Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Μόλις τέσσερεις ἡμέρες μετά τὴν συντριβὴ τοῦ Phantom στὴν Τανάγρα καὶ τὸν θάνατο δύο πιλότων τῆς πολεμικῆς ἀεροπορίας ποὺ συμμετεῖχαν σὲ ἀεροπορικὴ ἐπίδειξη διοργανωθεῖσα ἀπὸ ἰδιωτικὴ ἑταιρεία, ἔγινε γνωστὸς ὁ θάνατος τοῦ τραγουδιστῆ Γιώργου Μαζωνάκη μέσα σὲ ἰατρεῖο τοῦ Κολωνακίου κατὰ τὴν διάρκεια πλασματοθεραπείας.
Ἔτσι, ὁ νομικὸς προβληματισμὸς ὡς πρὸς τὶς τυχὸν ποινικὲς εὐθύνες ποὺ βαρύνουν τὴν πολιτική, τὴν στρατιωτικὴ ἡγεσία καὶ τοὺς διοργανωτὲς τῆς ἐπίδειξης γιὰ τὸν θάνατο τῶν δύο ἄσημων πιλότων παραγκωνίσθηκε πολὺ γρήγορα ἀπὸ τὸν νομικὸ προβληματισμὸ ὡς πρὸς τὸ εἶδος τῆς ποινικῆς εὐθύνης ποὺ βαρύνει τοὺς δύο κατηγορουμένους γιὰ τὴν μοιραία ἀνακοπὴ ποὺ ὑπέστη ὁ διάσημος τραγουδιστής.
Οἱ διαχειριστὲς τῆς ἰδιωτικῆς κλινικῆς βρέθηκαν ἀρχικῶς ἀντιμέτωποι μὲ τὴν κατηγορία τῆς θανατηφόρας ἔκθεσης (ἄρ. 306 παρ. 2 ΠΚ), ἡ ὁποία ἐν τέλει ἀναβαθμίσθηκε σὲ ἀνθρωποκτονία μὲ ἐνδεχόμενο δόλο. Ἀντίστοιχη εὐθύνη, ὅμως, θὰ μποροῦσε νὰ βαρύνει καὶ τοὺς ἐμπλεκομένους στὴν διοργάνωση τῆς ἀεροπορικῆς ἐπίδειξης ποὺ στοίχισε τὴν ζωὴ στοὺς δύο πιλότους, ἐφόσον βεβαίως ἀποδειχθεῖ ὅτι, ὅπως καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Γιώργου Μαζωνάκη, τελέσθηκαν σοβαρὲς παραβάσεις ποὺ ἀφοροῦν τὰ ἀπαραίτητα μέτρα ἀσφαλείας καὶ, ταυτοχρόνως, οἱ ὑπεύθυνοι ἀδυνατοῦν νὰ ἐπικαλεσθοῦν πρὸς ὄφελός τους κάποιους πειστικοὺς ἀντενδεῖκτες τοῦ δόλου διακινδύνευσης ἢ βλάβης τῆς ξένης ζωῆς.
ΦΟΝΙΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
Μολονότι ὁ θάνατος τοῦ Γιώργου Μαζωνάκη καὶ ὁ θάνατος τῶν δύο πιλότων, τοῦ ἐπισμηναγοῦ Ἰωάννη Μπλέσια καὶ τοῦ σμηναγοῦ Δημήτρη Πέτρου, φαίνονται ἐκ πρώτης ὄψεως ἄσχετοι μεταξύ τους, θὰ μποροῦσαν νὰ συσχετισθοῦν ἀπὸ κοινωνιολογικὴ ἄποψη, συστεγαζόμενοι κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια «θυματολογικὴ ὀμπρέλλα» τῆς κοινωνίας τοῦ θεάματος:
Ὁ μὲν δημοφιλὴς τραγουδιστὴς ἔπεσε θῦμα τῆς προσπάθειάς του νὰ ἀναζωογονήσει τὴν εἰκόνα του ὑποβαλλόμενος σὲ κινδυνώδη θεραπεία, ὥστε νὰ συνεχίσει νὰ προσφέρει θέαμα στοὺς λάτρεις τῆς μουσικῆς καὶ, εἰδικότερα, στοὺς θαυμαστές του, οἱ δὲ ἄγνωστοι μέχρι πρότινος πιλότοι ἔπεσαν θύματα τῆς προσπάθειάς τους νὰ προσφέρουν θέαμα στοὺς λάτρεις τῶν ἀεροπλάνων καὶ θαυμαστὲς τῶν ἀεροπορικῶν ἐπιδείξεων, ἐκτελώντας κινδυνώδη πτητικὴ πορεία.
Χάριν τοῦ θεάματος, τόσο ὁ τραγουδιστὴς ὅσο καὶ οἱ πιλότοι δέχθηκαν νὰ συμμετάσχουν σὲ ἕνα ριψοκίνδυνο ἐγχείρημα, ὑπολαμβάνοντας ὅτι στὸ τέλος «ὅλα θὰ πᾶνε καλά». Ἐπειδή, ὅμως, ἡ σύγχρονη κοινωνία δὲν εἶναι μόνο κοινωνία τοῦ θεάματος (βλ. τὸ ὁμότιτλο βιβλίο τοῦ Γκύ Ντεμπόρ «Ἡ κοινωνία τοῦ θεάματος», μτφ.: Γ. Μπαμπασάκης, ἐκδ. Μεταίχμιο, Ἀθήνα 2016) ἀλλὰ καὶ κοινωνία τῆς διακινδύνευσης (βλ. τὸ βιβλίο τοῦ Ulrich Beck «Κοινωνία τῆς διακινδύνευσης. Καθ’ ὁδὸν πρὸς μιὰ ἄλλη νεωτερικότητα», μτφ.: Ἡρ. Οἰκονόμου, ἐκδ. Πεδίο, Ἀθήνα 2015), ἀπαιτεῖται ὁπωσδήποτε νὰ τηρεῖται ἡ χρυσὴ τομὴ μεταξὺ τῆς ἀνάγκης τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου νὰ ἀπολαμβάνει τὴν ἐλευθερία του καὶ τῆς ἀνάγκης τοῦ νὰ ζεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀσφαλής.
Ὅταν δὲν τηρεῖται αὐτὴ ἡ χρυσὴ τομή, τότε ἡ μὲν ὑπερβολικὴ ἄσκηση τῆς ἐλευθερίας ἐνδέχεται νὰ ὁδηγήσει σὲ χαοτικὴ ἀσυδοσία ποὺ μπορεῖ νὰ πλήξει τὸν ἴδιο τὸν φορέα τῆς ἐλευθερίας ἢ/καὶ τοὺς ἄλλους, ἡ δὲ ὑπερβολικὴ ἀσφάλεια ἐνδέχεται νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ δυστοπικὴ τυραννία ποὺ ἐπιβάλλεται ἀπὸ ὅποιον ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ μεριμνᾷ «γιὰ τὸ καλό μας».
Ὡς ἐκ τούτου, ἐρευνητέο ζήτημα καὶ στὰ δύο περιστατικὰ θανάτου εἶναι κατὰ πόσον ἐλήφθησαν τὰ προσήκοντα καὶ ἀναγκαῖα μέτρα ἀσφαλείας, ὥστε νὰ ἔχει περιχαρακωθεῖ τὸ ρίσκο γιὰ τὴν ζωὴ τῶν θυμάτων στὸν μέγιστο δυνατὸ βαθμὸ καὶ νὰ εἶναι ἐφικτὴ ἡ ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπιση τῆς δυσμενοῦς ἐξέλιξης τοῦ κινδυνώδους ἐγχειρήματος, ὅταν θὰ σημάνει ὁ συναγερμὸς τῆς κακῆς λειτουργίας τοῦ μηχανήματος, εἴτε αὐτὸ εἶναι ἀεροπλάνο εἴτε εἶναι συσκευὴ πλασμαφαίρεσης.
