Η Ισχύς του ονόματος του Χριστού.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Ύψιστη πνευματική σφαίρα είναι η επίκληση του ονόματος του Χριστού· είναι (η επίκληση) περιεκτική και αδιασάλευτη.
Ασύγκριτα υψηλής σημασίας το δώρο του Απ. Πέτρου προς τον χωλό: «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι· ό δε έχω τούτο σοι δίδωμι· εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου έγειρε και περιπάτει» (Πράξ. 3,6).
Στην εξίσωση της πνευματικής ουσίας (θεολογικού νοήματος) με τη γλωσσική εκφορά του ονόματος, φανερώνεται η ισχύς του ονόματος του Χριστού. Βλέπουμε ότι το όνομα Ιησούς Χριστός είναι βαθιά ταυτόσημο με τον δημιουργικό Λόγο και λόγο, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας του Χριστού.
Μέγιστη ευεργεσία του Θεού το δώρημα της δημιουργικής Του δύναμης στον άνθρωπο κατά χάρη!
Στο φως της Καινής Διαθήκης η Θεϊκή απειρότητα του Χριστού δηλώνεται ως εξής:
Α) «Το πρυτανεύον εν τη Καινή Διαθήκη όνομα είναι το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όσα εν τη Καινή Διαθήκη λέγονται ή γίνονται υπέρ ή περί ή ένεκεν του ονόματος του Χριστού» (Ν. Ι. Σωτηρόπουλος).
Β) «Το γεγονός, ότι την απόλυτον έκφρασιν «το όνομα», υφ’ ήν νοείται το άρρητον και ανεκφώνητον «Γιαχβέ», οι Απόστολοι χρησιμοποιούν προς δήλωσιν του Ιησού, αποδεικνύει, ότι εν τη συνειδήσει της Εκκλησίας ο Ιησούς Χριστός της Καινής Διαθήκης είναι αυτός ούτος ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ιησούς Χριστός είναι κατά κυριολεξίαν ενσάρκωσις του Γιαχβέ και η αποκάλυψις αυτού» (Ν. Ι. Σωτηρόπουλος).
Κύριο μέλημα της «θεολογικής Κίρκης» του οικουμενισμού είναι να σκηνοθετήσει αντιπαράθεση μεταξύ των πιστών, σε λογικοκρατούμενη αναλυτική σκέψη, ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου.
Η θέα της ουσίας της Θ. Λειτουργίας, ως γνώση (κατοχή) και αλήθεια (παρουσίαση), υπακούει στην αυτοπαρουσίαση του Κυρίου στο Μυστικό Δείπνο:
«Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22,19).
Τα λόγια του Κυρίου υπογραμμίζουν την υπόσταση, την ουσία και το εαυτής αίτιον της Θείας Λειτουργίας. Σε ανάπλαση πιο ελεύθερης διατύπωσης, ο Κύριος τονίζει να τελείται το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας στο όνομά Του. Καμία σχέση του κειμένου με την κρημνώδη θεολογία της Κίρκης του οικουμενισμού!
Στο βιβλίο «Ερμηνεία στη Θεία Λειτουργία», του Δημ. Γ. Παναγιωτόπουλου – (εκδόσεις «ΣΩΤΗΡ») διαβάζουμε: «Όλες αυτές οι μνημονεύσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά δεήσεις προς τον Θεό στο όνομα της θυσίας του Σωτήρος Χριστού, από την οποία πήγασε και πηγάζει κάθε χάρη και δωρεά του Θεού» (σελ. 35).
Υπάρχει έλλειψη γλωσσικής αγωγής στους περισσότερους (μέσους) Έλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς, γι’ αυτό και σχηματίζουν την εντύπωση ότι το «Υπέρ του Αρχιεπισκόπου…» στη Θεία Λειτουργία σημαίνει ότι η Λειτουργία γίνεται στο όνομα του επισκόπου. Αυτά που υποστηρίζουν είναι διασκεδαστικά και εξοργιστικά μαζί. Συναγωνίζονται οι οικουμενιστές σε παραδοξολογίες και φαιδρότητες, ενώ το «Υπέρ» σε αυστηρό λογικό και θεολογικό έλεγχο εκφράζει όχι μόνο ευχή – ικεσία προς στήριξη στην αλήθεια του φορτισμένου με το μεγαλείο της Αρχιερωσύνης επισκόπου αλλά, κυρίως, και την συγκοινωνίαν των πιστών στο «πιστεύω» του Αρχιερέως.
Στην Επιστολή – Ομολογία των Αγιορειτών προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο, διαβάζουμε:
«Άνωθεν γάρ η του Θεού Ορθόδοξος Εκκλησία επί των αδύτων αναφορών του ονόματος του αρχιερέως, συγκοινωνίαν τελείαν εδέξατο τούτο. Γέγραπται γάρ εν τη εξηγήσει της θείας λειτουργίας, ότι αναφέρει ο Ιερουργών το του αρχιερέως όνομα, δεικνύων και την προς το υπερέχον υποταγήν, και ότι κοινωνός εστιν αυτού, και πίστεως και των θείων μυστηρίων διάδοχος».
