Μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα…
Ἂς μὴ νομίσουν οἱ ἀναγνῶστες καὶ ὅτι τὰ παραπάνω – ὁ τίτλος μας – εἶναι ἀστεῖα, “κρύα, ἔστω ἀστεῖα. Ὄχι, δὲν εἶναι ἀστεῖα, ἀλλὰ εἶναι διδασκαλίες, δημοσιευμένες στὰ βιβλία μιᾶς ἐκ τῶν μακρὰν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εὑρισκομένων θρησκευτικῆς τάξεως Ὀργανώσεων.
– Ποῦ ἔχει τήν ἕδρα της αὐτὴ ἡ Ὀργάνωση.
– Στὶς Η.Π.Α.! Ἦλθε βεβαίως καὶ στὴν πατρίδα μας, πρὸ πολλοῦ.
Ἂς δοῦμε τί γράφουν οἱ «Κεχρισμένοι, οἱ “Ἅγιοι”, τῆς Ὀργανώσεις αὐτῆς στὰ βιβλία τους, ποὺ εἶναι ἄλλοτε φαιδρὰ καὶ ἄλλοτε φοβιστικὰ – ἐπιθετικὰ ἐναντίον πάντων πλὴν τῶν μελῶν τῆς Ὀργανώσεώς των. Διαβάζουμε:
«… Ὁ Κύριος, διὰ τῆς καταρρίψεως τοῦ Σατανᾶ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ [τὸ 1914, τάχα], ἔθλασε τὸν βραχίονά του… Ὁ Σατανᾶς προσπάθηκε νὰ θεραπεύση τὸν τεθλασμένον βραχίονά του, ἐφαρμόζων εἰς αὐτὸν τὸν “ἐπίδεσμον”, ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ συμφώνου τῆς κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν…» (Στὸ βιβλίο τους Διεκδίκησις, βιβλίο δεύτερο, 1932, σελ. 144, ἐκδότης WATCH TOWER, Brooklyn Ν.Υ., U.S.A. Στὰ Ἑλληνικὰ Ἐκδόσεις τοῦ Διεθνοῦς Συλλόγου τῶν Σπουδαστῶν τῆς Γραφῆς (ἡ συνέχεια τῶν ὁποίων εἶναι οἱ λεγόμενοι Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ).
Ἡ “προαγωγή, τοῦ Σατανᾶ εἰς Στρατάρχην!
Γράφουν (ἀσυστόλως):
“…Ὁ Γὼγ εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις ἡγεῖται τῆς Μάχης κατὰ τὸν Ἀρμαγεδδώνα, ἐνῶ ὁ Σατανᾶς ὡς Στρατάρχης εἶναι εἰς τὰ μετόπισθεν καὶ κατευθύνει αὐτήν…» (Διεκδίκησις, βιβλὶo 2, σελ. 317)
…Ἀλλὰ ὁ Στρατάρχης αὐτός, ὁ Σατανᾶς, εἶναι ποὺ βρίσκεται καὶ πίσω ἀπὸ τὴν παγκόσμια ἑορτὴ πρὸς τιμὴν τῆς Μητέρας!
Ἰδέστε το. Γράφουν:
«… Κατ’ ἐπιφάνειαν ἡ “Ἡμέρα τῆς μητρὸς” φαίνεται ἀβλαβὴς καὶ θεωρεῖται ὡς ἀποφέρουσα ἀγαθόν. Ἀλλ’ οἱ ἄνθρωποι εὑρίσκονται ἐν ἀγνοίᾳ τῆς ὑπούλου χειρὸς τοῦ Σατανᾶ εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο, καὶ τοῦ γεγονότος, ὅτι ἀλλὸς εὑρίσκεται ὄπισθεν τοῦ κινήματος, διὰ νὰ ἀπομακρύνει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν Θεόν…»! (Διεκδίκησις, βιβλίο 1, σελ. 162, ἔτος 1932).
Εἰς ποίαν ἄλλην εὐγενῆ τῶν ἀνθρώπων συμπεριφορὰν
κρύπτεται ἐπίσης ὑπούλως ὁ Σατανᾶς;
Γράφουν, ἀνερυθριάστως, ἐπίσης:
«.. Αἱ γυναῖκες ἔχουν καταστήσει τοὺς ἄνδρας πιθήκους [!] καὶ θύματά των… Οἱ ἄντρες κατέστησαν θηλυπρεπεῖς, μαλακοί… [!] Ὅταν ἄνδρες, ἐπὶ παραδείγματι, κάθηνται εἰς μίαν τράπεζαν καὶ πλησιάσει μία γυνή, ὅλοι οἱ ἄνδρες ἐγείρονται καὶ ἀποδίδουν τιμὴν εἰς τὴν γυναῖκα, ὑψοῦντες αὐτήν, τοιουτοτρόπως, ὑπεράνω τῶν ἀνδρῶν. Οἱ ἄνδρες ἐκβάλλουν τὸν πηλὸν ἐντὸς τοῦ ἀνυψωτῆρος, ἐὰν παρίσταται γυνή· τὰ τοιαῦτα δὲ καλοῦνται πράξεις φιλοφροσύνης καὶ θεωροῦνται ἐνδείξεις εὐγενείας, εἶναι ὅμως ἕξεις ἀπατηλαὶ καὶ ἡ πραγματική των σημασία εἶναι πολὺ διάφορος. Ἀποτελοῦν σχέδιον τοῦ Σατανᾶ…»! (Χιλιαστικὸ βιβλίο Διεκδίκησις, Τόμος 1, σελ. 159).
Ἡμέτερα διερωτήματα: ποῦ νὰ ὀφείλονται ἆραγε τὰ τελευταῖα ἐτοῦτα, ποὺ μόλις τώρα διαβάσατε γιὰ τὶς κυρίες, ἔτσι ὅπως ἐγράφησαν διὰ χειρὸς τοῦ δευτέρου Προέδρου (1916-1932) τῆς ὀργανώσεως τῶν λεγομένων Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ Ἰωσεὶφ Ρόδερφορδ; Νὰ ὀφείλονται μήπως σὲ πλάνη μόνο, σὲ πουριτανικῆς τάξεως ἀντιφεμινισμὸ ἤ, τέλος, νὰ εἶναι κάτι ἀπὸ τὶς γνωστὲς ἀφελεῖς – ἤ καὶ χαριτωμένες, ἐνίοτε – διαβόητες ἀμερικανιές; Τὴν σκέψη μας θὰ τὴν διατυπώσουμε ἐδῶ εἰς τὸ τέλος τοῦ μικροῦ μας αὐτοῦ πονήματος.
Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς «τρομάζει»…
Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς “τρομάζει”, εἶναι τὸ μῖσος, ἔτσι ὅπως ἀναδύεται, ὅπως βγαίνει, μέσα ἀπ’ ὅσα τώρα μαζὶ θὰ διαβάσουμε. Γράφουν, π.χ.:
1. Γιὰ τὴν θεμελιώδη Σύνοδο τῆς Νικαίας. Συμπυκνώνοντας ὅσα οἱ ἰεχωβίτες κατὰ τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας ἀπαράδεκτα γράφουν, ἀντιγράφουμε ἀπὸ ἕνα ἔντυπό τους τὰ ὡς ἀκολούθως:
«… Ὁ αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος ἐκάλεσε τοὺς “ἐπισκόπους”, τῶν διαφόρων περιφερειῶν σὲ μιὰ συνδιάσκεψη στὴ Νίκαια… Ὁ Κωνσταντῖνος προήδρευσε τῆς συναθροίσεως αὐτῆς. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲ ἀπέβλεψαν στὴ Βίβλο, γιὰ νὰ τακτοποιήσουν μὲ κάποιον τρόπο τὶς διαφορές των πάνω σ’ αὐτὰ τὰ δόγματα, εὐδοκίμησαν σὲ πολυλογία καὶ ἀργυρόλαλη ρητορεία. Μεταξύ των ἦτο ἕνας ἀόρατος, ἀλλὰ πάρα πολὺ ἐνδιαφερόμενος ἀντιπρόσωπος, Σατανᾶς ὁ Διάβολος… Σ’ αὐτὴ τὴ σύνοδο τῆς Νικαίας τὸ μακρᾶς πνοῆς σχέδιο τοῦ Σατανᾶ νὰ στρέψη τοὺς ἀνθρώπους, μακρὰν ἀπὸ τὴ βίβλο ἐτέθη σὲ ἐνέργεια. Τρεῖς ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες του διδασκαλίες, ἡ τριάς, ἡ ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ τὰ αἰώνια βάσανα, ἐπεδοκιμάσθησαν. Αὐτὸς ὁ πανοῦργος διάβολος [συνεχίζουν νὰ γράφουν οἱ Ἰεχωβίτες] ἤξερε ὅτι ἄνθρωποι ποὺ πιστεύουν σ’ αὐτὲς τὶς ψευδεῖς διδασκαλίες δὲν θὰ κατανοοῦσαν τὸν σκοπὸ τοῦ Ἰεχωβᾶ νὰ γεμίση αὐτὴ τὴ γῆ μ’ ἕνα δίκαιο γένος ἀνθρώπων. Πῶς συμβαίνει αὐτό; Πίστις στὴν ἀσεβῆ τριάδα…»!
Αὐτὰ τὰ βλάσφημα ἔγραψαν οἱ κονδυλοφόροι τῶν λεγομένων Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ ἐκεῖ στὴν Ἀμερική… Τὸ ὄχι περίεργο -διότι εἶναι εὐεξήγητο, εἶναι ὅτι τὰ ὅμοια γράφουν καὶ οἱ μασόνοι! [2]
2. Γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴ παιδεία τῆς Ἑλλάδος ἔγραψαν ἐπίσης οἱ Ἰεχωβίτες: «Ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ παιδεία τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔκαμαν ἀπολύτως τίποτε, γιὰ νὰ βοηθήση τὸ ἀνθρώπινο γένος νὰ βελτιώση τὴν κατάστασή του…» (πάντα ταῦτα ἐγράφησαν ἀπὸ τοὺς ἰεχωβίτες στὸ περιοδικό τους “Ἡ Σκοπιά”, τῆς 15-10-1953, σελ. 310)
Μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι τὸ τελευταῖο ἐτοῦτο, γιὰ τὴν Ἑλλάδα, παραπέμπει εἰς ἄλλας δέλτους, εἰς ἄλλους καιρούς, ἐχθρικούς- πάντα – πρὸς τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, διαζευτικῶς.
Τὸ ἀφόρητον μῖσος
Γράφουν: «…Ὁ κύριος ἀφεύκτως θὰ καταρρίψη τὴν “χριστιανοσύνην”, καὶ θὰ μεταβάλει αὐτὴν εἰς σωρὸν στάκτης… Ἡ ὀργάνωσις τοῦ Σατανᾶ θὰ καταστραφῆ εἰς τὸν Ἀρμαγεδδώνα ὄχι ἕνεκα ἐπιθέσεως τοῦ ὄχλου τῶν σοσιαλιστῶν ἢ ἀναρχικῶν, ἀλλ’ ὑπὸ τῆς δικαίας ὀργανώσεως τοῦ Ἰεχωβᾶ… Θεοῦ. Ὁ Ἰεχωβὰ ἑτοιμαζόμενος διὰ τῶν μάχην τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος, χρησιμοποιεῖ τὴν χεῖρα ἤ δύναμιν ἀνθρωπίνων πλασμάτων -(Διεκδίκησις βιβλίον 1 σ. 142, 126)
Ἄλλο:
«… Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ σφαγοῦν στὸν Ἀρμαγεδδώνα [συνεχίζουν νὰ γράφουν οἱ ἰεχωβίτες] δείχνονται ὡς νὰ ἐγκαταλείπωνται ὡς τροφὴ γιὰ τὰ ὄρνεα τῶν οὐρανῶν. Δὲν θὰ ταφοῦν μὲ στρατιωτικὲς τιμὲς οὔτε καὶ θὰ ἔχουν τάφους μὲ ἐπιτύμβιες πλάκες, ποὺ νὰ τοὺς διατηροῦν στὴ μνήμη, γιὰ νὰ εἶναι ἀντικείμενον πένθους… μὲ τὴν Ἐξάλειψί των ἡ γῆ θὰ καθαρισθῆ… Μία κατὰ γράμμα πρακτικὴ ὠφέλεια θὰ προκύψη ἀπὸ τὸ ὅτι ἐπιτρέπεται στὰ πτηνὰ νὰ καθαρίσουν τὰ ὀστᾶ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ – μία ὠφέλεια ὑγιεινῆς… Ὁ ἀέρας δὲν θὰ μολυνθῆ ἀπὸ τὴν ὀσμὴ οὔτε τὰ νερὰ θὰ μολυνθοῦν ἀπὸ αὐτὰ τὰ νεκρὰ πτώματα…» (Αὐτὰ τὰ φοβερὰ τὰ διαβάζουμε στὸ περιοδικὸ τῶν Ἰεχωβιτῶν Ἡ Σκοπιά, ἔτους 1967, τεῦχος 15·9, σελ. 566).
Ναί, εἰς τὰ ἔντυπα αὐτῶν τῶν συνανθρώπων μας γράφονται καὶ τὰ ἀκόμη ἀγριότερα…
Ποῦ ὀφείλεται ἡ τόση σκληρότης;
Ἔχουμε τὴν αἴσθηση ὅτι ὀφείλεται -κυρίως- στὴν ἀλαζονεία, ποὺ καταλαμβάνει μερικοὺς ἀνθρώπους, ἐπιχειροῦντες νὰ ἐξηγήσουν, νὰ ἑρμηνεύσουν τὰς Ἁγίας Γραφάς, ὄντες μακράν της Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας καὶ τῶν καιρῶν. Ἰδοῦ μία ἀποχρῶσα ἔνδειξη περὶ τούτου. Ἔγραψαν: «… Ὁ Ρώσσελ [= ὁ πρῶτος πρόεδρος καὶ ἐκ τῶν “ἁγίων” τῆς Ὀργανώσεως αὐτῆς] δὲν ἔδιδε προσοχὴν εἰς τοὺς λόγους ἤ εἰς τὰς γνώμας τῶν ἀνθρώπων, ἔστω καὶ ἄν ἦσαν οὗτοι πεπαιδευμένοι ἤ εὐσεβεῖς, εἴτε ἦσαν νεώτεροι ἤ ἦσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῶν μεταποστολικῶν χρόνων. Ἐλάμβανε τὸν λόγον κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ… Εἰς πάσας αὐτοῦ τὰς προτροπὰς [αὐτὸς ὁ Ρῶσσελ] δὲν ἠξίου ὅτι αὐτὸς ἔγραψε τὰ βιβλία του. Πάντα ταῦτα προήρχοντο ἐκ Θεοῦ, διὰ τῆς ἐπιλάμψεως τοῦ Ἁγ. Πνεύματος…»!
(Στὸ βιβλίο αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως ὑπὸ τὸν τίτλο Γραφικαὶ Μελέται, τόμος Ζ΄, ἔτος συγγραφῆς 1917, ἐκδόσεως στὰ ἑλληνικὰ τὸ 1923, σελ. 482, 483). Ὑπάρχουν ὡστόσο καὶ ἄλλες καταβολὲς γιὰ τὰ τόσο μῖσος τῶν κειμένων αὐτῶν…
(Δὲν τελειώσαμε μ’ αὐτὴν τὴν θρησκευτικῆς τάξεως παγκόσμια Ὀργάνωση, oἱ “διδασκαλίες” τῆς ὁποίας εἶναι ὅλως ἀσυμβίβαστες μ’ ἐκεῖνες τοῦ συνόλου -σχεδὸν- τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου).
Μοναχὸς Ἀβέρκιος