Όταν ο πόλεμος χτυπά ένα έθνος, επικαλούνται πρώτα τους φτωχούς: τους κατοίκους των στενών σοκακιών, τους εργάτες σε εργαστήρια, τους αγρότες, τους νέους των οποίων τα όνειρα κρέμονται ακόμα σε μια κλωστή.
Τους καλούν να αμυνθούν, λες και το αίμα των φτωχών να ήταν το μόνο ανεξάντλητο καύσιμο. Και όταν τα όπλα σιωπούν, τα λάφυρα μοιράζονται… οι πλούσιοι εμφανίζονται, ήρεμα και με σιγουριά, για να μοιράσουν ό,τι έχει απομείνει από το έθνος,
σαν να ήταν αυτοί που έσβησαν τη φωτιά.
Αυτός ο κανόνας δεν είναι θεωρία. είναι μια πραγματικότητα που ενσαρκώνεται σήμερα στη Γάζα στην πιο φρικτή της μορφή.
Εκεί, στο νότο, στο βορρά και στο κέντρο,
στις σκηνές που σκίζονται από τον άνεμο,
στους λασπωμένους δρόμους,
στις ουρές για νερό και ψωμί,
στα σώματα παιδιών που έχουν γίνει η σκιά της παρατεταμένης πείνας…
όσοι δεν αξίζουν να πεθάνουν, πεθαίνουν
στα χέρια εκείνων που δεν αξίζουν να ζήσουν. Στη Γάζα τώρα:
Κραυγές που αναζητούν έναν πατέρα κάτω από τα ερείπια,
Ένα παιδί που κρατάει μια μουσκεμένη από τη βροχή κουβέρτα,
Μια μητέρα που κουβαλάει το παιδί της, περπατώντας μέσα στη λάσπη που καταπίνει τα πόδια της,
Η δυσοσμία του θανάτου αναμειγνύεται με τη μυρωδιά του καμένου πλαστικού,
Άνδρες που έχουν χάσει τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τα ίδια τους τα ονόματα,
Πείνα περπατά στα δύο πόδια,
Η θλίψη αντηχεί,
Και μια υπομονή που, αν μοιραζόταν στον κόσμο, θα ήταν αρκετή.
Και μέσα σε αυτή την κόλαση, οι φτωχοί παραμένουν η ενσάρκωση της πατρίδας: αυτοί είναι που σκάβουν στη γη με γυμνά χέρια για να βρουν ζωή, αυτοί είναι που κουβαλούν τις πληγές τους σαν λάβαρο, αυτοί είναι που στέκονται σταθεροί ενάντια στην καταιγίδα επειδή δεν έχουν άλλο στήριγμα παρά μόνο τη γη,
και καμία στέγη παρά μόνο τον ουρανό.
Αλλά όταν τελειώσει ο πόλεμος —όπως έχουν τελειώσει πολλοί πόλεμοι πριν από αυτόν— το παλιό παιχνίδι των εξισώσεων θα επιστρέψει: συνέδρια ανοικοδόμησης, επενδυτικές εταιρείες, εργολάβοι κρίσης… Πρόσωπα που αναδύονται μετά την εκεχειρία, ανέγγιχτα από τη μυρωδιά του αίματος ή τις κραυγές από τις σκηνές, όλοι έτοιμοι να μοιράσουν ό,τι έχει απομείνει από την πατρίδα. Όσο για τους φτωχούς —που κουβαλούν τον θάνατο στους ώμους τους— θα υποβιβαστούν στην τελευταία σειρά… όπως συμβαίνει εδώ και εκατό χρόνια.
Στη Γάζα σήμερα, οι φτωχοί πληρώνουν το τίμημα του πολέμου με το σώμα τους,
και αύριο οι πλούσιοι θα μοιραστούν το τίμημα της ειρήνης με τα ίδια τους τα χέρια. Αυτή δεν είναι μια νέα τραγωδία… είναι μια παλιά επανάληψη μιας πατρίδας που αντηχεί τον πόνο της με πιο δυνατή φωνή.
Μ. Καλίμπο
Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2025
Ιερουσαλήμ
Facebook Μητρ. Σεβαστείας Θεοδοσίου