Τὰ ἀνήκουστα εἰς τὸν Ἀνάποδον Κόσμον μας
Πνευματιστικὰ ἔντυπα καὶ εἰς τὰ σχολεῖα;
Ἔγινε καὶ τοῦτο; Ἔγινε! Πότε;
Ἔγινε, ὅταν ἡ δυτικόπληκτη ἰθύνουσα τάξη μας ἤθελε νὰ φέρει τὴν «πρόοδο» στὴν Πατρίδα μας, τὰ μέντιουμ τῶν Παρισίων, τὶς «ψυχικὲς ἔρευνες», ὅπως τὶς εἶπαν!
Ἂς δοῦμε μαζί τὸ σχετικὸ δημοσίευμα. Διαβάζουμε, σὲ ἐπίσημο πνευματιστικὸ ἔντυπο καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἀπίστευτοι ὀπισθοδρομικότητες» τὰ ὡς ἀκολούθως:
«Ὡς γνωστὸν ἀπὸ ἀρχῶν τοῦ ἔτους [1934], τῇ ἐπιθυμίᾳ τῆς χορηγοῦ τῆς Ἑταιρείας [Ψυχικῶν Ἐρευνῶν] κ. Ἀλεξ. Χωρέμη, [1] αἱ “Ψυχικαὶ Ἔρευναι” [τὸ πνευματιστικὸ περιοδικὸ] ἀποστέλλονται δωρεὰν εἰς ὅλα τὰ Γυμνάσια καὶ τὰ ἀνώτερα ἐκπαιδευτήρια τοῦ Κράτους. Ἡ ἀποστολὴ αὐτή ἀπεφασίσθη μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ συντονισθοῦν οἱ ἐκπαιδευτικοὶ λειτουργοὶ μὲ τὰς νέας αὐτὰς κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης [τοῦ Πνευματισμοῦ – μεντιουμισμοῦ!]», αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν τὴν ἀνατροπὴν τῶν ὑλιστικῶν θεωριῶν καὶ τῆς ἀθεΐας [!]».
Ποία ὅμως ὑπῆρξεν ἡ ἔκπληξις – συνεχίζει τὸ πνευματιστικὸ περιοδικό – τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου, ὅταν εἶδε τὴν διευθύνουσαν τὸ Παρθεναγωγεῖον Φλωρίνης, νὰ ἐπιστρέφῃ τὸ περιοδικὸν μὲ τὴν ἐπιγραφὴν «ἐπιστρέφεται ὡς ἀπαράδεκτον», ἀκόμη δὲ μὲ μουτζουρωμένην τὴν εἰκόνα τοῦ ἐξωφύλλου, ἥτις παριστᾷ φανταστικὴν κεφαλὴν Σατανᾶ, ζωγραφισθεῖσαν ὑπὸ γνωστοῦ ζωγράφου ἐν ὑπνωτικῇ καταστάσει κατόπιν σχετικῆς αὐθυποβολῆς!
