ΜΕΡΟΣ B΄
ΧΑΡΟΛΝΤ ΑΜΠΛΕΡ
Κατὰ τὸν Χάρολντ Ἄμπλερ (Harold Ambler) [1], ἡ πλάνη ὅτι ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς ἀνθρωπογενοῦς «κλιματικῆς ἀλλαγῆς» ὀφείλεται πρωτίστως στὴν τάση ποὺ ἔχουμε νὰ ἑστιάζουμε τὴν προσοχή μας σὲ μεμονωμένα γεγονότα, χωρὶς νὰ τὰ ἐντάσσουμε σὲ ἕνα συνολικὸ πλαίσιο ἐξέτασης.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ καταστρεπτικὸ λιώσιμο τῶν πάγων στὴν λεκάνη τῆς Ἀρκτικῆς, τὸ ὁποῖο προπαγανδίζεται ἐδῶ καὶ χρόνια ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ὡς μία ἀπὸ τὶς ἰσχυρότερες ἐνδείξεις κλιματικῆς ἀλλαγῆς. Ταυτοχρόνως, ὅμως, ἀποσιωπᾶται πλήρως τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ καταγραφόμενο ρεκὸρ τήξης τῶν πάγων συνοδεύεται ἀπὸ ρεκὸρ συσσώρευσης πάγων στὴν Ἀνταρκτική.
Ἡ ἄρνηση ἐκτίμησης τῆς σύνθετης συνολικῆς εἰκόνας ἐξηγεῖ, γιατί «οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καταλήξει νὰ φοβοῦνται καὶ πάλι τὴ φύση μὲ τρόπο ποὺ δὲν εἶχε παρατηρηθεῖ ἐνδεχομένως ἐδῶ καὶ αἰῶνες».
Πέραν τούτου, μετὰ ἀπὸ τὴν προπαγάνδα ποὺ ὑφίσταται ὁ μέσος πολίτης, ἔχει σχηματίσει τὴν ἐντύπωση ὅτι οἱ αὐξημένες θερμοκρασίες ὀφείλονται στὰ αὐξημένα ἐπίπεδα διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα, ἐνῶ συμβαίνει τὸ ἀνάποδο: τὸ διοξείδιο τοῦ ἄνθρακα εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀκολουθεῖ τὶς μεταβολὲς τῆς θερμοκρασίας σὲ ὅλη τὴν πορεία τοῦ γεωλογικοῦ ἀρχείου! [2]
Ὁ Ἄμπλερ ὑπογραμμίζει τὸν καθοριστικὸ ρόλο ποὺ διαδραματίζουν τὰ ΜΜΕ, οἱ σχολιαστὲς τῶν ὁποίων συνηθίζουν νὰ ἀνακοινώνουν τρομολαγνικά ὅτι «γιὰ πρώτη φορὰ παρατηροῦνται [ἀκραῖα] καιρικὰ φαινόμενα, ἐνῶ παράλληλα στὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες προβάλλονται εἰκόνες μὲ ἀνθρώπους χωμένους ὥς τὴ μέση στὰ νερὰ ἐξαιτίας μίας πλημμύρας ποὺ ἔπληξε τὴν περιοχή τους», ὁπότε «ἡ ἠθικὴ στάση ποὺ ἐκλαμβάνεται ὡς ἀποδεκτὴ εἶναι νὰ ἀντιταχθεῖ κανεὶς σὲ ὅ,τι προκάλεσε αὐτὴ τὴν καταστροφή». Ὅσοι ἐκφράζουν διαφορετικὴ ἄποψη κρίνονται αὐτομάτως ἀνήθικοι!
