακόμα περισσότερους παραλήπτες το μήνυμα. Από εκεί και έπειτα θα ξεκινήσουμε μία σειρά από δράσεις που ουσιαστικά θα μετουσιώσουν αυτό το βίωμα των εκατοντάδων γυναικών της Κύπρου σε έργο».
Όπως εξήγησε η κ. Μελέτη, «υπάρχει μία ευρωπαϊκή οδηγία η οποία φέρνει στο επίκεντρο τα δικαιώματα των θυμάτων. Αυτό, όμως, που εμείς εντοπίσαμε μέσα από την επαφή μας τόσο με τα θύματα όσο και με τους υπόλοιπους φορείς, είναι ότι πρέπει να ανοίξουμε το κεφάλαιο της συζήτησης για τις γυναίκες που έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης ως όπλο σε περιοχές συγκρούσεων. Ήδη έχει εγκριθεί ένα ψήφισμα από το ΕΚ το οποίο έχει αναγνωρίσει τη χρήση σεξουαλικής βίας ως όπλο σε εμπόλεμες περιοχές, όπως το Σουδάν και το Κογκό μόλις τον Δεκέμβριο που μας πέρασε. Τώρα θα διεκδικήσουμε να γίνει το ίδιο και για τις γυναίκες που έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης ως όπλο κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής το 1974. Θα το ζητήσουμε και θα πιέσουμε ώστε να πραγματοποιηθεί».
Σύμφωνα με την κ. Μελέτη, «η εμπειρία αυτή η τραυματική της Κύπρου που εξακολουθεί να διαμορφώνει συνειδήσεις μπορεί να δώσει το έναυσμα ώστε να ανοίξει μία συζήτηση όπου θα πέσουν στο τραπέζι ιδέες και προτάσεις για να γίνει ένα νομοθετικό πλαίσιο πιο διευρυμένο, πιο επικεντρωμένο στις πραγματικές ανάγκες των θυμάτων. Ένα νομοθετικό πλαίσιο που στριμώχνει και θα τιμωρεί τον θύτη, θα κάνει τη διαδικασία εντοπισμού του λίγο πιο ρεαλιστική και πιο εύκολη».
«Κουβαλούν για 51 χρόνια το ψυχικό τραύμα»
Περαιτέρω, όπως είπε, «επειδή με την αποκατάσταση της δικαιοσύνης ή της ειρήνης δεν σταματά το θέμα εκεί θα πρέπει να βρούμε πολιτικές και δράσεις που θα μπορέσουν να επουλώσουν τα τραύματα των γυναικών αυτών. Αυτό που εισπράξαμε εμείς από τις γυναίκες αυτές είναι ότι για 51 σχεδόν χρόνια κουβαλούν ένα ψυχικό τραύμα για το οποίο δεν είχαν ποτέ τον χώρο για να μιλήσουν. Αντιθέτως είχαν στιγματιστεί, είχαν περιθωριοποιηθεί, είχαν αποκλειστεί, βίωναν ρατσισμό, βίωναν απόρριψη, είχαν εγκαταλειφθεί από τους άντρες και τις οικογένειές τους, κάποιες έγιναν πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την χώρα, κάποιες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την Κύπρο για να μπορέσουν να ζήσουν μία ζωή χωρίς ενοχές και χωρίς ταπείνωση».
….
Συγγενείς αγνοουμένων στο Ευρωκοινοβούλιο
Στο μεταξύ, αξίζει να αναφέρουμε πως με πρωτοβουλία και πάλι του Λουκά Φουρλά, στις 24 Ιουνίου την επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωκοινοβουλίου θα απασχολήσει το ζήτημα των αγνοουμένων. Ενώπιον της Επιτροπής θα βρεθούν συγγενείς αγνοουμένων, μεταξύ των οποίων θα είναι και η Χαρίτα Μάντολες.
Πληροφορίες ἀπό Philenews.com