Φαντάζεται λοιπὸν τώρα μὲ ὀδύνην κανεὶς – συνεχίζουμε νὰ διαβάζουμε στὸ ἴδιο ἔντυπο – ποῖον ὕψος τυφλοῦ δογματικοῦ φανατισμοῦ, ὀπισθοδρομικότητος καὶ ἀντιπροοδευτικοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, κρύπτεται εἰς τὴν πρᾶξιν αὐτὴν, ἡ ὁποία δείχνει σαφῶς, εἰς ποῖα χέρια ἐμπιστεύεται ἡ πολιτεία τὴν μόρφωσιν τῆς νέας γενεᾶς. Σημειωτέον δὲ ὅτι πρόκειται περὶ περιοδικοῦ ἐπανειλημμένως [!] συσταθέντος εἰς τοὺς διδασκάλους δι’ ἐγκυκλίου τοῦ Ὑπουργείου τῆς Παιδείας… » (Αὐτὰ διαβάσαμε στὸ πνευματιστικὸ περιοδικό «Ψυχικαὶ Ἔρευναι», τόμος 10ος, τεῦχος 11 Νοέμβριος 1934, σελ. 168)
Τὸ σχόλιον τοῦ Ἀβερκίου;
Ἔτσι «ροκανίζονται», χρόνια τώρα, τὰ πνευματικά – χριστιανικά θεμέλια τῆς Πατρίδος μας, ναί, ἀφοῦ τόσον εἰς κόσμους τῆς ἰθύνουσας Τάξης μας ὅσο καὶ στὸ Ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας ἐπερίσσευσεν ἤδη ἡ σχετική «προοδευτικότητα»…
Τί ἐδιδάσκοντο λοιπὸν οἱ μαθηταὶ ἀπὸ τὰ πνευματιστικὰ ἔντυπα, τὰ ὁποῖα εἰσήρχοντο εἰς τὰ σχολεῖα δι’ ἐγκυκλίου τοῦ ὑπ. Παιδείας;
Ἰδοὺ ὀλίγα, ἐνδεικτικῶς, ἀπὸ τὰ περιεχόμενα εἰς ἐκεῖνα τὰ ἔντυπα. «Ἀπολαῦστε» τα, κινοῦντες τὴν κεφαλή σας μετὰ τῆς δεούσης ἀποστροφῆς.
Ἔγραφαν οἱ πνευματιστές:
1. «…Μεταθανάτιες ἐμφανίσεις. Δαρβίνειος θεωρία. Ψυχανάλυσις τοῦ Freud. Προμαντευτικὰ ὄνειρα. Βρυκόλακες. Στοιχειωμένα σπίτια καὶ τηλεκινητικὰ μέντιουμ. Ἱδρώς τοῦ αἵματος εἰς τοὺς θρησκολήπτους. Ἀκαΐα τῶν φακιρῶν. Παρθενογένεσις. Ἡ ἕλξις τῶν φύλων εἰς τὰ ζῷα καὶ τὰ φυτά. Τὴν ἀκαΐαν τῶν δυναμολύτων μέντιουμ. Ἀποφράδες ἡμέραι. Τὸ βραχμανικὸν δόγμα τῆς μετενσαρκώσεως. Τὸ φάσμα τῆς «Λευκῆς κυρίας» ἐν Γερμανίᾳ. Ὁ Χριστὸς ἐκ τῶν ἀποκρύφων εὐαγγελίων…»!
2. Ἀλλά, ἀπὸ τὰ περιεχόμενα τῶν ἰδίων ἐντύπων τὰ ὁποῖα «μελετοῦσαν» οἱ νέοι μας διὰ «διαταγῆς» τοῦ ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων. Τότε, εἰς τὰ 1934! Διαβάζουμε:
– «… Ἐπανειλημμένως ἐτονίσθη εἰς τοὺς τόμους τῶν Ψυχικῶν Ἐρευνῶν, ὁ μέγας νόμος τῆς ἐξελίξεως ἀπὸ τοῦ ἁπλουστέρου εἰς τὸ συνθετώτερον, ὅστις κατέληξε διὰ χιλιάδων αἰώνων εἰς τὸν ἄνθρωπον…»! [Ἡ δαρβίνειος θεωρία].
Ἰδοὺ καὶ ὀλίγες σχετικὲς ρεκλάμες:
– «Ἄγγελου Τανάγρα: “Ἡ θεωρία τῆς ψυχοβολίας”» πρὸς ἐξήγησιν τοῦ Πεπρωμένου καὶ τῆς Τύχης. Γαλλιστί, δρχ. 100»!
– Γαλλιστί, βεβαίως τὸ βιβλίο ἐκεῖνο! Ἄλλη σχετικὴ ρεκλάμα, στὸ ἴδιο περιοδικό – πρὸς «γνῶσιν» τῶν μαθητῶν ἐκείνων τῆς «προνομιούχου» γενεᾶς τοῦ 1930, τάχα! –. Ἀπολαῦστε την:
«Μέντιουμ ἐπιστημονικῶς κατηρτισμένα εἰς τὰ πειράματα τῆς Ἑταιρείας τῶν Ψυχικῶν Ἐρευνῶν:
– Κωνσταντία, Σκύρου (…). Ἑλένη, Ὁμήρου (…). Κασσάνδρα (2 μέντιουμ), Ἀριστοτέλους (…). Ἑλένη Κικίδου, Μονῆς Προδρόμου (…). Ἐλπὶς Παυλάτου, Κρήτης (…)
Τὰ μέντιουμ τῆς Ἑταιρείας αὐθυπνωτίζονται, πᾶσα ἀνάμειξις τρίτου δῆθεν ὡς ὑπνωτιστοῦ δέον νὰ θεωρῆται θεατρικὴ ἢ ὕποπτος…» [Τέλος τῶν πνευματιστικῶν διαφημίσεων τοῦ σχετικοῦ περιοδικοῦ].
Κάτι ἀκόμη ἀπὸ τὰ «ἐρεβώδη» τῶν πνευματιστῶν
Διαβάζουμε (στὸ ἴδιο περιοδ. τῶν μέντιουμ):
«…Οἱ ὀμφαλοσκόποι μοναχοὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀτενίζοντες ἐπὶ ὥραν τὸν ὀμφαλόν των καὶ αὐθυπνωτιζόμενοι [!], ἐνόμιζον ὅτι ἔβλεπον τὸ ἄκτιστον φῶς (ὀπτικὴ ψευδαίσθησις)…».
Καὶ:
«…Ὁ Μωάμεθ, ὅπως τονίζουν οἱ ἱστοριογράφοι του [;], εἶχεν ἐντελῶς ἐξαιρετικὴν ζωτικότητα. Ἐκτὸς τῶν 12 νομίμων συζύγων του, ἐπεδαψίλευε ἀκουράστως τὰς τρυφερότητάς του καὶ εἰς κάθε ὡραίαν καινούργια σκλάβα, οἱ δὲ ἱστοριογράφοι του [;] τονίζουν ὅτι εἶχε ζωτικότητα τριάκοντα ἀνδρῶν…».
Ἐπαναλαμβάνουμε ὅτι πάντα ταῦτα δημοσιεύθηκαν στό περιοδικό τῶν πνευματιστῶν (τοῦ κύκλου Ἀγγέλου Τανάγρα) ὑπό τόν τίτλο «Ὁ Κόσμος τῆς Ψυχῆς» ἔτος 10ον, τεῦχος 11ον, Νοέμβριος 1934.
Φαίνεται ὅτι οἱ πνευματισταί ἐκεῖνοι εἶχαν τή μανία νά πλήττουν Χριστό καί Μωάμεθ, ἀλλά καί τά καλογέρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους!
Τί εἶναι λοιπόν τά «πνεύματα» πού κατεβάζουν οἱ πνευματιστές; Ἀγαθά ἤ πονηρά; Ἡ ἀπάντηση εἶναι αὐτονόητη.
Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία μας ἐπιτιμᾶ τόν πνευματισμόν ἀρκετοί ἱεράρχαι πίπτουν εἰς τήν παγίδα αὐτοῦ!
Ναί, ἡ καταστροφικότητα τοῦ πνευματισμοῦ ἄρχισε νά ἀποκαλύπτεται γρήγορα στήν Ἑλλάδα. Ὁ Καθηγητής ἔτσι τῆς Ἰατρικῆς Σπῦρος Α. Δοντᾶς (τό 1919), ὁ Ἅγιος Δανιήλ ὁ Κατουνακιώτης (τό 1922), ὁ Καθηγητής Παναγ. Τρεμπέλας (τό 1925), ὁ πατήρ Χαράλαμπος Βασιλόπουλος (τό 1967) καί ὁ μοναχός Θεοδόσιος Ἁγιοπαυλίτης (τό 1973) -ἀπ’ ὅσο γνωρίζουμε – ἀντιτάχθηκαν μέ γνώση καί σθένος διά τῶν σχετικῶν τους βιβλίων εἰς τόν πνευματισμό. Ἀλλά καί ἡ Ἐκκλησία μας ἔπραξε – βεβαίως – τό ἴδιο (περί τό ἔτος 1950). Ἰδού ἡ σχετική ἀναφορά περί τοῦ τελευταίου αὐτοῦ. Διαβάζουμε τό σχετικό παράθεμα εἰς βιβλίο πνευματιστῆ, προσπαθοῦντος νά ἀντικρούσει τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία:
«…Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐδημοσίευσεν ἐσχάτως ἐν τῷ περιοδικῷ “Ἐκκλησία”, “ἀπόφανσιν” αὐτῆς καταδικάζουσαν τόν πνευματισμόν…»
(Στό ὀλιγοσέλιδο βιβλίο “Ἐκκλησία καί Πνευματισμός”) γραφέν ὑπό τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Νομικῆς Παναγ. Δ. Γιωτοπούλου, ἐν Ἀθήναις 1951, σελ. 3).
Παρ’ ὅλα ταῦτα…
Παρ’ ὅτι λοιπόν τό κοινό εἶχεν ἤδη ἐπαρκῶς εἰδοποιηθεῖ περί τοῦ ὅτι ὁ πνευματισμός/ μεντιουμισμός ἀποδοκιμάζεται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐντούτοις πλῆθος Ἀρχιερέων “μειδιοῦσε” ναί, συμπαθητικῶς πρός αὐτόν! Προσχωροῦσε σχεδόν εἰς αὐτόν —κατά πῶς μᾶς τό λέγουν— τό γράφουν —οἱ ἴδιοι οἱ μεντιουμιστές!
Ἄς τό δοῦμε, ἔτσι ὅπως τό διαβάζουμε σέ αὐθεντικά αὐτῶν κείμενα. Γράφουν, μέ μαῦρα, μεγάλα τυπογραφικά στοιχεῖα ἐντός πλαισίου —μέ κραυγαλέα ἔμφαση, ταῦτα:
«Κατόπιν τῆς ἐκκλήσεως τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Σπυρίδωνος, ὁ Μεταψυχικός Σύνδεσμος Ἀθηνῶν, καλεῖ ἅπαντας τούς πνευματιστάς, ὅπως συμμετέχουν ἐνεργῶς καί εἰσφέρουν κατά δύναμιν εἰς τούς διενεργουμένους ἐράνους διά τήν ἀνοικοδόμησιν τῶν ἐκκλησιῶν μας.
Τῇ εἰσηγήσει τοῦ Προέδρου ὁ Μεταψυχικός Σύνδεσμος Ἀθηνῶν [=οἱ πνευματιστές – τά μέντιουμ] ἀπέστειλε εἰς τήν Ἀρχιεπισκοπήν δρχ. 500.000 χιλιάδες ὑπέρ τοῦ Ἐράνου Ἀνοικοδομήσεως τῶν ἐκκλησιῶν μας».
(Πηγή, τό περιοδικό τῶν πνευματιστῶν “Ὁ Κόσμος τῆς Ψυχῆς”, Μηνιαία Ἐπιθεώρησις Ἐρευνῶν τῶν Μεταψυχικῶν Φαινομένων, ἐκδίδεται ὑπό τοῦ Μεταψυχικοῦ Συνδέσμου Ἀθηνῶν, Φεβρουάριος 1951, τεῦχος 4ον (8ον), σελ. 9).
Ὑπάρχουν ἀκόμη ΚΑΙ τά χειρότερα. Ἀπό “Δεσπότη” καί πάνω, πάντα…
Διαβάζουμε:
«…Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, οἱ Μητροπολῖται Σπυρίδων Γκινάκας –Ἄρτης, καί Χερουβείμ Ἄννινος –Τρίκκης καί ὁ Συνέσιος Φιλιππίδης –Θηβῶν καί Λεβαδείας, ὑπῆρξαν οἱ κατά τούς νεώτερους χρόνους πρωτοπόροι τοῦ πνευματισμοῦ [!]. Ἐξ αὐτῶν μάλιστα, ὁ Μητροπολίτης Συνέσιος Φιλιππίδης, εἰς τό σύγγραμμά του, ὑπό τόν τίτλο “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ”, μεταξύ ἄλλων ἀναφέρει:
– «Ἅπαξ μόνον ἔλαβον μέρος εἰς Πνευματιστικόν πείραμα [!] καί ὁμολογῶ ὅτι ἐξεπλάγην.
