Ἀνησυχητικὲς εἶναι οἱ ἐξελίξεις στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἀρχιεπισκοπὴ Κρακοβίας. Ἡ διαδικασία τῆς λεγομένης «συνοδικότητος» φαίνεται πλέον νὰ χρησιμοποιεῖται καὶ ὡς ὄχημα εἰσαγωγῆς ἀντιλήψεων περὶ φύλου καὶ σεξουαλικότητος.
Σύμφωνα μὲ τὸ δημοσιευθὲν Report of Synodal Work προτείνεται, μεταξὺ ἄλλων, ἡ δημιουργία ποιμαντικῶν «ἀσφαλῶν καταφυγίων» γιὰ πρόσωπα ΛΟΑΤΚΙ+. Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ συμμετοχὴ στὴ συνοδικὴ διαδικασία τοῦ 54χρονου ἀκτιβιστοῦ Maria Minakowska, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε ἄνδρας καὶ σήμερα αὐτοπροσδιορίζεται ὡς γυναίκα. Μάλιστα, ὁ ἴδιος φέρεται νὰ δήλωσε χαρακτηριστικῶς: «Ἀλλάζω τὴν ἐκκλησία ἀπὸ μέσα».
Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα εἶναι ἡ θεολογικὴ κατεύθυνση ποὺ φαίνεται νὰ διαμορφώνεται. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία παύει νὰ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ μετάνοια καὶ ἀρχίζει νὰ προσαρμόζει τὸ μήνυμά της στὶς ἀπαιτήσεις τῶν συγχρόνων ἰδεολογικῶν κινημάτων, τότε δὲν μεταμορφώνει πλέον τὸν κόσμο· μεταμορφώνεται ἡ ἴδια ἀπὸ τὸν κόσμο.
Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι σαφής ὅτι ὁ ἄνθρωπος δημιουργεῖται «ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γέν. 1,27). Τὸ σῶμα δὲν ἀποτελεῖ ἕνα τυχαῖο βιολογικὸ περίβλημα, τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀπορρίψει χάριν μιᾶς αὐτοκατασκευασμένης ταυτότητας. Στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχοσωματικὴ ἑνότητα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸ σῶμα, ἀλλὰ σωτηρία καὶ μεταμόρφωση ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, μέχρι καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ σώματος.
Ἀκόμη περισσότερο προβληματικὴ εἶναι ἡ ἔμφαση τοῦ κειμένου στὸν «σεβασμὸ τῆς συνειδήσεως», ἐὰν ὁ σεβασμὸς αὐτὸς ἐννοεῖται ἀνεξαρτήτως τῆς ἀληθείας. Ἡ συνείδηση δὲν δημιουργεῖ τὸ ἀγαθὸ καὶ τὸ κακό. Ὀφείλει νὰ φωτίζεται καὶ νὰ θεραπεύεται. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε «ἀκολούθησε ὅ,τι θεωρεῖς ἐσύ σωστό», ἀλλὰ «μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ» (Μᾶρκ. 1,15). Ἡ μετάνοια προϋποθέτει ἀκριβῶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν καθιστᾷ τὶς προσωπικές του ἐπιλογὲς μέτρο τῆς θείας ἀληθείας.
Χαρακτηριστικὴ ὑπῆρξε ἡ ἀντίδραση τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ καθηγητοῦ π. Dariusz Oko, ὁ ὁποῖος προειδοποίησε ὅτι, ἐὰν γίνει δεκτὴ ἡ σύγχρονη ἰδεολογία τοῦ φύλου, μεγάλο μέρος τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας περὶ ἀνθρώπου καὶ γάμου θὰ πρέπει πρακτικῶς νὰ ἐγκαταλειφθεῖ. Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἡ καρδιὰ τοῦ προβλήματος. Δὲν πρόκειται γιὰ μία συζήτηση περὶ τοῦ ἐὰν πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ σεβασμὸ ἄτομα ποὺ βιώνουν δυσκολίες σχετικὰ μὲ τὴ σεξουαλικότητα ἢ τὴν ταυτότητά τους. Αὐτὸ γιὰ τὸν Χριστιανὸ εἶναι αὐτονόητο. Πρόκειται γιὰ τὸ ἐὰν ἡ ποιμαντικὴ μέριμνα θὰ μετατραπεῖ σὲ ἀποδοχὴ μιᾶς ἀνθρωπολογίας ἀσυμβίβαστης μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Παράδοση.
Ἡ περίπτωση τῆς Κρακοβίας ἀποτελεῖ ἄλλη μία προειδοποίηση γιὰ τὸ ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει μία «συνοδικότητα», ὅταν ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια καὶ μετατρέπεται σὲ μηχανισμὸ προσαρμογῆς τῆς πίστεως στὸ πνεῦμα κάθε ἐποχῆς. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔλαβε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἐντολὴ νὰ ἐπικυρώνει τὶς ἑκάστοτε πολιτισμικὲς μεταβολές. Ἔλαβε ἐντολὴ νὰ κηρύξει «πᾶσι τοῖς ἔθνεσι» τὴν ἀλήθεια ποὺ σώζει.
Καὶ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια δὲν χρειάζεται νὰ «ἀλλάξει ἀπὸ μέσα». Χρειάζεται νὰ διαφυλαχθεῖ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ τὴν ἀλλάξουν.
Ν. ΡΩΜΑΝΟΣ