Ἀπενεμήθη ὑψηλὴ διάκρισις ἐκ μέρους τοῦ Προέδρου Βλαντιμὶρ Πούτιν εἰς τὸν Πατριάρχην Ἱεροσολύμων Θεόφιλον Γ΄ διὰ τὴν συμβολὴν του εἰς τὴν διεθνῆ προώθησιν τῶν ἐκδηλώσεων, αἱ ὁποῖαι ἐσηματοδότουν τὴν 80ήν ἐπέτειον τῆς σοβιετικῆς νίκης εἰς τὸν Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον. Πρᾶξις μὲ πολλαπλᾶς στοχεύσεις καὶ πολλοὺς ἀποδέκτας. Τὸ πολύπαθον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἔχει ἀνάγκην πολιτικῆς προστασίας ἀπὸ τὰς πιέσεις τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τὸ ὁποῖον στοχεύει νὰ ὑφαρπάξη τὴν περιουσίαν του. Ἐπειδὴ ὁ Ἕλλην πρωθυπουργὸς ἔχει ταχθῆ μὲ τὴν “σωστήν” πλευρὰν τῆς ἱστορίας, τὸ Πατριαρχεῖον εἶναι ἀναγκασμένον νὰ προστρέχη πότε εἰς τὸν Τοῦρκον πρόεδρον καὶ καὶ πότε εἰς τὸν Ρῶσον. Εἰς τὴν ἄμοιρον Ἑλλάδα οἱ κυβερνῶντες αὐτὴν ποτὲ δὲν προστάτευσαν τὰ προσωπικά της συμφέροντα, πάντα τῶν πατρώνων τους καὶ τὰ προσωπικά τους.
Συμφώνως πρὸς δημοσίευμα τοῦ ἱστολογίου Helleniscope τῆς 19ης Νοεμβρίου:
«Ἡ Μόσχα δὲν ἀπονέμει τέτοιες διακρίσεις ἀδιάφορα. Τὸ βραβεῖο τοποθετεῖ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων -φύλακα τῶν Ἁγίων Τόπων καὶ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀρχαιότερους θρόνους τοῦ Χριστιανισμοῦ- στὸ ἐπίκεντρο τῆς ἐξελισσόμενης στρατηγικῆς ἤπιας θρησκευτικῆς ἰσχύος τῆς Ρωσίας. Τὸ Κρεμλίνο θεωρεῖ ἐδῶ καὶ καιρὸ τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἕνα πολιτιστικὸ φορέα ἱκανὸ νὰ ἐνισχύσει τὴ ρωσικὴ ἐπιρροὴ πολὺ πέρα ἀπὸ τὰ σύνορά του. Ἡ Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἡ ἀρχαία παράδοση συναντᾶ τὸν σύγχρονο γεωπολιτικὸ ἀνταγωνισμό, ἀποτελεῖ εὔφορο ἔδαφος.
Ὁ Θεόφιλος Γ΄ διατηρεῖ ἐγκάρδιες σχέσεις μὲ τὴ Μόσχα ἐδῶ καὶ χρόνια. Οἱ συναντήσεις του μὲ τὸν Πούτιν περιστρέφονταν συνεχῶς γύρω ἀπὸ τὴν προστασία τῶν Χριστιανῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους – ἕνα ζήτημα ποὺ ἡ Ρωσία χρησιμοποιεῖ συχνὰ, γιὰ νὰ τοποθετηθεῖ ὡς παγκόσμιος ὑπερασπιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτὸ τὸ βραβεῖο ἐνισχύει αὐτὴ τὴν ἀφήγηση καὶ σηματοδοτεῖ τὴν ἐπιθυμία τῆς Μόσχας γιὰ μία βαθύτερη εὐθυγράμμιση μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων.
Παγιδευμένοι ἀνάμεσα στὴ Μόσχα καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη
Γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, αὐτὸ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα μετάλλιο – εἶναι μία λεπτὴ πράξη ἰσορροπίας. Ὁ Θεόφιλος Γ΄ προεδρεύει μίας Ἐκκλησίας ποὺ βρίσκεται παγιδευμένη ἀνάμεσα στὶς βαρυτικὲς δυνάμεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ καὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἄλλη.
Ἡ ἀποδοχὴ ὑψηλῶν τιμῶν ἀπὸ τὴ Μόσχα ἀναπόφευκτα προκαλεῖ ἀντιδράσεις στοὺς κύκλους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰδικὰ μὲ φόντο τὸ συνεχιζόμενο σχίσμα γιὰ τὴν Οὐκρανία καὶ τὴν εὐρύτερη διαμάχη γιὰ τὸ πρωτεῖο στὸν ὀρθόδοξο κόσμο. Ἡ Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἱστορικὰ προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει μία οὐδέτερη στάση, ἐμφανίζεται ξαφνικὰ λίγο πιὸ κοντὰ στὴν τροχιὰ τῆς Μόσχας.
Ἕνα Μετάλλιο μὲ συνέπειες
Μένει νὰ δοῦμε ἂν ὁ Θεόφιλος Γ΄ θὰ ἀποδεχτεῖ πλήρως τὸ βραβεῖο ἢ θὰ τὸ κρατήσει σὲ ἀπόσταση ἀναπνοῆς. Ἡ χειρονομία θὰ ἑρμηνευτεῖ διαφορετικὰ σὲ ὅλο τὸ ὀρθόδοξο τοπίο:
• Γιὰ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, πρόκειται γιὰ μία διπλωματικὴ νίκη, ἕνα σημάδι ὅτι ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶναι δεκτικὴ στὶς προτάσεις τῆς Μόσχας.
• Γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, αὐτὸ μπορεῖ νὰ φαίνεται ὡς μία ἀκόμη καταπάτηση τῆς Ρωσίας σὲ ἔδαφος ποὺ ἱστορικὰ εὐθυγραμμίζεται μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
• Γιὰ τοὺς ντόπιους Χριστιανοὺς, καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Ἄραβες Ὀρθόδοξους πιστούς, εἰσάγει μία ἀκόμη ἐξωτερικὴ ἐπιρροὴ σὲ ἕνα ἤδη πολύπλοκο ἐκκλησιαστικὸ περιβάλλον.
Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι αὐτὸ τὸ μετάλλιο δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα παράσημο. Εἶναι μέρος ἑνὸς εὐρύτερου στρατηγικοῦ πὰζλ — ἑνὸς πὰζλ στὸ ὁποῖο οἱ Ἅγιοι Τόποι, ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος καὶ οἱ γεωπολιτικὲς πραγματικότητες εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένες».