Γράφει ἡ κ. Ἀντωνία Ράμμα – Βαστάκη,
Συνταξιοῦχος Θεολόγος καθηγήτρια, Πρ. Δασκάλα
τοῦ Ἱδρ. Κωφαλάλων (Χανιὰ – Βόλος)
Προλεγόμενα
Μυροφόρες εἶναι ἐκεῖνες οἱ γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ἀκολουθοῦσαν τὸν Κύριο μαζὶ μὲ τὴν Μητέρα του, τὴν Παναγία καὶ ἀψηφώντας κάθε φόβο καὶ κίνδυνο παράμεναν μαζί της κατὰ τὴν ὥρα τοῦ σωτηριώδους πάθους καὶ ἐφρόντισαν νὰ ἀλείψουν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου μὲ μύρα καὶ νὰ πῶς ἔγινε αὐτό: Ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος ζήτησαν ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο ἡγεμόνα Πιλᾶτο τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, ἐκεῖνος τοὺς ἐπέτρεψε νὰ τὸ λάβουν· τότε αὐτοὶ ἔσπευσαν καὶ τὸ κατέβασαν ἀπὸ τὸν Σταυρό, τὸ τύλιξαν μὲ σεντόνια, ἀφοῦ πρῶτα τὸ ἄλειψαν μὲ ἐκλεκτὰ ἀρώματα, ὅπως συνηθιζόταν τότε καὶ τὸ τοποθέτησαν σὲ ἕνα λαξευτὸ μνημεῖο. Τὴ θύρα τοῦ μνημείου τὴν ἔκλεισαν μὲ μία μεγάλη καὶ βαριὰ πέτρα. Τὴν ὥρα ἐκείνη βρισκόταν ἐκεῖ ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφο ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Παρευρίσκονταν καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες, κατὰ τὸν ἱερὸ Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ.
Ἡ μετάβασις τῶν Μυροφόρων εἰς τὸν Τάφον
Ὁ Τάφος τοῦ Κυρίου ἐφρουρεῖτο ἀπὸ Ρωμαίους στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι δὲν ἄφηναν κανένα νὰ πλησιάση. Ἐν τούτοις οἱ Μυροφόρες μὲ μύρα καὶ ἀρώματα ἦλθαν τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, ποὺ συμπίπτει μὲ τὴν τωρινὴ Κυριακή, στὸ μνῆμα γιὰ τὰ ἐντάφια ἔθιμα. Αὐτὲς ἦσαν, ἐκτὸς τῆς Παναγίας, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἀπὸ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς παλιώτερα εἶχε βγάλει ἑπτὰ δαιμόνια, ἡ Σαλώμη, κόρη τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος, ἡ Ἰωάννα ἡ γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπίτροπος καὶ οἰκονόμος στὸ σπίτι τοῦ Βασιλιᾶ Ἡρώδη, ἡ ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου Μαρία, ἡ ἀδελφή της Μάρθα, ἡ ὁποία ὑπηρετοῦσε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ πολλὴ προθυμία, ἡ Μαρία, ἡ γυναίκα τοῦ Κλωπᾶ καὶ ἡ Σωσσάνα. Ἂς σημειωθῆ ὅτι ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες Μυροφόρες, ποὺ βοηθοῦσαν τὶς παραπάνω, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ἀλλὰ οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς δὲν τὶς ἀναφέρουν, διότι προφανῶς δὲν τὶς θεωροῦσαν σημαντικές. Ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τους μετὰ τὸ Πάσχα τὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρφων.
3. Ἐπιλογικό – Σημείωμα:
Μετὰ τὴν ἵδρυση τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἱερουσαλὴμ ἡ Μυροφόρος Σαλώμη «Ἐξακολούθησε νὰ διακρίνεται γιὰ τὸ ζῆλο καὶ τὶς ἐλεημοσύνες της. Ὁ διωγμὸς ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὸ λιθοβολισμὸ τοῦ Πρωτομάρτυρα Στέφανου τῆς προξένησε πολὺ μεγάλη λύπη. Ἡ καρδιά της ὑπέστη μεγάλο σπαραγμὸ, τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἡρώδης ἀποκεφάλισε τὸν πρῶτο γιό της Ἰάκωβο. Ἀλλὰ ἡ Ἐλπίδα στὸν Χριστὸ τὴν ἐνίσχυσε. Μὲ τὴν προσδοκία τῶν αἰώνιων ἀγαθῶν παρέδωσε εἰρηνικὰ τὴν ψυχή της στὸν Κύριο. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τῆς Ἁγίας Σαλώμης στὶς 3 Αὐγούστου. (Βλέπε)/ Ὀρθόδοξοι ὁρίζοντες – Ἁγιολογία).