Ὁ ἀνωτέρω συγγραφέας ἀναδεικνύει μία πικρὴ ἀλήθεια: «Καιρικὲς καὶ κλιματικὲς καταστροφὲς εὐθύνονται γιὰ τὸν ἀφανισμὸ ἀρκετῶν μελῶν τοῦ εἴδους μας ἀπ’ ὅταν πρωτοεμφανιστήκαμε στὸν πλανήτη. Ὁποιαδήποτε ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες βίαιες καταιγίδες ποὺ ἔχουν συμβεῖ, γιὰ παράδειγμα, τοὺς τελευταίους αἰῶνες, ἂν συνέβαινε καὶ πάλι σήμερα καὶ μεταδιδόταν τηλεοπτικά, θὰ ἐκλαμβανόταν ὡς ἀπόδειξη κάποιας “κλιματικῆς ἀλλαγῆς”. Ἐπίσης, παρότι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δὲν διαθέτει μέτρο σύγκρισης, φαινόμενα ὅπως καταιγίδες, πυρκαγιὲς καὶ ξηρασίες διάρκειας 200 ἐτῶν ἔχουν ἤδη σημειωθεῖ στὸ παρελθὸν καί, σὲ πάρα πολλὲς περιπτώσεις, συχνά».
Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ περίφημα «ἀκραῖα καιρικὰ φαινόμενα», «δὲν συνέβαιναν μόνο στὸ μακρινό, βιβλικὸ παρελθόν, ἀλλὰ καὶ στὸ σκοτάδι τῆς πρὸ-τηλεοπτικῆς ἐποχῆς. Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὶς τελευταῖες δεκαετίες, δὲν ὑπάρχει τίποτε ποὺ νὰ συγκινεῖ περισσότερο τούς τηλεθεατὲς ἀπὸ τὶς καταιγίδες. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ μέσο δελτίο εἰδήσεων […] περιλαμβάνει πλέον τρεῖς ἢ περισσότερες ἑνότητες εἰδικὰ γιὰ τὸν καιρό. Στὸ μεταξύ, ἡ διαρκὴς προβολὴ ποὺ ἔχει πιὰ ὁ καιρός, ἀλλὰ καὶ οἱ πληροφορίες ποὺ ἀντλοῦμε γι’ αὐτὸν μέσῳ τῶν κινητῶν τηλεφώνων μας, τῶν φορητῶν ἢ ἐπιτραπέζιων ὑπολογιστῶν, τῶν τηλεοράσεων καὶ τῶν ὀθονῶν τῶν κινηματογράφων, ἔχει ὁδηγήσει στὴ στρεβλὴ ἐντύπωση ὅτι ὁ καιρὸς κάποτε ἦταν ἤπιος καὶ ξαφνικὰ ἔχει γίνει ἀπειλητικός».
ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ
Κάθε ἐνδιαφερόμενος γιὰ τὴν ἀνεύρεση τῆς ἀλήθειας θὰ ἄξιζε νὰ ἀνατρέξει στὰ ἀρχεῖα τῶν ἐφημερίδων ποὺ κυκλοφοροῦσαν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ νὰ ἐλέγξει τὴν διακύμανση τῆς θερμοκρασίας ἰδίως τοὺς θερινοὺς μῆνες, καθὼς καὶ τὸ ξέσπασμα «φονικῶν πλημμυρῶν» καὶ «φονικῶν πυρκαϊῶν», ὄχι μόνο ἐν Ἑλλάδι ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες.
Ὅποιος προσπαθήσει νὰ ἐντοπίσει σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ δημοσιεύματα αὐτὰ τὸν ὅρο «κλιματικὴ ἀλλαγὴ» θὰ διαπιστώσει ὅτι δὲν ἀναφέρεται πουθενά. Ἀξίζει, μάλιστα, νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι τὴν δεκαετία τοῦ ΄70, λόγῳ παρατηρούμενης μείωσης τῆς μέσης θερμοκρασίας, ὑπῆρχε διάχυτη ἡ ἀνησυχία ὅτι ὁ πλανήτης εἰσέρχεται σὲ «καινούργια ἐποχὴ παγετώνων».
