Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ πολὺ συχνὰ ἀντιμετωπίζουν ποικίλους πειρασμοὺς μὲ κίνδυνο νὰ παρασυρθοῦν στὴν ἁμαρτία. Δὲν πρέπει ὡστόσο νὰ θεωρεῖται ἄγνωστο φαινόμενο τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δέχτηκε στὴν ἔρημο πειρασμούς, γιὰ νὰ διδάξει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑπομένουν τοὺς πειρασμοὺς μὲ γενναιότητα καὶ νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουν μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα ποὺ διαθέτουν.
Ὑπάρχουν πολλοὶ λόγοι ποὺ ὁ Θεὸς δὲν ἐμποδίζει τοὺς πειρασμούς, ὅταν ἔρχονται. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει ἐνδεικτικὰ μερικούς. Μὲ τοὺς πειρασμοὺς μαθαίνουμε ὅτι ἔχουμε γίνει ἰσχυροὶ νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουμε. Παραμένουμε ταπεινοὶ καὶ δὲν ὑπερηφανευόμαστε ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ πονηρὸς δαίμονας, ποὺ ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπ’ αὐτόν, μαθαίνει ὅτι τὸν ἐγκαταλείψαμε καὶ τὸν ἀρνηθήκαμε. Γιὰ νὰ γίνουμε ἐπίσης δυνατοὶ καὶ ἀνθεκτικοὶ καὶ νὰ ἐκτιμήσουμε τοὺς θησαυροὺς ποὺ μᾶς ἔχουν ἐμπιστευθεῖ.1
Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν πειρασμῶν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ ἀναστάτωση, προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τὴν αἰτία καὶ τὴ σκοπιμότητα, κάνει κακοὺς καὶ πονηροὺς λογισμούς, χωρὶς ὡστόσο νὰ ὑποχωρεῖ. Ταλαντεύεται, κάποια στιγμὴ βλέπει ὅτι δὲν θὰ προκύψει κανένα σοβαρὸ θέμα ἂν τοὺς δεχτεῖ, ἀντίθετα θὰ πάρει κάποια ὠφέλεια καὶ θὰ ζήσει εὐχάριστα γεγονότα. Αὐτὰ συμβαίνουν μὲ τὴν ἐμφάνιση τῶν πειρασμῶν. Ἡ μάχη ὡστόσο ἀρχίζει, ὅταν ἀρνεῖται νὰ κάνει τὴν παρὰ μικρὴ κίνηση ὑποχώρησης καὶ μὲ ἀποφασιστικότητα στρέφεται πρὸς τὸν Χριστὸ μὲ τὴν προσευχή του καὶ ἡ ἀπόφασή του ἐκφράζεται μὲ τὸ λόγο τοῦ Κυρίου «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ»!2 Ἔχει πιὰ τὴ βεβαιότητα ὅτι δὲν εἶναι μόνος στὸν ἀγώνα καὶ τελικὰ συμβαίνει αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐγκαταλειφθεῖ ποτὲ ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὸς ποὺ δείχνει προθυμία, φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία καὶ προσφέρει ὅλα ὅσα ἐξαρτῶνται ἀπ’ αὐτόν. Ὅταν δεῖ ὁ Θεὸς ὅτι τὸ φορτίο εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὴ δύναμή μας, ἁπλώνει τὸ χέρι Του καὶ μᾶς ἀνακουφίζει ἀπὸ τὸν πειρασμό».3
Οἱ πειρασμοί, ὅταν ἀντιμετωπίζονται μὲ ἀποφασιστικότητα, χωρὶς καμιὰ ὑποχώρηση, «οἱ σπουδαῖοι γίνονται σπουδαιότεροι, ἀφοῦ καθαίρονται ἀπὸ κάθε ἀμέλεια καὶ νωθρότητα». Γίνεται κάτι παρόμοιο ποὺ συμβαίνει «μὲ τὸν χρυσὸ ποὺ ὅταν παραδίδεται στὴ φωτιά, ἀποβάλλει κάθε ξένο στοιχεῖο, ποὺ τὸν νοθεύει».
Ὅταν ὁ πειραζόμενος ἄνθρωπος ἀγρυπνεῖ καὶ μένει ἀνεπηρέαστος, ὁ πειρασμὸς τοῦ φέρνει πολλὰ βραβεῖα καὶ λαμπρὰ στεφάνια καὶ τελικὰ αἰσθάνεται εὐχαρίστηση γιὰ τὶς ἐπιθέσεις καὶ τὶς προσβολὲς ποὺ τοῦ ἔχει κάνει. Εἶναι ἡ ἱκανοποίηση γιὰ τὴ νίκη του στὶς ἐπιθέσεις ποὺ δέχτηκε ἀπὸ τὸ διάβολο. Ὅμως ἡ μάχη δὲν τελειώνει. Εἶναι διαρκὴς καὶ ἀπαιτεῖ ἐγρήγορση. Ὁ ἐφησυχασμὸς εἶναι ἐπικίνδυνη κατάσταση. Ὅταν ὑπάρχει πνευματικὴ πρόοδος, ἡ μάχη γίνεται εὐκολότερη, γιατί ὁ πειραζόμενος ἄνθρωπος διαθέτει τὴ δύναμη τῆς ἐμπειρίας. Οἱ πειρασμοὶ ξεπερνιοῦνται καὶ μὲ τὸ «Κύριε, ἐλέησόν με», διαδέχεται τὸ «Δόξα σοι, ὁ Θεός»!
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης
Σημειώσεις:
1. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγικὴ ἀνθρωπολογία Ἰωάννου Χρυσοστόμου, τόμος Γ΄, Ἀθήνα 1985, σελ. 666-667. 2. Ματθ. δ΄ 10. 3. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγικὴ ἀνθρωπολογία Ἰωάννου Χρυσοστόμου, τόμος Γ΄, Ἀθήνα 1995, σελ. 667. 4. Ὅπ. παρ., σελ. 668.