Κινδυνώδεις ἑλιγμοὶ στὸν ἀέρα ποὺ «κόβουν τὸ αἷμα» καὶ γίνονται πρωτίστως μὲ εὐθύνη ἰδιωτικῆς ἑταιρείας, καθὼς καὶ κινδυνώδεις ἰατρικὲς πράξεις ἀναζωογόνησης ποὺ ἀφοροῦν κατὰ κυριολεξίαν τὸ αἷμα, διενεργοῦνται δὲ ἐντὸς ἰδιωτικοῦ ἰατρείου, ἀποτελοῦν παιχνίδια ζωῆς καὶ θανάτου, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἕνα ἀκόμη κοινὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα: τὸ ὑψηλὸ ρίσκο τους δὲν ἀξίζει!
Τὰ δύο περιστατικὰ μᾶς ὑπενθυμίζουν ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐκφεύγει τῶν ἐγγενῶν καὶ ἀπώτατων ὁρίων, ἀρνούμενος νὰ δεχθεῖ τὴν γηράσκουσα καὶ θνητὴ φύση του (ποὺ, βεβαίως, εἶναι συνέπεια τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος) ἢ ἀλλοιώνοντας τὴν λειτουργικὴ φύση τῆς μηχανῆς, τότε τίθεται σὲ ἐφαρμογὴ ὁ ἀπαράβατος πνευματικὸς νόμος ποὺ συνοψίζεται στὸ τιμωρητικὸ δίπολο «ὕβρις-νέμεσις».
Ὁ μῦθος τοῦ Δαιδάλου καὶ τοῦ Ἰκάρου εἶναι χαρακτηριστικὸς γιὰ τὶς συνέπειες ποὺ ὑφίσταται κάθε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ὑπερβαίνει τὰ προβλεπόμενα ὅρια, κάνοντας κακὴ χρήση τῆς τεχνολογίας: Ἡ κακὴ χρήση τῶν πτερῶν ποὺ κατασκεύασε ὁ Δαίδαλος, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ δραπετεύσουν ἀπὸ τὸν Λαβύρινθο ὁδήγησαν τὸν Ἴκαρο στὸν θάνατο, ὅταν ἐκεῖνος παράκουσε τὴν συμβουλὴ τοῦ πατέρα του καὶ πέταξε ψηλότερα ἀπ’ ὅ,τι ἐπιτρεπόταν σύμφωνα μὲ τὶς προδιαγραφὲς τῶν πτερῶν. Ἀντιστοίχως, ἡ κακὴ χρήση τοῦ μηχανήματος τῆς πλασμαφαίρεσης ἀλλὰ καὶ τοῦ μαχητικοῦ ἀεροσκάφους ὁδήγησαν στὸν θάνατο τοὺς ὑπηρέτες τοῦ θεάματος.
Πέρα ἀπὸ τὴν κακὴ χρήση τῆς τεχνολογίας, οἱ τρεῖς θάνατοι ἔχουν ἕνα ἀκόμη κοινὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα: οἱ ἀποβιώσαντες ζοῦσαν ἐξ ἐπαγγέλματος στὰ ἄκρα. Οἱ μὲν πιλότοι πετώντας μαχητικὸ ἀεροσκάφος, ὄντας ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ ἕτοιμοι γιὰ ἐπικίνδυνους ἑλιγμούς, ὁ δὲ τραγουδιστὴς ζώντας πολὺ ἔντονα τὴν κάθε στιγμὴ τόσο ἐντὸς ὅσο καὶ ἐκτὸς πίστας . Ὡς ἐκ τούτου, θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηριχθεῖ βασίμως ὅτι καὶ οἱ τρεῖς ἦσαν ἐξοικειωμένοι μὲ τὸν κίνδυνο κατὰ τῆς ζωῆς τους καὶ, συνακολούθως, ἀπευαισθητοποιημένοι ἔναντι τοῦ φόβου τοῦ θανάτου ποὺ αἰσθάνεται ὁ μέσος συνετὸς ἄνθρωπος.
Πάντως ἐπισημαίνεται ὅτι μόνο ἕνα μικρὸ τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ μπορεῖ νὰ ἐξοικειωθεῖ μὲ τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Ἀντιθέτως, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γίνονται ὁλοένα καὶ πιὸ εὐαίσθητοι στὰ ἐπαναλαμβανόμενα δυσάρεστα ἐρεθίσματα τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου. Αὐτὸ παρατηρήθηκε στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ὅπου ἡ πλειονότητα τῶν πολιτῶν ἔνιωθε νὰ μεγαλώνει ὁ φόβος τοῦ θανάτου κάθε φορὰ ποὺ ἠχοῦσε ἕνας νέος συναγερμὸς γιὰ ἐπικείμενο ἀεροπορικὸ βομβαρδισμό (Panse, Angst und Schreck, 1952, σελ. 139).
ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟΝ
Ὡστόσο, εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ γίνει ἀντιληπτὸ ὅτι ἡ ἐξοικείωση μὲ τὸν κίνδυνο, ἡ ὁποία ἐνεργοποιεῖ τὸ ψυχολογικὸ φαινόμενο τῆς ἀπώθησης τοῦ κινδύνου στὸ ἀσυνείδητο, μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ὄχι μόνο στὸ πρόσωπο τοῦ θύματος, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐκεῖνο τοῦ δράστη ποὺ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸ κινδυνογόνο ὀργανωτικό του πεδίο. Ἂν αὐτὸς ἔχει κατ’ ἐπανάληψιν προβεῖ στὸ κινδυνῶδες ἐγχείρημα χωρὶς ποτὲ νὰ πάει κάτι τόσο στραβὰ ὅσο τὴν τελευταία φορά, θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηρίξει γιὰ τὴν ὑπεράσπισή του ἀπέναντι στὴν μομφὴ τῆς ἀνθρωποκτονίας μὲ ἐνδεχόμενο δόλο ὅτι ἔτρεφε τὴν πεποίθηση πὼς καὶ αὐτὴν τὴν φορά, ὅπως ὅλες τὶς προηγούμενες, θὰ ἴσχυε ἡ φράση «τέλος καλό, ὅλα καλά».
Ἔτσι, ἔχει ὑποστηριχθεῖ στὴν ποινικὴ ἐπιστήμη ἡ ἄποψη ὅτι ὅποιος ἀπωθεῖ αὐτοκαθησυχαστικὰ τοὺς κινδύνους στὸ ἀσυνείδητό του, κατὰ τρόπον ὥστε νὰ μὴν τοὺς θεωρεῖ σοβαρούς, παραλείποντας νὰ προβεῖ σὲ ἀνασχετικὴ τους ἐνέργεια, δὲν τοὺς ἀποδέχεται καὶ ἄρα, ἀκόμη κι ὅταν οἱ κίνδυνοι αὐτοὶ ἀφοροῦν τὸ ὕψιστο ἔννομο ἀγαθό, δηλ. τὴν ζωή, ὁ δράστης δὲν μπορεῖ νὰ καταδικασθεῖ γιὰ ἀνθρωποκτονία μὲ ἐνδεχόμενο δόλο.
Στὴν ἄποψη αὐτὴ ἀντιτείνεται ὅτι ἡ σοβαρὴ ἐμπιστοσύνη στὴν μὴ ἐπέλευση τοῦ ἐγκληματικοῦ ἀποτελέσματος, παρότι ἔχει διαγνωσθεῖ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἐπέλευσής του, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ σημαίνει ὅτι ὁ δράστης σκέπτεται παράλογα. Δὲν εἶναι, ἑπομένως, ὀρθὸ νὰ παίρνει προβάδισμα ἡ παράλογη πίστη σὲ βάρος τῆς ὀρθολογικῆς διάγνωσης. Οἱ ψυχικὲς στρατηγικὲς παράκαμψης τῶν συνεπειῶν ἑνὸς ἐπικίνδυνου γιὰ τὴν ζωὴ ἐγχειρήματος δὲν εἶναι νοητὸ νὰ ἐπιβραβεύονται ἀπὸ τὴν ἔννομη τάξη.