Χαρακτηριστικὴ ἐπ’ αὐτοῦ εἶναι ἡ συνέντευξη ποὺ εἶχε παραχωρήσει τὸ 1972 ὁ Βρετανὸς μετεωρολόγος Ρέτζιναλντ Κόκροφτ Σάτκλιφ (Reginald Cockcroft Sutcliffe) στὸν δημοσιογράφο Στέφανο Ἀρτσέτι (Stefano Archetti) [3], ὁ ὁποῖος στὸ ἐρώτημα τοῦ δημοσιογράφου ἂν «θὰ μπορέση, μία ἡμέρα, ὁ ἄνθρωπος νὰ δαμάση τὴν κακοκαιρία», εἶχε δώσει τὴν ἑξῆς ἀπάντηση: [4]
«Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐπιτύχη μία ἰσορροπία, ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἀνισορροπία; Τὸ μετεωρολογικὸ φαινόμενο γεννιέται καὶ ἕνα μέρος περνάει σὲ ἕνα ἄλλο καὶ τελειώνει στὴν ἀντίθετη πλευρὰ τῆς γῆς. Φυσικὰ ἔχουν γίνει μερικὰ πειράματα, ὅπως ὁ βομβαρδισμὸς τῶν νεφῶν μὲ χημικὲς οὐσίες ποὺ προκαλοῦν βροχές. Αὐτὰ τὰ πειράματα ἀπεδείχθησαν ἐνδιαφέροντα ἀπὸ ἐπιστημονικῆς ἀπόψεως, ἀλλὰ καταστρεπτικὰ ἀπὸ οἰκονομικῆς».
Ἐπειδή, βεβαίως, ἡ «κλιματικὴ ἀλλαγὴ» δὲν ἀποτελεῖ ἀντικείμενο ἑλληνικῆς μόνο, ἀλλὰ παγκόσμιας προπαγάνδας, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ρίξουμε μία ματιὰ στὸ φύλλο τῆς ἐφημερίδας «ΕΣΤΙΑ» τῆς 11ης Ἰουλίου 1977. Ἐκεῖ εἶχε δημοσιευθεῖ μία φωτογραφία ἀπὸ τὴν καταστρεπικὴ νεροποντὴ ποὺ εἶχε σημειωθεῖ στὴν Γαλλία. Στὸ συνοδευτικὸ κείμενο διαβάζουμε τὰ ἀκόλουθα:
«Αἱ καταρρακτώδεις βροχαί, ποὺ ἔπληξαν τὴν Νοτιοδυτικὴν Γαλλίαν κατὰ τὸ παρελθὸν Σαββατοκύριακον, προεκάλεσαν τὰς χειροτέρας πλημμύρας τῶν 80 τελευταίων ἐτῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπολέσουν τὴν ζωὴν των 18 τουλάχιστον ἄτομα, ἀρκετῶν ἄλλων νὰ ἀγνοῆται ἡ τύχη, ἐνῶ 500 τουλάχιστον οἰκογένειαι παραμένουν ἄστεγοι. Τὰ ὄμβρια ὕδατα παρέσυραν αὐτοκίνητα, τροχόσπιτα καὶ ἀντίσκηνα παραθεριστῶν εἰς τὴν συνήθως ἡλιόλουστον περιοχήν, εἰς δὲ τὴν πόλιν Ὤς, πλησίον τῆς Τουλούζης, κατέκλυσαν τὰ ἐπὶ τῆς κοιλάδος κείμενα οἰκήματα μέχρι τῆς στέγης των!».
Ἀπὸ αὐτὸ τὸ ρεπορτὰζ ποὺ εἶχε γίνει πρὶν ἀπὸ 46 χρόνια ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ φράση «χειρότερες πλημμύρες τῶν τελευταίων 80 ἐτῶν», δεδομένου ὅτι κάποιοι περιέγραψαν τὴν πλημμύρα τοῦ 2023 στὴν Θεσσαλία ὡς «πλημμύρα τοῦ αἰώνα» [5].
Συνεπῶς, δὲν χωρεῖ καμία ἀμφιβολία ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ πομπώδεις τρομολαγνικὲς φράσεις ποὺ ἐπιλέγονται ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση καὶ τὰ ΜΜΕ κύριο σκοπὸ ἔχουν νὰ προπαγανδισθεῖ ὡς πρωτοφανὲς ἕνα καιρικὸ φαινόμενο καὶ ἔτσι νὰ συγκαλυφθοῦν οἱ βαριὲς εὐθύνες τῶν ἁρμοδίων, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ ἕνα αἰώνα καὶ πλέον ἐνεργοῦν μὲ τὴν ἴδια παροιμιώδη ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν καιρικῶν φαινομένων, πού, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν μελέτη τοῦ ἱστορικοῦ ἀρχείου, συμβαίνουν πάντοτε κατὰ περιόδους, καὶ μάλιστα περίπου μὲ τὴν ἴδια ἔνταση.
Ἀφοῦ, λοιπόν, προβάλλεται ὡς πρωτοφανὴς ἡ «μανία τῆς Φύσης» καί, κατ’ ἀκολουθίαν, εἴχαμε τὴν ἀτυχία νὰ ζήσουμε τὴν «πλημμύρα τοῦ αἰώνα», μέσῳ αὐτῆς τῆς «ἀθωωτικῆς ρητορικῆς» ἡ κυβέρνηση στέλνει στοὺς πλημμυροπαθεῖς τὸ μήνυμα τοῦ Πόντιου Πιλάτου: ἔφταιγε ἡ κακοκαιρία καὶ ὄχι ἡ κακοδιαχείριση!
Ἀλλὰ ὅταν ὁ ἁπλὸς πολίτης, ἀποκαμωμένος ἀπὸ τὰ καθημερινά του προβλήματα, δὲν ἔχει οὔτε τὸν χρόνο οὔτε τὴν διάθεση νὰ ἀνατρέξει σὲ παλιὲς ἐφημερίδες, ἐμπιστεύεται τυφλὰ ὅ,τι τοῦ λέει ἡ κυβέρνηση καὶ οἱ φωστῆρες-«εἰδικοί», οἱ ὁποῖοι βρίσκουν τὴν εὐκαιρία νὰ τὸν τρομάζουν νυχθημερὸν στήνοντας ἕνα ἐφιαλτικὸ σκηνικὸ πολλαπλῶν μπαμπούλων, ποὺ βαπτίζονται «κρίσεις», διαδεχόμενες ἡ μία τὴν ἄλλη ἢ ἐξελισσόμενες ταυτοχρόνως!
Ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅ,τι ἐπιχειρεῖται νὰ καθιερωθεῖ μέσῳ τῆς προπαγάνδας ὡς κρατοῦσα ἀντίληψη, ἐπισημαίνεται ἀπὸ τὸν Ἄμπλερ ὅτι «ἡ σύγχρονη ἐποχὴ ἀποτελεῖ μέρος ἑνὸς ἀπὸ τὰ σχετικὰ σπάνια διαλείμματα ἀπὸ τὶς σκληρὲς καιρικὲς συνθῆκες, τὰ ὁποῖα ὀνομάζονται μεσοπαγετώδη». Οἱ μεσοπαγετώδεις περίοδοι «συνήθως διαρκοῦν σχεδὸν 10.000 χρόνια ἡ καθεμία» καὶ «ἐντοπίζονται διασκορπισμένες ὡς διαλείμματα στὸ γεωολογικὸ ἀρχεῖο κάθε 100.000 χρόνια περίπου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ὡς πρὸς τὸ εὐνοϊκὸ κλῖμα, ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε στὸν 21ο αἰώνα εἴμαστε οἱ πλέον τυχεροί. Ἡ ὀνομασία τοῦ σχετικὰ εὐχάριστου κλιματολογικοῦ μας θύλακα, ὁ ὁποῖος ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται πρὶν ἀπὸ 12.000 χρόνια, εἶναι ὁλόκαινος μεσοπαγετώδης περίοδος». Ἡ περίοδος αὐτή, βεβαίως, «δὲν πρόκειται νὰ διαρκέσει γιὰ πάντα», ἀλλὰ «κάποια στιγμὴ σὲ 10 ἕως καὶ 10.000 χρόνια ἀπὸ σήμερα, θὰ ξεκινήσει ἀναπόφευκτα ἡ ἐπιστροφὴ σὲ πλήρεις συνθῆκες παγετώνα» [6].
Τὸ συμπέρασμα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κυριαρχεῖ στὸ μυαλό μας, γιὰ νὰ μὴ δεχόμαστε ἄκριτα καὶ εὔκολα τούς κλιματικοὺς καταναγκασμοὺς τοῦ «κυρίαρχου ρεύματος» γιὰ τὴν δῆθεν προστασία τοῦ πλανήτη εἶναι τὸ ἑξῆς: «τὸ κλίμα ἀλλάζει, ὅπως ἄλλαζε πάντοτε. Τὸ νὰ εὐχόμαστε νὰ συνέβαινε κάτι ἄλλο εἶναι ἀφύσικο καὶ ἀντιεπιστημονικὸ» [7].
Δὲν ὑπάρχει πιὸ χαρακτηριστικὴ ἀπόδειξη γιὰ τὴν συνεχῆ ἀλλαγὴ ποὺ παρατηρεῖται στὸ κλῖμα ἀπὸ τὴν καταγραφὴ τῶν εἰδήσεων, ὅπως αὐτὲς διαμορφώθηκαν ἀπὸ τὸ 1933 καὶ μετά: [8]
– Στὶς 27 Μαρτίου 1933 γραφόταν ὅτι «ἡ Ἀμερικὴ ἦταν ἀντιμέτωπη μὲ τὴ μακρύτερη θερμὴ περίοδο ἀπὸ τὸ 1776· οἱ ὑψηλὲς θερμοκρασίες καταγράφονται τὴν τελευταία εἰκοσιπενταετία».
– Στὶς 30 Μαΐου 1947 γραφόταν ὅτι «ἡ μυστηριώδης θέρμανση τοῦ κλίματος, ποὺ παρατηρεῖται σταδιακὰ στὴν Ἀρκτική, θὰ μποροῦσε νὰ σημάνει σοβαρὸ διεθνὲς πρόβλημα».
– Στὶς 30 Ἰανουαρίου 1961 γραφόταν ὅτι «μετὰ ἀπὸ μία ἑβδομάδα διαβουλεύσεων ἐπὶ τῶν αἰτιῶν τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, ὁμάδα εἰδικῶν ἀπὸ διάφορες ἠπείρους φαίνεται πὼς καταλήγει σὲ ὁμόφωνη συμφωνία μόνο ἐπὶ ἑνὸς σημείου: ἡ θερμοκρασία πέφτει».
Διαπιστώσεις περὶ πτωτικῆς τάσεως τῆς θερμοκρασίας γίνονταν μέχρι τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70. Ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο, ὅμως, τοῦ 1982 ἀρχίζει νὰ καταγράφεται ὁ ἀνάποδος φόβος, δηλ. τῆς αὔξησης τῆς θερμοκρασίας. Στὶς 4 Φεβρουαρίου 1989 γράφεται ὅτι «οἱ ὑψηλὲς θερμοκρασίες τῶν τελευταίων ἐτῶν δείχνουν ὅτι ἤδη βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου».
Πρέπει, λοιπόν, ἐπιτέλους νὰ βγάλουμε ἀπὸ τὸ μυαλό μας τὴν νηπιακὴ ἐντύπωση ὅτι κάποτε ὁ καιρὸς ἦταν ἰδανικός: «Οὔτε παλιὰ ἔβρεχε ἀκριβῶς ὅσο ἔπρεπε οὔτε χιόνιζε ἀκριβῶς ὅσο ἔπρεπε οὔτε ὁ ἄνεμος φυσοῦσε ἀκριβῶς ὅσο ἔπρεπε οὔτε ὁ Ἥλιος ἔλαμπε ἀκριβῶς ὅσο ἔπρεπε» [9].
Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπογενοῦς κλιματικῆς ἀλλαγῆς ὑλοποιεῖται κατὰ τρόπον ἀσύμβατο μὲ τὰ ἐχέγγυα ἀνεξάρτητων καὶ ἀντικειμενικῶν ἐρευνῶν, ἀφοῦ αὐτὲς χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ ἱδρύματα ποὺ ἔχουν ἐπενδύσει στὸ φαινόμενο τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς.
Ἐπιπλέον, φαίνεται πὼς ἔχει διαχρονικὴ ἀξία ἡ ἀποφθεγματικὴ ρήση ὅτι «ὁ πλέον ἀποτελεσματικὸς τρόπος, γιὰ νὰ πουλᾶς καθημερινὲς εἰδήσεις εἶναι νὰ τὶς καθιστᾶς ἀνησυχητικὲς» [10]. Ἄρα, οἱ συστημικοὶ δημοσιογράφοι δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ φτιάχνουν μπαμποῦλες, πουλώντας φόβο μὲ τὰ ἄρθρα τους γιὰ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγὴ ἐπὶ ἕνα αἰώνα καὶ πλέον [11].
Ἡ ἀναδίφηση στὸν ἑλληνικὸ Τύπο τοῦ παρελθόντος θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι οἱ σημερινοὶ μελετητὲς τῶν καιρικῶν φαινομένων ἐνεργοῦν ἐπικοινωνιακὰ μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο ποὺ ἐνεργοῦσαν καὶ στὰ μέσα τοῦ 20οῦ αἰώνα: Στὴν ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 14ης Ὀκτωβρίου 1955 [12] φιλοξενεῖται μία εἴδηση ποὺ εἶναι ἀποκαλυπτικὴ γιὰ τὴν διαχρονικὴ ἐμμονὴ τῶν εἰδικῶν νὰ δίνουν ὀνόματα στὶς κακοκαιρίες. Οἱ νονοὶ τοῦ “Daniel”, τοῦ “Elias” καὶ ὅλων τῶν λοιπῶν ἀνθρωπόμορφων κακοκαιριῶν ἀξίζει νὰ διαβάσουν τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα καὶ νὰ προβληματισθοῦν σχετικὰ μὲ τὸ ἂν ἡ ὕπαρξη τῆς προπαγανδιζόμενης ὡς ἀνθρωπογενοῦς «κλιματικῆς ἀλλαγῆς» μπορεῖ νὰ συνδεθεῖ μὲ τὴν ἀπόφαση ὀνοματοδοσίας τῶν καιρικῶν φαινομένων:
«Οἱ διάφοροι τυφῶνες, οἱ ὁποῖοι ἔπληξαν τελευταίως τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας ἔλαβον, ὡς γνωστόν, ὑπὸ τῶν μετεωρολόγων γυναικεία ὀνόματα! Οὕτω, εἴχομεν τοὺς τυφῶνας “Κόνυ”, “Ντιάνα”, “Ἔντιθ”, “Ἰόνη” καὶ “Τζάνετ”. […] Τὸ ὅτι δὲ ἐδόθη εἰς τοὺς τυφῶνας γυναικεῖον ὄνομα ὀφείλεται εἰς μίαν παλαιὰν πρόληψιν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, διότι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔδιδαν εἰς τὰ διάφορα δεινὰ καὶ τὰς θεομηνίας ἀγαθὰ ὀνόματα, διότι ἐνόμιζαν ὅτι οὕτω ἐξευμενίζονται τὰ κακοποιὰ πνεύματα».
Πάντως, ἔχοντας κατὰ νοῦν τὴν φρασιολογία καὶ τὴν διαχειριστικὴ πολιτικὴ τῆς προπαγανδιζόμενης «κλιματικῆς ἀλλαγῆς» κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια, ἡ μόδα τῆς ὀνοματοδοσίας τοῦ ἑκάστοτε ἀκραίου καιρικοῦ φαινομένου θὰ πρέπει νὰ συνδεθεῖ ὁπωσδήποτε καὶ μὲ τὴν ἀκόλουθη ἐξήγηση: Ὅταν τὸ κράτος καὶ ὁ λαὸς του δέχονται τὴν «ἐπίθεση τῆς Φύσης», ὁ κλιματικὸς ἐχθρὸς εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀποκτήσει ὄνομα, δηλ. ταυτότητα, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ παραλληλισθεῖ νοερῶς μὲ ἕνα ἀξιομίσητο φονιὰ ποὺ θὰ πρέπει νὰ (κατὰ)πολεμηθεῖ ἀνελέητα [13].
