14ον – Τελευταῖον
46. Διαφωνίαι συζύγων
Γιὰ τὶς συνήθεις διαφωνίες τῶν συζύγων ὁ ἅγιος Παΐσιος εἶπε: «Καὶ οἱ δύο σύζυγοι πρέπει νὰ ἔχουν τὸν ἴδιο πνευματικό. Γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν ἀπόλυτα δύο ξύλα πρέπει νὰ πλανιστοῦν μὲ τὴν ἴδια πλάνη». Καὶ ἄλλη φορὰ εἶπε: «Οἱ σύζυγοι πρέπει νὰ ἔχουν πνευματικό, γιατί ἀγώνας δίχως διαιτητὴ δὲν γίνεται».
47. Ἄξιοι τῆς Ἱερωσύνης
Οἱ κληρικοὶ πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικοὶ καὶ νὰ τιμοῦν τὴν ἱερωσύνη τους. Ὅμως δὲν συμβαίνει αὐτὸ μὲ ὅλους. Ὑπάρχουν ἀνάξιοι καὶ σκανδαλοποιοί, ποὺ διασύρουν τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπομακρύνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος Παΐσιος, συνομιλώντας μὲ ἱεροσπουδαστές, εἶπε: «Νὰ φροντίσετε νὰ γίνετε ἱερεῖς καὶ ὄχι παπάδες. Νὰ γίνετε ἐπίσκοποι καὶ ὄχι δεσποτάδες. Γιατί ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ὁ παπὰς καὶ ἄλλο ὁ ἱερέας, ὅπως ἄλλο ὁ δεσπότης καὶ ἄλλο ὁ ἐπίσκοπος».
48. Ἀναγκαία ἡ προσευχὴ
Οἱ γονεῖς καὶ οἱ δάσκαλοι συχνὰ ἀντιμετωπίζουν προβλήματα μὲ τὰ παιδιά. Οἱ πρῶτοι μοχθοῦν γιὰ τὴν ἀνατροφή τους καὶ οἱ δεύτεροι γιὰ τὴν διαπαιδαγώγησή τους. Συχνὰ οἱ ἀντιδράσεις τῶν παιδιῶν εἶναι ἀνεξήγητες καὶ κάποτε παράλογες. Ὁ ἅγιος Παΐσιος συμβούλευε τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς δασκάλους: «Ἄς δίνουμε καμιὰ φορά τὸ κατσαβίδι καὶ στὸν Χριστό, γιὰ νὰ ρυθμίζει τὰ πράγματα σφίγγοντας μερικὲς βίδες. Μὴ περιμέμουμε νὰ τὰ κάνουμε ὅλα μόνοι μας».
49. Ὁράματα καὶ λογικὴ
Μερικοὶ χριστιανοὶ ἔχουν ἰδιαίτερη πνευματικὴ εὐαισθησία καὶ μιλοῦν γιὰ ὁράματα, εἴτε δικά τους εἴτε ἄλλων ἀνθρώπων. Συχνὰ δημιουργοῦν σύγχυση καὶ ἐξάγονται ἐσφαλμένα συμπεράσματα. Ὁ ἅγιος Παΐσιος, ἀναφερόμενος στὸ ὁράματα, ἔλεγε σχετικά: «Τὰ ὁράματα δὲν ἐξηγοῦνται μὲ τὴ λογική. Οὔτε καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ σταματάει μέχρις ἐκεῖ ποὺ φθάνει ἡ ἀνθρώπινη λογική, ἀλλὰ προχωράει καὶ πέρα τῆς λογικῆς μας. Γι’ αὐτὸ καὶ λέγονται θαύματα. Πολλὰ ὁράματα ἔχουν ἀλληγορικὴ ἔννοια».
50. Ταπεινοὶ διάκονοι
Οἱ κληρικοὶ εἶναι οἱ ταπεινοὶ διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ συναίσθηση τοῦ ἔργου, ποὺ ἐπιτελοῦν, δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ξεθαρρεύουν καὶ νὰ ξεχωρίσουν τὴν προσωπική τους ζωὴ ἀπὸ τὴ διακονία. Εἶναι ἀφοσιωμένοι στὰ καθήκοντά τους καὶ ἀγωνίζονται, γιὰ νὰ μένουν μακριὰ ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Ἀρνοῦνται σταθερὰ τὸ κοσμικὸ φρόνημα.
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης