ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«… τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».
Ὁ Ἰωσήφ, εὐσχήμων βουλευτής, τόλμησε καί παρουσιάστηκε στόν Πιλᾶτο καί ἐζήτησε τό σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ νά Τό ἐνταφιάσει. Πραγματικά, ἁγία γερόντισσα, ἐάν, ὅπως γιά κάθε πράγμα ὑπάρχει κατάλληλος καιρός (Ἐκκλησιαστής 3, 1) καί γιά ὅλα ὑπάρχει ὁ χρόνος, ἔτσι καί γιά τήν ἐκτέλεση τῆς ἀρετῆς πρέπει κανείς νά ζητήσει τόν κατάλληλο καιρό καί μέ ἀνδρεῖο φρόνημα νά καταγγέλει τήν ἀδικία, ὅπου καί ὅταν αὐτή διαπράττεται.
Αὐτό ἀκριβῶς τόλμησε νά πράξει καί ὁ ἄδολος καί ἔντιμος ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ, βουλευτής, Ἰωσήφ ὁ ἀπ’ Ἀριμαθαίας. Ἄλλωστε καί τό τέλος γενικά στεφανώνει τίς ἀρχές· καί ἀπό τέλος μπορεῖ ὁποιοσδήποτε νά ἀποδείξει ἄν αὐτές οἱ ἐνέργειες εἶναι ἀγαθές καί κάθε ἕνας πού ἔχει κάνει μία ἀρχή, ἀπό τό τέλος γίνεται φανερός, ἄν ξεκίνησε μέ ἀγαθό ἤ ὄχι σκοπό.
Καί ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ὅπως καί ὁ νυκτερινός μαθητής Νικόδημος, καθώς καί αἱ ἅγιαι μυροφόροι γυναῖκες, πού ἑορτάζουμε τήν μνήμη τους σήμερα, ἀπεδείχθησαν πρότυπα αἰώνια ἡρωϊσμοῦ, δικαιοσύνης, πίστεως καί ἀφοσιώσεως πρός τόν Θεάνθρωπον Χριστόν, τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου.
Ἡ ψυχή πού δέν ἔνιωσε ὅτι ἐλευθερώθηκε τελείως ἀπό τή σύνδεση καί τήν ἐμπαθῆ προσκόλληση στά ὁρατά, δέν μπορεῖ νά ὑποφέρει σέ ὅσα ἄδικα συμβαίνουν καί στίς βλάβες πού ἐπιφέρουν ἀπό ἀνθρώπους καί δαίμονες, σέ ἀθῶους· πόσο δέ μᾶλλον στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦν.
Τήν διέξοδο, στό τραγικό ἀδιέξοδο πού ὑπέπεσαν οἱ δόλιοι Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὥστε νά καταδικάσουν τόν μόνον Ἀθῶον Ἰησοῦν Χριστόν, τήν ἔδωσαν ὁ εὐσχήμων βουλευτής Ἰωσήφ καί ὁ Φαρισαῖος Νικόδημος, νυκτερινός μαθητής.
Οἱ Ἅγιοι αὐτοί, καί δίπλα σ’ αὐτούς οἱ Μυροφόρες, ὑπερέβησαν τήν τελική ὑπέρβαση τοῦ θανάτου καί κοίταξαν κατάματα τόν κίνδυνο. Ἀψήφησαν τούς πάντες· εὐαγγελιζόμενοι τήν ἀλήθεια στούς ἐγγύς καί στούς μακράν, ἔγιναν αἰώνια πρότυπα πρός μίμησιν, καταγγέλοντας τήν ἀδικία, ὁμολογῶντας τήν νίκη τῆς ζωῆς κατά τοῦ θανάτου, τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ.
Κήρυξαν μέ τόλμη ὅτι ἡ ἀδικία καί τό ψέμα, ἡ ἀγνωμοσύνη καί ἡ ἀπρέπεια, ἔχουν κοντά πόδια καί ὅτι ὁ δίκαιος Θεός Εἶναι· μένει δέ εἰς τόν αἰῶνα.
Δίδαξαν ὅτι: ὅπως ἡ ἁμαρτία, ἡ πτώση τοῦ πρώτου Ἀδάμ ὁδήγησε στόν θάνατο ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ἔτσι καί ἡ μέχρι Σταυροῦ ἀγάπη τοῦ δευτέρου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, ὁδηγεῖ στήν ἔγερση σέ μιά νέα ζωή, τήν ἀπαρχήν ἄλλης βιοτῆς, τό Ἀδαμιαῖον γένος.
Οἱ συνέπειες ἐν τούτοις, τῆς ἐκπληκτικῆς αὐτῆς ἀναστάσιμης νίκης, δέν περιορίζονται σ’ ἕνα μόνο κύκλο ἀνθρώπων ἤ λαῶν, ἀλλά ἀφοροῦν τούς πάντες· ἀρκεῖ νά πάψουν τά χείλη τῶν ἀνθρώπων νά λαλοῦν δόλια καί ψευδῆ. Μ’ αὐτήν τήν ἔννοιαν τοῦ λόγου, οἱ ἅγιοι Ἰωσήφ καί Νικόδημος καθώς καί οἱ ἅγιες Μυροφόρες ἀνήκουν στούς μεγαλύτερους εὐεργέτες τῆς Οἰκουμένης ἐσαεί.
Τοῦτο ἀδελφοί συμβαίνει, ἐπειδή ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Ἰησοῦς ἀπελευθερώνει τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τήν ἐξουσία τῶν πολυμόρφων δαιμονικῶν δυνάμεων, μεταμορφώνει δέ κάθε μορφή ζωῆς, σχέσεων καί ἐξελίξεων μέσα στήν Οἰκουμένη: «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς…»[1].
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μέ συγκλονιστικό τρόπο τόνισε ὅτι «τά πάντα» βρίσκονται κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ Χριστοῦ[2]. Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου καταυγάζονται ἀπό ἀνέσπερο φῶς τά «σύμπαντα», ὄχι μόνο τά ἀνθρώπινα, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ κτίση. Ἡ πίστη λοιπόν στόν Σταυρωθέντα, Ταφέντα καί Ἀναστάντα Χριστόν, ὅπου μᾶς ὁδηγοῦν οἱ ἑορταζόμενοι σήμερα Ἅγιοι, δείχνει σέ ὅλους ἐμᾶς νά ἀποκτήσουμε βαθιά μέσα μας τήν ταπεινοφροσύνη καί τήν δικαιοσύνη γιά νά λάβουμε ἀπό τόν Χριστό τήν τέλεια γνώση, τή σοφία τοῦ λόγου, τήν σταθερότητα στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση, στήν ὑπομονή τοῦ Μεσσίου.
Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν Ὀρθόδοξον, οἱ σήμερον ἑορταζόμενοι ἄνδρες καί γυναῖκες εἶναι πρότυπα ἀνδρείας, τόλμης καί πίστεως. Ἐπίσης, στήν Ἐκκλησία τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, τά πάντα εἶναι μεγάλα, μέγιστα, ἐπειδή ἐν αὐτῇ βρίσκεται ὅλος ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, καθώς καί γιατί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Μεσσίας παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας.
Τούτη ἡ σκέψη, χριστιανοί μου, σάν ἀναστάσιμη ἀθάνατη ἀστραπή διαπερνᾶ καί φωτίζει ὅλα τά ἀνθρώπινά μας σκότη καί τίς ἐκλείψεις. Μέ τούτη τήν ἔλλαμψη τῆς Ἀληθείας μᾶς λαμπρύνει καί μᾶς διαφωτίζει τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, γεμίζοντάς μας χαρά· «Χριστός Ἀνέστη χαρά μου!».
Ἔτσι, μ’ ἕνα καί τό αὐτό ὄνομα ἀποκαλοῦνται οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Διδάσκαλοι καί οἱ Προφῆτες.
Γιατί, δέν εἶναι στῦλοι μόνον ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης καί ὁ Ἰάκωβος· καί δέν ἦταν μόνον ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής «ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καί φαίνων»[3], ἀλλά καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού διακόνησαν στήν οἰκοδόμηση τῆς Ἐκκλησίας· μέ τά ἔργα τους κατέστησαν λύχνοι· ἀποκαλοῦντες στῦλοι καί λύχνοι καθώς καί οἱ Ἅγιοι σήμερα.
Συνεπῶς, σέ ὅλους τούς κόσμους τοῦ Θεοῦ, δέν ὑπάρχει μεγαλύτερο μυστήριο ἀπό αὐτό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ ἡμῶν. Ἀκόμη καί γιά τούς θεόπτες καί θεοφωτίστους νόες τῶν οὐρανίων καί ὑπερκοσμίων ἁγίων Ἀγγέλων πού εἴδαμε σήμερα νά ἐμφανίζονται, δέν ὑπάρχει πιό μεγάλο, πιό μυστηριῶδες, πιό ἄπειρο, πιό ἀπερινόητο μυστήριο, ἀπό τό ὑπεράγιο θεανθρώπινο μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερο ἀληθινό γεγονός· τό ὕψιστο μυστήριον ὅλων τῶν ὄντων ὑπό τόν ἥλιον. Ἀμήν.
[1](Ματθ. 28, 18)
[2](Κολασ., 15-20)
[3](Ἰωάν.5, 35)