Δεδομένου ὅτι ἡ «κλιματικὴ ἀλλαγὴ» περιγράφεται ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ὡς «ἀπειλή ποὺ πολιορκεῖ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη», διευκρινίζεται ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ «ἐπιθέσεις τῆς φύσης ποὺ δὲν θὰ ἀποτελοῦν ἔκτακτα φαινόμενα, ἀλλὰ ἕνα συχνότερο κίνδυνο ποὺ δὲν θὰ μπορεῖ πάντα ἐγκαίρως νὰ προβλεφθεῖ», εἶναι ἀναμφίβολο ὅτι ἡ «κλιματικὴ ἀλλαγὴ» προπαγανδίζεται ὡς μία ἀκόμη ἐκδοχὴ «ἀόρατου ἐχθροῦ» παγκόσμιας ἐμβέλειας, μὲ ἄλλα λόγια ὡς μία «κλιματικὴ πανδημία». Ὑπὸ αὐτὸ δὲ τὸ πρῖσμα, ὅπως ἐπὶ κορωνοϊοῦ οἱ πολίτες ἔπρεπε νὰ συμμορφώνονται μὲ τὶς ἑκάστοτε ὁδηγίες τῶν εἰδικῶν-λοιμωξιολόγων, στὸ πλαίσιο τῆς «κλιματικῆς κρίσης» θὰ πρέπει, ἀντιστοίχως, νὰ συμμορφώνονται μὲ τὶς ὁδηγίες τῶν εἰδικῶν-μετεωρολόγων.
Ἐπίσης, ἐφόσον οἱ ἀμφισβητίες τῆς προέλευσης καὶ τῆς ἐπικινδυνότητας τοῦ κορωνοϊοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς ὀρθότητας, τῆς ἀποτελεσματικότητας καὶ τῆς ἀσφάλειας τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων δαιμονοποιήθηκαν ὡς «ἀρνητές», ἦταν ἀπολύτως ἀναμενόμενο ὅτι τὸ ἴδιο θὰ συνέβαινε καὶ μὲ τοὺς ἀμφισβητίες τῆς «κλιματικῆς ἀλλαγῆς». Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, ὁ σημερινὸς πρωθυπουργὸς ἔχει κάνει λόγο γιὰ «λόμπι ἀρνητῶν τῆς κλιματικῆς κρίσης»! [14]
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ι. ΒΑΘΙΩΤΗΣ
Σημειώσεις:
[1] Ambler, Μὴ πουλήσετε τὸ παλτό σας. Ἀπρόσμενες ἀλήθειες γιὰ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, μτφ.: Χ. Καψάλης, Ἔκδ. Ὀργανισμὸς Λιβάνη, Ἀθήνα 2011, σελ. 14. [2] Ambler, ὅ.π., σελ. 46. [3] Εἰς: περιοδικὸ «Ταχυδρόμος», 27.10.1972, σελ. 36. [4] Ὅ.π., σελ. 37. [5] Βλ. καὶ Handelsblatt, 9/9/2023: “Jahrhunderterflut”. [6] Ambler, ὅ.π., σελ. 22. [7] Ambler, ὅ.π., σελ. 29. [8] Ambler, ὅ.π., σελ. 42 ἕπ. [9] Ambler, ὅ.π., σελ. 39. [10] Ambler, αὐτόθι. [11] Ambler, ὅ.π., σελ. 41. [12] Σελ. 3. [13] Ἐπ’ αὐτοῦ βλ. Βαθιώτη, Ἀπὸ τὴν πανδημία στὴν κλιματικὴ ἀλλαγή. Συντονισμένα τρόμο-κράτη σὲ φόντο παγκόσμιας διακυβέρνησης, 2023, σελ. 286. [14] Πρβλ. τὸ δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδας «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (10.11.2023) μὲ τίτλο «Climategate: Οἱ “φυλές” τῶν ἀρνητῶν τῆς κλιματικῆς κρίσης».