Χρήσιμο, ἐν προκειμένῳ, εἶναι τὸ παράδειγμα τῶν παικτῶν τῆς «ρώσικης ρουλέτας» στὴν παραλλαγὴ τῆς ἀμοιβαίας ἑτεροδιακινδύνευσης:
Ὅποιος ἦλθε ἡ σειρὰ του νὰ πατήσει τὴν σκανδάλη ἐναντίον τοῦ συμπαίκτη του σημαδεύοντάς τον μὲ ὅπλο, στὸν μύλο τοῦ ὁποίου ὑπάρχει τοποθετημένη μία μόνο σφαῖρα, ἔχει διαγνώσει τὸ ἐνδεχόμενο νὰ σκοτώσει τὸν συμπαίκτη του, ἐφόσον γνωρίζει ὅτι, σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῶν μαθηματικῶν, ἡ πιθανότητα νὰ ἐπιφέρει τὸν θάνατο τοῦ ἄλλου ἀνέρχεται σὲ ποσοστὸ 16,67%. Ἑπομένως, γνωρίζει ὅτι ἡ θετικὴ ἔκβαση τοῦ ριψοκίνδυνου ἐγχειρήματος εἶναι πολὺ πιὸ πιθανὴ ἀπὸ τὴν ἀρνητικὴ κατάληξή του.
Ἡ γνώση, ὅμως, αὐτὴ δὲν ἀρκεῖ, γιὰ νὰ θεμελιώσει τὴν σοβαρὴ ἐμπιστοσύνη τοῦ δράστη στὴν μὴ ἐπέλευση τοῦ ἀποτελέσματος, διότι πρόκειται γιὰ μιὰ ἐμπιστοσύνη ἀπορρέουσα ἀπὸ ἕνα αἴσθημα ἀσφαλείας τοῦ δράστη στερούμενο λογικοῦ ὑποστρώματος. Ἡ ἔννομη τάξη δὲν μπορεῖ νὰ πριμοδοτεῖ ἕνα παίκτη «ρώσικης ρουλέτας» ποὺ θέτει σὲ κίνδυνο τὴν ζωὴ τοῦ συμπαίκτη του, ἔχοντας ὡς μοναδικὸ στήριγμα γιὰ τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴν ἀνώδυνη ἔκβαση τοῦ παιχνιδιοῦ τὴν πίστη του στὸν Θεό!
Ὅταν, λοιπόν, ἕνας τέτοιος δράστης, ὁ ὁποῖος ἔχει συνειδητοποιήσει τὸ ἐνδεχόμενο τῆς προσβολῆς τοῦ ἐννόμου ἀγαθοῦ ἑνὸς συνανθρώπου του, μονολογεῖ «ὅλα θὰ πᾶνε καλά», μένοντας κατὰ τὰ λοιπὰ μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια, ἐπαφίεται ἁπλῶς στὸ «τυχερό του ἄστρο», σκεπτόμενος ὅπως ἕνας τζογαδόρος, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει τὸ σχετικὸ ρίσκο, ἐλπίζοντας ἕωλα στὴν εὐμενῆ κατάληξη τοῦ ἐγχειρήματός του. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα, ὁ συγκεκριμένος δράστης ποὺ παίζει στὰ ζάρια μιὰν ἄλλη ζωὴ κρίνεται ὅτι ἐνεργεῖ μὲ ἐνδεχόμενο δόλο ἀνθρωποκτονίας.
