Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης,
Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης
Σύμφωνα με τους οπαδούς της εξέλιξης, όπως το ανθρώπινο σώμα προήλθε σταδιακά από τα ζώα, έτσι και η γλωσσική του ικανότητα, ήταν κάτι που προήλθε εξελικτικά από χειρονομίες, μορφασμούς κι άναρθρους φθόγγους.
Αντίθετα με αυτό το μοντέλο, η Αγία Γραφή μάς διδάσκει ότι σκέψη και γλώσσα ήταν κάτι που δόθηκε ως χάρισμα στον άνθρωπο στην αρχή της δημιουργίας του από το Θεό. Γνωρίζουμε επίσης ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή, υπήρχε μια εποχή, όπου οι άνθρωποι ήταν συγκεντρωμένοι σε ένα σημείο και μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Όμως κατά τη διάρκεια ανοικοδόμησης του πύργου της Βαβέλ, επήλθε σύγχυση των γλωσσών, δηλαδή δημιουργήθηκαν πολλές γλώσσες και οι άνθρωποι διασπάστηκαν σε διάφορα έθνη.
Η σύγχρονη επιστήμη της Γλωσσολογίας μάς λέει ότι η επιστημονική έρευνα της γλώσσας στις πρώτες της αρχές είναι αδύνατη, δεδομένου ότι ή γένεση της γλώσσας είναι πολύ παλιά. Ωστόσο, θα προσθέταμε εμείς, μια σειρά από λογικά επιχειρήματα είναι δυνατόν να στηρίξουν περισσότερο τη βιβλική εκδοχή της γλωσσογονίας παρά την εξελικτική.
Οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι γενετικά προγραμματισμένος για την ανάπτυξη της γλώσσας. Μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχουν αντίστοιχα γλωσσικά κέντρα τα οποία τον βοηθάνε να αποκτήσει τη γλωσσική ικανότητα. Τέτοια γλωσσικά κέντρα δεν υπάρχουν στον εγκέφαλο των ζώων. Γι’ αυτό και οι χιμπατζήδες, παρά τις επανειλημμένες και πολύχρονες προσπάθειες των εξελικτικών, είναι αδύνατο να μάθουν ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις μορφές της ανθρώπινης γλώσσας.
Ο άνθρωπος όχι μόνο έχει έμφυτη τη γλωσσική ικανότητα, αλλά και σε τέτοιο βαθμό ανεπτυγμένη, ώστε να μπορεί να μάθει όχι μόνο τη μητρική του γλώσσα, αλλά και μία ή και περισσότερες ξένες γλώσσες. Η ικανότητα της ομιλίας αναπτύσσεται με τρόπο άμεσο και φυσικό από τα πρώτα κιόλας στάδια της ηλικίας ενός παιδιού.
Κάθε γλώσσα είναι εξαιρετικά σύνθετη. Για παράδειγμα η ελληνική γλώσσα έχει περίπου 100.000 λέξεις. Πολλές λέξεις μπορεί να διαθέτουν παραπάνω από μία σημασία και να είναι κλιτές. Ωστόσο ένας μορφωμένος άνθρωπος δε βρίσκει καμιά δυσκολία στο να μπορεί άνετα να χειρίζεται τα ελληνικά και μάλιστα με πολύπλοκο τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια όχι μόνο στην προφορική διατύπωση των λέξεων, αλλά και στην ανάγνωση και στη γραφή τους.