– Οἱ πολέμιοι τοῦ νεωτέρου πνευματισμοῦ [δηλ. ἡ Ἐκκλησία πού τόν καταδικάζει!] δέν παρουσιάζουν ἰσχυρά ἐπιχειρήματα ἐναντίον αὐτοῦ…»
(Πάντα ταῦτα δημοσιεύθηκαν στό ὀγκῶδες βιβλίο τοῦ Κ. Ν. Ἀντωνακέα ὑπό τόν τίτλο Κοσμικοί Κύκλοι – Θέματα μεταψυχικῆς Νίκου Α. Ἀντωνακέα, Ἀθήνα Ἰούνιος 1967, σελ. 22-23)
Ὑπάρχουν ἀκόμη καί τά χειρότερα – τῶν πνευματιστῶν…
Γράφουν – χωρίς νά ἀποκοποῦν ἐκ τῆς Ἐκκλησίας οἱ πνευματιστές:
– «…Νά ὑποβάλετε σέ ἐργασίαν καθαρμοῦ καί αὐτήν ἀκόμη τήν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶναι διατυπωμένη…».
– «…Τό σῶμα Του βέβαια ΔΕΝ ἀνέστη [τοῦ Χριστοῦ!]…»
– «…Ἡ ἔννοια Θεάνθρωπος εἶναι τραγελαφική…»
– «…Τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος, κατ’ ἀνακοίνωσιν ἀνωτέρων πνευμάτων (…) ὀφείλεται σ’ ἐπίδραση ἄλλων θρησκειῶν…»
– «…Ἡ μετάνοια τήν ἐσχάτην ὥραν δέν μᾶς δίνει ἄφεσιν ἁμαρτιῶν…»
– «…Τά σημερινά εὐαγγέλια εἶναι καρπός μακρᾶς ἐξελίξεως καί μακροτάτης σειρᾶς προσθέσεων καί ἀφαιρέσεων καί ὄχι ἡ φωνή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…»
– «…οὔτε σώζεται ὁ ἄνθρωπος μέ τήν Ἁγίαν Κοινωνίαν…»
(Πάντα ταῦτα –τά βλάσφημα καί φοβερά– γράφονται, περιέχονται στό ὀγκῶδες πνευματιστικό Σύγγραμμα τοῦ ὑποστρατήγου ἐ.ἀ. Ἀγησ. Καλογερέα ὑπό τόν τίτλο ΜΕΤΑΨΥΧΙΚΗ – Ἡ Ἐπιστήμη τοῦ Πνευματισμοῦ, 1-1-1961).
Τό σχόλιον τοῦ μ. Ἀβερκίου
Ναί, ἀλλά οἱ ἐπί μέρους ἀναφερόμενοι ἀπό τούς πνευματιστές, οἱ ἱεράρχες ἐκεῖνοι, οἱ «συμπαθήσαντες» τόν πνευματισμόν, δέν ἀπεκόπησαν εἰσέτι ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία –ἐν πνεύματι Ἁγίῳ– ἀποδοκιμάζει αὐτόν τόν πνευματισμόν! Γιατί δέν ἀπεκόπησαν;
– Ἔτσι ἐξηγοῦνται λοιπόν –γενικότερα–, ὅλα τά στραβά καί τ’ ἀνάποδα πού κατά καιρούς τελεσιουργοῦνται –ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ἐκκλησιαστικῆς ἀκριβείας– εἰς τά ὑψηλά ἐκκλησιαστικά δώματα τῆς εὐρύτερης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας;
(δέν τελειώσαμε)
Μοναχός Ἀβέρκιος