Εν Θεσσαλονίκη τη 23η Αυγούστου 2026
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως.
Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δωδεκάτη Κυριακή του Ματθαίου και το μεν Ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από το 19ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, το δε Αποστολικό μια περικοπή από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου.
Στην περικοπή αυτή ο απόστολος αισθάνεται την ανάγκη να γνωστοποιήσει στους Κορινθίους και πάλι το Ευαγγέλιο, το οποίο τους κήρυξε, όταν για πρώτη φορά ήρθε στην Κόρινθο. Να υπενθυμίσει σ’ αυτούς, όσα τους είχε διδάξει προφορικά και διά ζώσης φωνής, όταν ήταν σωματικά παρών κοντά τους. Γράφει: «Γνωρίζω δε υμίν, αδελφοί, το ευαγγέλιον, ό ευηγγελισάμην υμίν, ό και παρελάβετε, εν ώ και εστήκατε, δι ού και σώζεσθε, τίνι λόγω ευηγγελισάμην υμίν, ει κατέχετε, εκτός ει μη εική επιστεύσατε». Δηλαδή, αδελφοί, σας υπενθυμίζω το Ευαγγέλιον, το οποίον εκήρυξα σε σας και το οποίον σεις παρελάβατε με πίστη, στο οποίο και στέκεσθε σταθεροί, διά του οποίου και βαδίζετε στον δρόμο της σωτηρίας, εάν βέβαια το κρατάτε καλά, όπως σας το έχω διδάξει, εκτός εάν ματαίως και ανωφελώς επιστεύσατε. Στη συνέχεια αναφέρει πιο συγκεκριμένα, ποιο είναι το περιεχόμενο του Ευαγγελίου, το οποίο τους κήρυξε. Το ευαγγέλιο αυτό έχει κέντρο το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και το απολυτρωτικό έργο του. Είναι το έργο που ξεκίνησε με τη διδασκαλία του και τα θαύματά του, κορυφώθηκε δε στη σταυρική θυσία και στην ανάστασή του, σύμφωνα με όσα προσθέτει παρά κάτω: «παρέδωκα γαρ υμίν εν πρώτοις ό και παρέλαβον, ότι Χριστός απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών κατά τας γραφάς, και ότι ετάφη, και ότι εγήγερται τη τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς». Δηλαδή, εν πρώτοις παρέδωσα σε σας με την διδασκαλία μου, αυτό που και εγώ παρέλαβα, ότι δηλαδή ο Χριστός απέθανε επί του σταυρού διά τας αμαρτίας μας, όπως είχαν προφητεύσει και οι Γραφές. Και ότι ετάφη και ότι αναστήθηκε κατά την τρίτη ημέρα σύμφωνα με τις Γραφές.
Δύο είναι τα κυριότερα γεγονότα, στα οποία συμπυκνώνεται και ανακεφαλαιώνεται όλο το έργο του Χριστού, όλο το έργο της επί γης ενσάρκου θείας οικονομίας του: Η σταυρική του θυσία και η ανάστασή του. Χριστός εσταυρωμένος και αναστημένος, αυτό είναι με μία φράση όλο το Ευαγγέλιο, όλο το περιεχόμενο της πίστεώς μας. Γύρω από τα δύο αυτά γεγονότα περιστρέφεται όλο το κήρυγμα των αποστόλων. Αυτή την αλήθεια εκφράζει παραστατικά και το βιβλίο του ιερού Ευαγγελίου, το οποίο στο ένα του εξώφυλλο φέρει την εικόνα της σταυρώσεως, ενώ στο άλλο την εικόνα της αναστάσεως. Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Εκκλησία, καθιέρωσε να τοποθετείται το ιερό Ευαγγέλιο πάνω στην αγία τράπεζα, εκεί δηλαδή όπου τελεσιουργείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Θέλει με τον τρόπο αυτό να εκφράσει ότι κεντρική θέση μέσα στη ζωή και στη λατρεία της κατέχει η ευαγγελική διδασκαλία. Και ότι όσο αναγκαία για τη σωτηρία μας είναι η μετάληψη των αχράντων μυστηρίων, άλλο τόσο αναγκαία είναι η ακρόαση και η μελέτη της αγίας Γραφής. Έτσι η αγία Τράπεζα καθίσταται η πηγή της πνευματικής μας τροφοδοσίας, μεταδίδοντας σε μας τον Χριστό τόσο με τη μορφή του άσαρκου Λόγου, δηλαδή της ευαγγελικής διδασκαλίας, όσο και με τη μορφή του σεσαρκωμένου Λόγου, δηλαδή του σώματος και του αίματος του Κυρίου.