Μήπως οι παλαιότερες γλώσσες ήταν απλές και οι νεότερες σύνθετες, όπως ενδεχομένως θα ήθελε το εξελικτικό μοντέλο; Όχι! Συμβαίνει μάλιστα το εντελώς αντίθετο. Τα αρχαία κινέζικα είναι πιο δύσκολα από τα σημερινά όπως και τα αρχαία ελληνικά είναι δυσκολότερα από τα νέα ελληνικά. Μάλιστα η κινέζικη γραπτή γλώσσα, δε γράφεται με 24 γράμματα όπως η ελληνική, αλλά απαιτεί την εκμάθηση 40.000 χαρακτήρων! Το ίδιο συμβαίνει και με τις γλώσσες όχι μόνο των πολιτισμένων εθνών αλλά κι αυτών ακόμα των πρωτόγονων. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει κάποια ομάδα ανθρώπων που να μην έχει μια τέλεια ανεπτυγμένη, πολυσύνθετη κι ακριβέστατη γλώσσα, ακόμα κι αν ανήκει στους λεγόμενους πρωτόγονους λαούς. Τόσο πολύ είναι ανεπτυγμένη η ανθρώπινη γλωσσική ικανότητα, ώστε οι γλωσσολόγοι υπολογίζουν ότι μέχρι σήμερα ο άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει περίπου 140.000 γλώσσες! Σήμερα όμως μιλιούνται μόνο 6.800 περίπου, γιατί οι υπόλοιπες στο διάβα του χρόνου έχουν εξαφανιστεί.
Η ικανότητα του λόγου, είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει με τρόπο μοναδικό από τα ζώα. Μπορεί βέβαια για την επιστήμη η γένεση της γλώσσας να παραμένει μυστήριο, αλλά για έναν Χριστιανό όχι. Η απάντηση της γλωσσικής ικανότητας του ανθρώπου βρίσκεται μέσα στο λόγο του Θεού. Ο άνθρωπος διαθέτει από την αρχή της υπάρξεώς του, ως μοναδικό δώρο από το Δημιουργό του τον έναρθρο λόγο, αφού είναι παιδί του Θεού κι όχι απόγονος του πιθήκου.
Ως εδώ εξετάσαμε τα επιχειρήματα εκείνα που συνηγορούν ότι η θρησκευτική άποψη για τη γένεση της γλώσσας, είναι ισχυρότερη και πειστικότερη σε σχέση με την εξελικτική άποψη. Υπάρχει επίσης και ένα δεύτερο σκέλος που αφορά την ιστορία του πύργου της Βαβέλ. Φυσικά οι αθεϊστές θεωρούν εκ των προτέρων και αυτή τη βιβλική διήγηση ως μυθική. Η ιστορία αυτή όπως είπαμε, έχει δύο βασικά σκέλη. Το ένα είναι η οικοδόμηση του πύργου και το άλλο η δημιουργία των γλωσσών και η διασπορά των εθνών στη γη.
Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο. Υπήρξε πράγματι πύργος της Βαβέλ; Την απάντηση θα μας δώσει η επιστήμη της αρχαιολογίας. Η πιθανότερη εκδοχή, επιβεβαιωμένη από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, συνδέει τη βιβλική διήγηση με τον βαβυλωνιακό πύργο Μπαμπλ – ιλού ( = πύλη του Θεού ) ο οποίος ( πύργος ) στα εβραϊκά ονομαζόταν Μπαμπέλ. Η οικοδόμησή του τοποθετείται γύρω στο 3000 π.Χ.. Μια σφηνοειδής επιγραφή που βρέθηκε στη Βαβυλώνα, βεβαιώνει ότι «το κτίσιμο του ναού αυτού, δυσαρέστησε τους θεούς, που σε μια νύχτα κατεδάφισαν ό,τι είχε κτιστεί. Σκόρπισαν τους ανθρώπους σε μακρινούς τόπους και έφεραν σύγχυση στη γλώσσα τους». ( Βλ. Ν. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, σελ. 48 ). Όπως βλέπουμε η ομοιότητα του αρχαίου αυτού κειμένου με τη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης είναι εντυπωσιακή. Εξάλλου, παρόμοιες ιστορίες είναι γνωστές και σε άλλους λαούς ( Πέρσες, Ινδούς, Μεξικανούς κ.ά. ). Επομένως έχουμε κι άλλες ιστορικές μαρτυρίες που συμφωνούν με την βιβλική διήγηση.