Στὴν περίπτωση, λοιπόν, τοῦ Γιώργου Μαζωνάκη, ἡ λειτουργία τοῦ συγκεκριμένου ἰατρείου, στὸ ὁποῖο γινόταν παράνομη χρήση μηχανήματος πλασμαφαίρεσης, χωρὶς νὰ πληροῦνται οἱ ὅροι ἀσφαλοῦς διεξαγωγῆς τοῦ κινδυνώδους ἐγχειρήματος, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἀποτελεσματικὰ μιὰ κακὴ ἐξέλιξη (ἐπιπλοκή) τῆς ἐκτελούμενης θεραπείας, θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηριχθεῖ βασίμως ὅτι ἀποτελοῦσε ἕνα ἐξαιρετικὰ κινδυνογόνο ὀργανωτικὸ πεδίο ποὺ γεννᾷ ζήτημα μείζονος κακουργηματικῆς εὐθύνης τῶν ἰδιοκτητῶν του καὶ, εἰδικότερα, τοῦ χειριστῆ-ἐπόπτη τοῦ μηχανήματος.
Ἀκόμη κι ἂν, μέχρι νὰ συμβεῖ τὸ μοιραῖο γιὰ τὸν λαοφιλῆ τραγουδιστή, οὐδέποτε εἶχε προκύψει κίνδυνος κατὰ τῆς ζωῆς ἄλλου πελάτη ὑποβληθέντος σὲ ἀντίστοιχη θεραπεία, ἡ ἀπώθηση τοῦ σοβαροῦ κινδύνου κατὰ τῆς ζωῆς στὸ ἀσυνείδητο τῶν δύο ἰδιοκτητῶν τοῦ ἰατρείου δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ ἐπιείκεια, δηλ. νὰ ἀξιολογηθεῖ ὡς ἀνθρωποκτονία ἐξ ἀμελείας ἢ ἔστω ὡς θανατηφόρα ἔκθεση, διότι ἡ ἀπώθηση αὐτὴ εἶναι καθαρὸς παραλογισμός, στὸ μέτρο ποὺ ἀφήνει παντελῶς ἀνεξέλεγκτη τὴν συγκεκριμένη ἑστία κινδύνου.
Ἀντιστοίχως, στὸ πλαίσιο τῆς ὁδικῆς κυκλοφορίας ὅποιος ἐπιμένει νὰ ὁδηγεῖ ἕνα αὐτοκίνητο μὲ ἐλαττωματικὸ σύστημα πέδησης τραυματίζοντας κάποια στιγμὴ θανάσιμα ἕνα πεζό, διότι «δὲν ἔπιασαν» τὰ φρένα του, θὰ πρέπει νὰ γίνει δεκτὸ ὅτι ἔχει ὑπερβεῖ τὸ ἐλάχιστο ρίσκο ποὺ μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ μιὰ κοινωνία. Τὸ ὑπερασπιστικὸ ἐπιχείρημα τοῦ ὁδηγοῦ ὅτι δὲν τοῦ πέρασε κἄν ἀπὸ τὸ μυαλὸ τὸ κακὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προξενήσει σὲ τρίτους, ἐπειδὴ ποτέ ἄλλοτε δὲν τὸν εἶχαν «προδώσει» τὰ φρένα τοῦ αὐτοκινήτου του, θὰ πρέπει νὰ θεωρηθεῖ ἄνευ σημασίας.
Πάντως, στὴν περίπτωση ποὺ θὰ υἱοθετεῖτο ἡ προαναφερθεῖσα ἀντίληψη, δηλ. ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ χρεωθεῖ ἀνθρωποκτόνος δόλος εἰς βάρος ἐκείνου ποὺ, λόγῳ τῆς ἐξοικείωσής του μὲ τὸν κίνδυνο, τὸν ἀπωθεῖ στὸ ἀσυνείδητο ὡς μὴ σοβαρὴ προοπτική, ἡ εὐθύνη τοῦ χειριστῆ τοῦ μηχανήματος γιὰ ἀνθρωποκτονία μὲ ἐνδεχόμενο δόλο δύναται νὰ στηριχθεῖ στὴν συμπεριφορὰ ποὺ ἐπέδειξε μετὰ τὴν προκύψασα ἐπιπλοκή:
Ἐφόσον διαπιστωθεῖ ὅτι, σὲ ἐκεῖνο τὸ χρονικὸ σημεῖο, ὁ θάνατος τοῦ θύματος ἦταν ἀναστρέψιμος, ἡ συνειδητὴ παράλειψη νὰ γίνει ἔγκαιρη καὶ ἰατρικὰ ὀρθὴ διαχείριση τοῦ περιστατικοῦ ἀντὶ τῆς προσφυγῆς σὲ ἀνεπαρκῆ μέσα ἐπαναφορᾶς τοῦ τραγουδιστῆ στὴν ζωή, σημαίνει ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἀποδύθηκαν στὴν ἀκατάλληλη προσπάθεια ἀποσόβησης τοῦ θανάτου ἔπαιξαν ἐν τέλει τὴν ζωὴ τοῦ θύματος κορώνα-γράμματα, ἀποδεχόμενοι τὴν μοιραία κατάληξη.