Ο σταυρός και η ανάσταση συγκροτούν τον άξονα, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλα τα άλλα επί μέρους γεγονότα της επί γης ζωής και δράσης του Κυρίου. Το ένα άκρο αυτού του άξονος είναι ο σταυρός το ότι δηλαδή «Χριστός απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών κατά τας γραφάς, και ότι ετάφη». Η πανανθρώπινη ιστορία έχει να μας δείξει πολλούς θανάτους ηρώων και μαρτύρων. Κανένας όμως από αυτούς δεν πέθανε υπέρ αμαρτιών άλλων ανθρώπων. Γιατί όλοι ήταν άνθρωποι αμαρτωλοί και επομένως ο θάνατός τους δεν μπορούσε να έχει λυτρωτική δύναμη για άλλους ανθρώπους. Μόνον ο αναμάρτητος Κύριος είχε τη δύναμη να εξαλείψει το χειρόγραφο των αμαρτιών μας με το αίμα της σταυρικής του θυσίας. Για τις δικές μας αμαρτίες, αδελφοί μου, έπαθε, σταυρώθηκε και πέθανε ο αναμάρτητος Κύριος. Προτού να σταυρωθεί ο Χριστός κυριαρχούσε παντού, σ’ όλη την ανθρωπότητα, η αμαρτία. Ήταν μιά αγιάτρευτη αρρώστια, που οδηγούσε στον θάνατο, τον πνευματικό και τον σωματικό. Και τι έκανε ο Χριστός; Άνοιξε τις φλέβες του πάνω στο σταυρό και μας πρόσφερε το αίμα του. Μετάγγισε το δικό του πανάγιο αίμα στη δική μας ύπαρξη, που ήταν φαρμακωμένη και πεθαμένη από το δηλητήριο της αμαρτίας και μας αναζωογόνησε
Το άλλο άκρο αυτού του άξονος είναι η ανάσταση. Δεν πιστεύουμε σε ένα Χριστό που νικήθηκε από τον θάνατο, αλλά σε ένα Χριστό που νίκησε και συνέτριψε το θάνατο με τον δικό του θάνατο. Και απόδειξη αυτής της νίκης είναι η ανάστασή του. Ο Χριστός νίκησε το θάνατο, όχι απλώς για να μας δείξει ότι ως Θεός είναι ισχυρότερός του, αλλά για να συναναστήσει μαζί με τον εαυτό του και εμάς. Για να καταστήσει όλους εμάς, που πιστεύουμε σ’ αυτόν, συγκοινωνούς και συμμέτοχους της αναστάσεώς του. Με τον θάνατό του ο Χριστός συνέτριψε τον ένα εχθρό του ανθρώπου, την αμαρτία, ενώ με την ανάστασή του τον άλλο εχθρό του, τον θάνατο, που ήταν αποτέλεσμα της αμαρτίας. Η ανάστασή του Χριστού αποτελεί ακόμη την ισχυρότερη απόδειξη της αναστάσεως των νεκρών. Όπως ο Χριστός ανέστησε με τη δύναμη της Θεότητός του τον εαυτό του, έτσι ακριβώς θα αναστήσει και τα νεκρά σώματά μας την ημέρα της δευτέρας του παρουσίας.
Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν το Ευαγγέλιο, ούτε κάν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Άλλα είναι τα ευαγγέλια που συγκινούν τους ανθρώπους του κόσμου, τους συναρπάζουν και τους αιχμαλωτίζουν. Για έναν άρρωστο, για παράδειγμα, που πάσχει από μια σοβαρή αρρώστια ευαγγέλιο είναι η πληροφορία του γιατρού, ότι θα γίνει καλά. Για έναν νέο που δίνει εξετάσεις σε μια ανώτατη σχολή ευαγγέλιο είναι η είδηση ότι πέτυχε στις εξετάσεις. Για έναν εργάτη που παλεύει για το μεροκάματο, η είδηση ότι έχει αυξηθεί ο μισθός του. Για έναν άνεργο, το γεγονός ότι κατάφερε να διορισθεί σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Για μια οικογένεια, που αγωνιά για την αποκατάσταση μιάς θυγατέρας της, ότι βρέθηκε ένας καλός νέος, που θέλει να την νυμφευθεί. Για μια οικογένεια, που πνίγεται στα χρέη η είδηση ότι κέρδισε το πρώτο λαχείο.
Όμως, αδελφοί μου, όλα τα παραπάνω ευαγγέλια είναι ανθρώπινα, είναι πρόσκαιρα ευαγγέλια. Είναι γεγονότα χαρμόσυνα, που πολλές φορές εναλλάσσονται με άλλα, λυπηρά. Είναι ευαγγέλια, που δεν μπορούν να σώσουν τον άνθρωπο, δεν μπορούν να χαρίσουν σ’ αυτόν την αιώνια ζωή. Προσφέρουν μια πρόσκαιρη χαρά και στο τέλος αφήνουν ένα κενό και μια απογοήτευση. Και τούτο διότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για την αιωνιότητα, για μια ζωή χαρούμενη, χωρίς τέλος. Σε τι θα μας ωφελήσει να απολαύσουμε όλες τις χαρές του κόσμου και να χάσουμε την ψυχή μας, να χάσουμε την αιώνια ζωή; Όλες οι χαρές του κόσμου είναι ένα μηδέν μπροστά στην χαρά της αιώνιας ζωής. Αυτή την μεγάλη αλήθεια τονίζει ο ίδιος ο Κύριός μας «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;» Τίποτε απολύτως.
Αυτό το άγιο Ευαγγέλιο, αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας, ακούμε και εμείς κάθε Κυριακή, τόσο με το ευαγγελικό, όσο και με το αποστολικό ανάγνωσμα. Το ακούμε με τα αυτιά του σώματος, το ακούμε άραγε και με τα αυτιά της ψυχής μας; Είναι άραγε τα αυτιά της ψυχής μας ανοιχτά, όταν αναγιγνώσκονται οι ευαγγελικές και οι αποστολικές περικοπές, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου μας «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω»; Το ερώτημα είναι κατά πόσον εμβαθύνουμε, σ’ αυτά που ακούμε; Κατά πόσο μελετούμε το άγιο Ευαγγέλιο στο σπίτι μας; Κατά πόσο συμμετέχουμε στις συνάξεις μελέτης της αγίας Γραφής; Κατά πόσο μας συγκινούν και μας συγκλονίζουν, όλα όσα έκανε ο Χριστός για τη σωτηρία μας από άπειρη αγάπη για μας; Και σε τελική ανάλυση κατά πόσον ανταποκρινόμαστε στην αγάπη αυτή του Θεού;
Δυστυχώς η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι από μας, που υποτίθεται ότι πιστεύουμε στο Χριστό και στο Ευαγγέλιό του, ενώ ακούμε το Ευαγγέλιο, είναι σαν να μη το ακούμε. Το ευαγγέλιο του Χριστού δεν αγγίζει τη ζωή μας, δεν επηρεάζει το βάθος της καρδιάς μας. Γι’ αυτό και τελικά η όλη σχέση μας με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι εντελώς τυπική και επιφανειακή. Δυστυχώς μας συναρπάζουν και μας αιχμαλωτίζουν τα ανθρώπινα ευαγγέλια, για τα οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Αυτά τα ευαγγέλια έχουν την πρώτη θέση στη ζωή μας και όχι το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ας αγωνιστούμε, αδελφοί μου, να μη παρασυρθούμε από τα ανθρώπινα ευαγγέλια του κόσμου και ας προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη το Ευαγγέλιο του Χριστού, πράγμα που εύχομαι να γίνει σε όλους μας με τη Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου και όλων των αγίων. Αμήν.