Όμως ο αρχικός αυτός πύργος αφού εγκαταλείφθηκε, ερειπώθηκε και αργότερα πάνω στα ερείπιά του κατασκευάστηκε από τους Βαβυλώνιους ένα ζιγκουράτ ( βαθμιδωτός ναός ) τεραστίων διαστάσεων, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον θεό Μαρντούκ. Πρόκειται για ερείπια ενός οικοδομήματος με πλατύσκαλα ύψους 50 μέτρων που βρέθηκαν σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από την αρχαία πόλη. Εικάζεται ότι ο ναός αυτός πρέπει να καταστράφηκε από τους Πέρσες τον 5ο π.Χ. αιώνα. Αρχαίοι όμως συγγραφείς όπως ο Ηρόδοτος, ο Στράβων και ο Διόδωρος αναφέρουν τα ερείπια του ναού. ( Βλ. εγκ. Δομή, σελ. 502 – 503 ). Επειδή ο ναός αυτός χτίστηκε πάνω στον αρχαίο βιβλικό πύργο, ταυτίστηκε μεταγενέστερα με τον βιβλικό πύργο της Βαβέλ, ενώ δεν είναι.
Όσο αφορά το δεύτερο σκέλος, δηλαδή την αρχική ομογλωσσία και την επακόλουθη διάσπαση με τη δημιουργία των γλωσσών, δίνουμε και πάλι το λόγο στην επιστήμη. Τι έχει να μας πει η γλωσσολογία γύρω από το θέμα αυτό; Οι γλωσσολόγοι μάς λένε ότι κάποτε οι ινδοευρωπαϊκοί λαοί ανήκαν στην ίδια γλωσσική οικογένεια. Οι λαοί αυτοί ζούσαν από την 5η π.Χ. χιλιετία μαζί ως μία φυλή. Η κοιτίδα τους προφανώς ήταν μια περιοχή ανάμεσα στην Ινδία και την Ευρώπη, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται σαφώς η πεδιάδα της Μεσοποταμίας. Οι Ινδοευρωπαίοι όπως είπαμε κατοικούσαν όλοι μαζί και μιλούσαν την ίδια γλώσσα τουλάχιστον μέχρι την 3η χιλιετία π.Χ. Στις αρχές και οπωσδήποτε μέχρι τα μέσα της 3ης χιλιετίας διασπάστηκαν, και τα διάφορα τμήματά τους κινήθηκαν προς διάφορες περιοχές. Οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν κοινές λέξεις στους λαούς αυτούς και άλλα κοινά στοιχεία, πράγμα που σημαίνει ότι οι γλώσσες τους προέρχονται από ένα κοινό πρόγονο, μια αρχική μητέρα – γλώσσα. Για παράδειγμα η λέξη επτά στα ελληνικά, είναι sapta στα ινδικά, septem στα λατινικά, sieben στα γερμανικά και seven στα αγγλικά. Αυτό υποδηλώνει κοινή ρίζα, κοινή καταγωγή. Παλαιότερα το ινδοευρωπαϊκό έθνος ονομαζόταν και ιαπετικό, αφού αυτοί οι λαοί θεωρούνται οι απόγονοι ενός από τους γιούς του Νώε, του Ιάφεθ. Ας σημειωθεί ότι σ’ αυτούς ανήκουν οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί όπως κι εμείς οι Έλληνες και μερικοί ασιατικοί.
Τι φανερώνουν τα συμπεράσματα αυτά της Γλωσσολογίας; Κάθε απροκατάληπτος ερευνητής βλέπει πίσω από αυτές τις αρχαιολογικές κι επιστημονικές ανακαλύψεις, την επαλήθευση όσων αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη γύρω από την γένεση της γλώσσας, την κτίση του πύργου της Βαβέλ, τη δημιουργία των επιμέρους γλωσσών και τη διασπορά των εθνών. Για μια ακόμα φορά, η Αγία Γραφή, αποδεικνύεται αξιόπιστη.