Ὡστόσο, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιχειρηματολογία ὑπάρχει ἕνας ψυχολογικὸς ἀντίλογος: Ἂν οἱ δράστες ἀποδέχονταν τὸν θάνατο ἑνὸς τόσο λαοπρόβλητου τραγουδιστῆ, τότε ἀποδέχονταν νὰ τινάξουν καὶ τὴν χρυσοφόρα ἐπιχείρησή τους στὸν ἀέρα, βιώνοντας τὴν ἀπόλυτη καὶ ἐκκωφαντικὴ καταστροφή, ἀφοῦ ἀμέσως μετὰ τὸν θάνατο τοῦ θύματος, τὰ φῶτα τῶν ἀδηφάγων ΜΜΕ ἦταν βέβαιον ὅτι θὰ στρέφονταν ἐκτυφλωτικὰ κατὰ πάνω τους καὶ θὰ ἐνεργοποιεῖτο πάραυτα ὅλος ὁ μηχανισμὸς προπαγανδιστικῆς ἀπορρόφησης τῆς ὀργῆς καὶ τῆς λύπης ποὺ θὰ προκαλεῖτο στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἀπὸ τὴν «δολοφονία» τοῦ εἰδώλου του. Μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια, δηλαδή, ἡ εἴδηση τοῦ θανάτου τοῦ τραγουδιστῆ θὰ ἐπέφερε καὶ τὸν ἐπαγγελματικὸ «θάνατο» τῶν ἰατρῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ κατέληγαν «στὴν στενή», ὅπου, βεβαίως, καὶ κατέληξαν.
Ἡ σκέψη αὐτὴ λειτουργεῖ ὡς ἀντενδείκτης τοῦ ἐνδεχόμενου δόλου ἀνθρωποκτονίας καὶ εἶναι γνωστὸς στὴν ποινικὴ ἐπιστήμη ὡς ἐπιχείρημα τῆς μὴ νοητῆς αὐτοδιακινδύνευσης (ὀρθότερα: αὐτοπροσβολῆς) τοῦ δράστη. Ὁ ἀντενδείκτης αὐτὸς θὰ μποροῦσε νὰ ἐξουδετερωθεῖ μόνο μέσῳ τῆς ἀξιοποίησης τοῦ ἑξῆς κρίσιμου δεδομένου:
Ὅπως προέκυψε, οἱ ἰδιοκτῆτες τοῦ «ἰατρείου» τοῦ θανάτου εἶχαν «γερὲς πλάτες», συναναστρεφόμενοι μὲ ἠχηρὰ ὀνόματα τῆς πολιτικῆς ζωῆς. Μάλιστα, ὁ ὑπουργὸς τῆς παρούσας κυβέρνησης κ. Θάνος Πλεύρης φέρεται νὰ ἵδρυσε τὸ 2012 σωματεῖο ἀπὸ κοινοῦ μὲ τοὺς ἰδιοκτῆτες τοῦ συγκεκριμένου ἰατρείου. Παράλληλα, ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τὸ συγκεκριμένο ἰατρεῖο λειτουργοῦσε ἀπρόσκοπτα χωρὶς νὰ ἔχει διαπιστωθεῖ καμία παράβαση. Συνεπῶς, εἶναι πολὺ πιθανὸ ὅτι μέσα στὸ μυαλὸ τῶν δραστῶν εἶχε δημιουργηθεῖ ἡ πεποίθηση ὅτι, ἀκόμη κι ἂν κάτι πάει στραβά, θὰ φροντίσει ὁ διεφθαρμένος πολιτικὸς μηχανισμὸς νὰ μπαλώσει τὰ πράγματα.
ΑΝΑΠΟΔΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Καὶ, κάπως ἔτσι, ἐπιβεβαιώνεται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὅτι ζοῦμε στὸν ἀνάποδο κόσμο, φρικτὴ ἔκφανση τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ μετάλλαξη τοῦ ἰατροῦ σὲ δολοφόνο, δηλ. τοῦ σωτήρα σὲ δήμιο. Ἄκρως ἐπίκαιρη ἡ φράση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ποὺ εἶναι καταγεγραμμένη στὴν 8η πρὸς Ὀλυμπιάδα ἐπιστολή του:
«Ὅταν ἀκοῦς ὅτι ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες ἡ μία βυθίσθηκε, ἡ ἑπόμενη σαλεύεται, ἄλλη ταράσσεται ἀπὸ φοβερὰ κύματα, κι ἄλλη ἔπαθε τὰ ἀνεπανόρθωτα, ἡ μία πῆρε λύκο ἀντὶ ποιμένα, ἡ δεύτερη πειρατὴ ἀντὶ κυβερνήτη καὶ ἡ ἑπόμενη δήμιο ἀντὶ ἰατροῦ, νὰ πονᾷ βέβαια (διότι δὲν πρέπει νὰ ὑπομένεις αὐτὰ τὰ δεινὰ χωρὶς πόνο), ἀλλὰ νὰ πονᾷς θέτοντας μέτρο στὴ λύπη».
Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ μετάλλαξη τοῦ ἰατροῦ σὲ δήμιο εἶναι ἕνα φαινόμενο ποὺ τὸ ζήσαμε μαζικὰ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λεγόμενης πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Τότε, οἱ μὲν γιατροὶ ἔσπρωχναν παντελῶς ἀτιμωρητὶ τοὺς πολίτες στὶς «ἠλεκτρικὲς καρέκλες» τῶν ἐμβολιαστικῶν κέντρων, οἱ δὲ πολιτικοὶ τιμωροῦσαν μὲ ἐπαγγελματικὸ ἀποκλεισμὸ ὅσους ὑγειονομικοὺς τολμοῦσαν νὰ ἀμφισβητοῦν τὰ ἐμβόλια, ἀρνούμενοι νὰ μετατραποῦν σὲ ὑποψήφιους αὐτόχειρες! Μετὰ ταῦτα, εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ζοῦμε μόνο σὲ μιὰ ἀνάποδη, ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰ ὑποκριτικὴ κοινωνία τοῦ θεάματος.
Ὁ θάνατος τοῦ διάσημου τραγουδιστῆ μπορεῖ νὰ ἐπισκίασε τὸν θάνατο τῶν ἄσημων πιλότων, ἀλλὰ ἀποκάλυψε τὸν σάπιο μηχανισμὸ τοῦ «δικτύου τῆς ἀποχέτευσης» ποὺ εἶχε σχεδὸν φρακάρει ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα συνεργαζόμενα κόπρανα τῆς ἐλίτ, ἡ ὁποία ποδοπατεῖ καθημερινὰ τοὺς εἵλωτες τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ.
Ἕνας λαός, ὅμως, ποὺ εἶναι ἐξίσου βαριὰ ἄρρωστος, ἀφοῦ, ὅταν διοργανώνονται συναυλίες στὸ ἄγαλμα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τρέχει κατὰ χιλιάδες, γιὰ νὰ μὴ χάσει τὸ θέαμα ποὺ προσφέρουν τὰ μουσικά του εἴδωλα, ἀλλά, ὅταν διοργανώνονται ὁμιλίες γιὰ τὴν ὑγειονομικὴ ἢ τὴν ἠλεκτρονικὴ δικτατορία, παραμένει ἄφαντος.