Τοῦ κ. Νικολάου Ζαχαριάδη, Καθηγητοῦ θεολόγου – συγγραφέως
Ὁ ὑπεραιωνόβιος Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Κυρὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 104 ἐτῶν. Ἐγεννήθη τὸ 1906 στὶς Λεῦκες στὴ νῆσο Πάρο.
Χιλιάδες χριστιανοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ ἔτρεξαν τὴν 30ή Αὐγούστου 2010 στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος στὴ Φλώρινα, γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσουν τὸν θρῦλο τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ρωμιωσύνης τὸν νέο Χρυσόστομο τοῦ 20οῦ αἰώνα, τὸν δυναμικὸ καὶ δυναμιτικὸ ἱεροκήρυκα, ὁ ὁποῖος δὲν δίσταζε νὰ ἐλέγχει τὸ κακὸ καὶ νὰ ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἐνώπιον ἀμέσου κινδύνου τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ καὶ διότι γνώριζε ὁ Γέροντας κυρὸς ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ νὰ ἐκθέτει μὲ τρόπο γλαφυρὸ καὶ θελκτικὸ τὸν ἐμπνευσμένο κηρυγματικὸ του λόγο. Ἂν ἄλλοι ἀγωνίζονταν τότε μὲ τὸ σπαθί τους, ὁ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ἀγωνιζόταν μὲ τὴν ρομφαία τοῦ θείου λόγου, ποὺ εἶναι κοφτερότερη καὶ ἀποτελεσματικότερη ἀπὸ τὸ ΣΠΑΘΙ!!!
Κήρυττε μὲ ὅλη τὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς του σὲ πόλεις, σὲ χωριά, γεμᾶτος ἀγάπη. Ἔμενε πάντοτε ἀνυποχώρητος στὶς ἀρχές του γιὰ μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἐλευθέρα καὶ ζῶσα. Ὀρφανοί, χῆρες, ἄρρωστοι, κοντὰ του εὕρισκαν ἀνακούφιση καὶ παρηγοριά. Κόποι, ἀγωνίες, διωγμοί, στερήσεις, κίνδυνοι καί θυσίες σημάδεψαν τὴ δράση του.
Ἀγωνιῶ ἔλεγε: « πῶς δεῖ λαλῆσαι τῷ λαῷ εἰς τοιαύτας χαλεπάς ἡμέρας». Τὸ κήρυγμά του ὑπῆρξε ἕνας «ἐπώδυνος τοκετὸς τοῦ πνεύματος». Οὐδέποτε ὁμιλοῦσε ἀπροετοίμαστος, ὅπως ὁ ἴδιος δήλωνε. Ἀποδέκτης τὰ ἑκατοντάδες τετράδια, τρεῖς ἢ τέσσερις φορὲς τὴν ἑβδομάδα κήρυγμα.
Δυστυχῶς σήμερα τὸ κήρυγμα νοσεῖ… Οἱ ἄνθρωποι ψάχνουν καὶ ἀναζητοῦν νὰ ἀκούσουν κηρυγματικὸ λόγο, συγκροτημένο, γεμᾶτο ἀπὸ παρρησία, θάρρος, πειθώ, τόλμη καὶ ἀγωνιστικότητα. Ὅτι εἶναι γνήσιο καὶ ἀληθινὸ ὁ Ἕλληνας τὸ θέλει… Ἔχουμε σήμερα ἀνάγκη ἀπὸ φλογεροὺς Ἱεροκήρυκες. Ἐθνεγέρτες σὰν τὸν ἀνεπανάληπτο μεγάλο ἀγωνιστὴ π. Αὐγουστῖνο.
Μικρόσωμος καθὼς ἦτο, εἶχε τὸ χάρισμα διὰ τοῦ λόγου νὰ συγκινεῖ, ἐνθουσιάζει, προβληματίζει, καὶ νὰ ξεσηκώνει τὰ πλήθη!!! Ἁγιοπατερικός, ἁγιογραφικός, χριστοκεντρικὸς καί ἐπίκαιρος. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ «ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ». Ὅταν τόλμησε νὰ χρησιμοποιήσει λόγο ἐλεγκτικό, τὰ μαχαίρια τῶν φθονερῶν δαιμόνων τροχίζονταν γιὰ τὴν ἐξόντωσή του. Ἦταν μία ζωντανὴ ἱστορία μίας ὁλοζώντανης μορφῆς! Ἀγωνίστηκε γιὰ τὰ δίκαια τῆς Μακεδονίας μας καὶ τῆς μαρτυρικῆς μας ΚΥΠΡΟΥ. Ἀφιλοχρήματος. Ποτὲ οἱ ἀγῶνες του δὲν ἔγιναν αἰτία νὰ δημιουργήσει σχίσμα στὴν Ἐκκλησία. Ἔμενε πάντοτε ἑνωμένος μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἀνεξαρτήτως κόστους. 33 ὁλόκληρα χρόνια ἐποίμανε Θεοφιλῶς τὴν Μητρόπολη Φλωρίνης μὲ ἕνα τεράστιο ἔργο! Οἱ ἱστορικοὶ θὰ κουραστοῦν πολὺ νὰ τὸ καταγράψουν. Ἔγραψε 85 βιβλία. 70 χρόνια προσφορᾶς καὶ θυσίας.
