Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι προσπαθοῦν στή ζωή τους νά ἐξασφαλίζουν τά ὑλικά ἀγαθά, νά ἱκανοποιοῦν τίς ἐπιθυμίες τους καί νά σταθεροποιοῦν τήν «εὐτυχία» τους. Ὅλες τους οἱ δυνάμεις καί ὅλες οἱ δυνατότητές τους σέ αὐτά στοχεύουν.
Οἱ ἀδιάκοπες μέριμνες, πού δέν ἔχουν τελειωμό, τούς καταπονοῦν καί μένουν ἀδιάφοροι γιά τήν πνευματική τους ἀναβάθμιση, τήν καλλιέργεια τοῦ ἤθους καί τήν προσφορά στούς συνανθρώπους τους. Δέν ἔχουν ἀνοικτούς ὁρίζοντες. Εἶναι κλεισμένοι στόν ἑαυτό τους καί στό στενό οἰκογενειακό τους κύκλο. Τίποτα πιό πέρα. Οἱ κοινωνικές τους σχέσεις μπορεῖ νά εἶναι πολλές, ἀλλά διακρίνονται γιά τήν τυπικότητα καί τήν ὑποκριτική συμπεριφορά. Εἶναι πάντα εὔθραυστες, γιατί δέν ἔχουν κίνητρο τήν καθαρή ἀγάπη, ἀλλά στηρίζονται σέ κάποια γνωριμία πού τυχαῖα εἶχαν στό παρελθόν, ἀπό κάποια ὑποχρέωση ἤ ἐπαγγελματική συνεργασία. Καί κάποτε ἀπό τή γνωριμία κατά τή διάρκεια τῶν διακοπῶν κλπ. Ὅλα αὐτά βέβαια εἶναι γεγονότα, πού δέν δημιουργοῦν ἐμπειρίες χρήσιμες γιά τή ζωή. Σπάνια ἀποκτοῦν σταθερότητα καί διάρκεια. Συνήθως γίνονται ἀναμνήσεις, πού γρήγορα ἀτονοῦν καί λησμονοῦνται.
Ὁ συνειδητός χριστιανός ὡστόσο ἔχει ἄλλες ἐπιλογές στή ζωή του. Προσπαθεῖ οἱ βιοτικές του μέριμνες νά εἶναι ὅσο γίνεται λιγότερες καί μένει σταθερός στίς ἀρχές του. Δέν ἀκολουθεῖ τό ρυθμό τῆς ζωῆς τῶν κοσμικῶν. Ὁ στόχος του δέν εἶναι ἡ «εὐτυχία», πού ποτέ δέν ἐπιτυγχάνεται, ἀλλά τά πνευματικά κατορθώματα πού θεμελιώνουν τήν ἀληθινή εὐτυχία, πού ἔχει περιεχόμενο καί μένει ἀνεπηρέαστη ἀπό τίς δυσμενεῖς συνθῆκες τῆς παρούσης ζωῆς.
Ἡ ἱκανοποίηση ἀπό τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἡ παρηγορία πού δέχεται ἀπό τόν Χριστό μέσῳ τῆς πίστεως καί ἡ ἐλπίδα τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἶναι οἱ μυστικοί χυμοί πού τροφοδοτοῦν πνευματικά τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἐξασφαλίζουν καταστάσεις πού δέν περιγράφονται εὔκολα, οὔτε καί μποροῦν νά συγκριθοῦν μέ τήν κοσμική «εὐτυχία» πού ἔχει τελικό ἀποτέλεσμα τή δυστυχία.
Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι ἀγνοοῦν τήν πνευματική πραγματικότητα πού ἀναφέρουμε, παρόλες τίς ἀπογοητεύσεις στή ζωή τους. Δυστυχῶς, τούς λείπει ἡ σχετική ἐμπειρία, γιά νά ἐκτιμήσουν τή μεγάλη γλυκύτητα πού δίνει ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, οἱ ὁποῖες διαμορφώνουν ἦθος, πού ξεπερνᾶ τά «χαρίσματα» πολλῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων. Ζοῦν χωρίς πνευματική ἀνησυχία, μέ δικό τους προσανατολισμό, πού τόν ὑποδεικνύουν οἱ πολλές ἐπιθυμίες τους, οἱ διαρκῶς μεταβαλλόμενες πρός τά χείρω.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης μέ μιά φράση δίνει ἀπάντηση σέ ὅσους μένουν χωρίς ὀρθό προσανατολισμό στή ζωή τους καί χάνονται στά ἐφήμερα, πού ἀφανίζουν τό ἐνδιαφέρον γιά σταθερή πορεία στή ζωή τους. Λέει ὁ ἅγιός μας: «Ὁ ὕψιστος προορισμός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά γίνει θεάρεστος, νά σώσει τήν ψυχή του». Καί συμπληρώνει: «Ὅταν ὑποχωροῦμε στίς ἀπαιτήσεις τῆς σαρκός, γινόμαστε οἱ χειρότεροι ἐχθροί τοῦ ἑαυτοῦ μας».
Ἡ κοινή ἐμπειρία τῶν ἐναρέτων ἀναφέρει ὅτι ἡ σταθεροποίηση στόν πνευματικό προσανατολισμό κάνει τήν ἐν Χριστῷ ζωή εὐκολότερη καί ἐμπλουτίζει τόν ἄνθρωπο μέ πλούσια συναισθήματα, γλυκύτατες ἐμπειρίες καί θερμή ἐλπίδα ὅτι ὁ Κύριος θά τόν ὁδηγήσει στή σωτηρία.