Να θυμηθούμε ότι «υπέρ (με γενική)» σημαίνει: Για υπεράσπιση, για βοήθεια, για ωφέλεια. Παράδειγμα: Είμαι υπέρ της λιτότητας.
1ο Σχόλιο: Σ’ αυτά τα «φρέσκα» – πολυδιαφημισμένα «θεολογικά» ιδεολογήματα του οικουμενισμού, ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου, αρκεί να θυμηθούμε (ως απάντηση και τα εξής):
1) Η πατρική στοργή του Θεού έστειλε τον Κύριο στη Γη για να μας κάνει θεούς κατά χάρη, όπως το είχε αποφασίσει στην αρχή της Δημιουργίας.
2) «Christus incarnatus est, ut hommo fieret Deus» τονίζει ο Ι. Αυγουστίνος, δηλ. «ο Χριστός σαρκώθηκε για να γίνη ο άνθρωπος Θεός».
3) Φορώντας ο Χριστός τον δερμάτινο χιτώνα που φορούν οι άνθρωποι, αφέθηκε να σταυρωθή για να σβήση τις αμαρτίες του κόσμου, δίνοντας (έτσι) το δικαίωμα κληρονομίας της Βασιλείας Του.
4) Στην Εκκλησία το χέρι του Επισκόπου μεταδίδει το χάρισμα της Ιερωσύνης και με αυτή ο Ιερέας συνεχίζει το έργο της θεοποιήσεως των ανθρώπων.
5) Μέσα στην Εκκλησία την Ορθόδοξη (=καθολική, ποιοτικά προσδιοριζόμενη και όχι ποσοτικά) βλέπουμε τον Χριστό και τον εγγίζουμε (εσθίουμε).
6) Η φωνή του Χριστού λέγει: «Εγώ ταις σαρξί τρέφω ταις εμαίς, εμαυτόν υμίν παρατίθημι… Αδελφός ηθέλησα υμέτερος γενέσθαι, εκοινώνησα σαρκός και αίματος δι’ υμάς· πάλιν αυτήν υμίν την σάρκα και το αίμα, δι’ ών συγγενής εγενόμην, εκδίδωμι» (Ι. Χρυσόστομος, P.G. 59, 261).
7) Στους επιθυμούντας να είχαν ζήσει την εποχή του Χριστού, ο Ι. Χρυσόστομος τονίζει-απαντά:
«Πόσοι νύν λέγουσιν, εβουλόμην αυτού την μορφήν ιδείν, τον τύπον, τα ιμάτια, τα υποδήματα! Ιδού αυτόν οράς, αυτού άπτη, αυτόν εσθίεις… Ουκ εν φάτνη οράς, αλλ’ εν θυσιαστηρίω, ου γυναίκα κατέχουσαν, αλλ’ ιερέως παρεστώτα… και ουχ οράς μόνον, αλλά και άπτη και ουχ άπτη μόνον, αλλά και εσθίεις και λαβών οίκαδε αναχωρείς» (P.G. 58, 743 και 61, 204-205).
8) Όταν ο ιερεύς λειτουργεί, η λειτουργία αυτή πραγματοποιείται ταυτόχρονα και στον ουρανό και στη Γη:
«Επεί μία Εκκλησία άνω τε και κάτω. Και τούτο (η του Δεσπότου ιερουργία) άνω τε και κάτω τελείται πλην ότι εκεί μέν χωρίς παραπετασμάτων και συμβόλων τινών. Ενταύθα δε διά συμβόλων, ότι το βαρύ τούτο και υπό την φθοράν σαρκίον ημείς περικείμεθα» (Συμεών Θεσ/νίκης – P.G. 155, 340).
Ερώτημα: «Επεί μία Εκκλησία άνω τε και κάτω», σύμφωνα με τον Συμεών Θεσ/νίκης, η «του Δεσπότου Ιερουργία» άνω, στο όνομα του επισκόπου τελείται; (τέλος σχολίου)
Διάβασα: «Η Εκκλησία είναι κυρίως η συμφιλίωσις του ουρανού και της γης, η ώσμωσις του ουρανίου και του επιγείου, χάρις στην παρουσία του Χριστού» (Κ. Β. Γκεωργίου).
Ι. Χρυσόστομος: «Ου γάρ άνθρωπος εστιν ο ποιών τα προκείμενα γενέσθαι σώμα και αίμα του Χριστού. Σχήμα πληρών μόνον έστηκεν ο ιερεύς, και δέησιν προσφέρει. Η δε χάρις και η δύναμις εστίν η του Θεού η πάντα εργαζομένη» (P.G. 49, 389).