Ὁ χαρισματοῦχος π. Αὐγουστῖνος, ὁ νέος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς θὰ ζεῖ στὶς καρδιὲς ὅλων μας. Δυστυχῶς πικρὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Οἱ χαρισματοῦχοι ζηλεύονται, φθονοῦνται, συκοφαντοῦνται «οἱ ἀξίες βάλλονται, ἀλλὰ δὲν χάνονται». Σφυροκοπεῖται ἀνηλεῶς ἡ ἀξία ἐκ τῶν ἔσω… Ὁ γράφων εἶχε τὴν ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ εὐλογία νὰ χειροθετηθεῖ σὲ ἀναγνώστη τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν μεγάλο γίγαντα τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ. Κράτησε ὁ γράφων ὡς ἱερὰ παρακαταθήκη τὶς συμβουλὲς τοῦ Γέροντα Αὐγουστίνου, ποὺ σημάδεψαν τὴν ὅλη του πορεία. Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως κυρὸς Ἀμβρόσιος χαρακτήριζε τὸν Αὐγουστῖνο Καντιώτη «μικρὸ Πηδάλιο». Ὁ π. Αὐγουστῖνος ὑπῆρξε, ὄχι μόνο ἐκκλησιαστικὸς ἄνδρας, ἀλλὰ καὶ ἐθνικός. ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ ἦταν οἱ δύο πόλοι τοῦ κηρύγματός του.
Ἀσυμβίβαστος καὶ ἀκραῖος σὲ θέματα πίστεως, Ὀρθοδοξίας, ἀκόμη καὶ σὲ ἐθνικά. Ἔγραψε τὴ δική του ἱστορία. Εἶμαι, ὅπως ἔλεγε, ὁ ἴδιος «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Ἄλλοι μὲ ἀγαποῦν καὶ ἄλλοι μὲ μισοῦν. Δὲν τὸν λέγανε οὔτε Αὐγουστῖνο, οὔτε Σεβασμιώτατο, ἀλλὰ «Καντιώτη», μὲ λαϊκὴ ἔκφραση. Εἶπε ὁ Χριστὸς «οὐαὶ ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι» (Λουκᾶ 6,26).
Ὁ ἴδιος ἔλεγε: Ἂν σᾶς ποῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εὖγε – εὖγε τότε θὰ ἀνήκετε σὲ ἕνα «κόμμα» ποὺ φέρει τὸν τίτλο «Ο.Φ.Α.» πού σημαίνει «Ὅπου φυσᾶ ὁ ἄνεμος», ἐμεῖς ἔλεγε, ἀνήκουμε στὸ ΧΡΙΣΤΟ καὶ στὴν ΕΛΛΑΔΑ».
Ὅταν τὸν ρώτησαν, Σεβασμιώτατε, Ἅγιε Φλωρίνης, ἔχετε ἐλαττώματα; Ἀπάντησε ὅτι τὰ μεγάλα βουνὰ ἔχουν μεγάλες χαράδρες.
Ἀξίζει νὰ διευκρινίσω ὅτι ἡ μάνα τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου, Μητροπολίτη Φλωρίνης (Φραγκίσκα Κόττη) ἀπὸ τὶς Λεῦκες τῆς Πάρου, ἦταν δασκάλα τοῦ μεγάλου «Λοκατζῆ» τῆς ἐρήμου καὶ ἡσυχαστῆ Γέροντος καὶ Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰωσὴφ τοῦ Σπηλαιώτη, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ 1958. Ἡ ἴδια ἡ Παναγία τὸν πληροφόρησε ὅτι θὰ κοιμηθεῖ τὴν 15ην Αὐγούστου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς της. Κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἰωσήφ, διδάκτηκε τὴν νοερὰ προσευχή, ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης, ὁ πάπα-Χαράλαμπος ἡγούμενος τῆς Μονῆς Διονυσίου, Ἁγίου Ὄρους, ὁ Γέρο – Ἀρσένιος, ὁ Ἰωσὴφ Βατοπαιδινὸς καὶ ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας.
Ὅσοι γνωρίσαμε τὸν ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν φλογερὸ μαχητὴ τῆς ἀγάπης καὶ διαπρύσιο κήρυκα τοῦ λόγου π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ Μητροπολίτη Φλωρίνης, ὁμολογοῦμε ὅτι ἀποτελεῖ μεγάλο κεφάλαιο τῆς σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας.
ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ, ΑΙΩΝΙΑ ΑΥΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ.
(Ἐκοιμήθη 28-8-2010)