Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας του Παιδιού, απευθύνουμε έκκληση στους ηγέτες του κόσμου να στρέψουν την προσοχή τους στα παιδιά της Παλαιστίνης — παιδιά στα οποία στερείται η ευκαιρία να ζήσουν μια φυσιολογική παιδική ηλικία.
Η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού αποτελεί μια διεθνή επέτειο, αναγνωρισμένη από ελεύθερους ανθρώπους και έθνη σε όλο τον κόσμο.
Λειτουργεί ως υπενθύμιση —για όσους έχουν ανάγκη από μια τέτοια υπενθύμιση— για τη ζωτική σημασία της φροντίδας και της προστασίας της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά του σήμερα είναι οι ηγέτες του αύριο· επομένως, η επένδυση στην ευημερία τους και η παροχή όλων των απαραίτητων μέσων για την ανατροφή τους αποτελεί ζήτημα ύψιστης σημασίας.
Ωστόσο, σε αυτή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, οφείλουμε να μιλήσουμε συγκεκριμένα για τα παιδιά της Παλαιστίνης — και ιδίως για εκείνα στη Γάζα. Πιστεύω —και γνωρίζω ότι πολλοί συμμερίζονται αυτή την πεποίθηση— ότι αυτά τα παιδιά στερούνται την ίδια την παιδική τους ηλικία, καθώς αναγκάζονται να ζουν μέσα στη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου και στις τραγικές, καταστροφικές και ανθρωπιστικές συνέπειές του.
Δεν αποτελεί υπερβολή να λεχθεί ότι η βία που υφίστανται τα παιδιά της Παλαιστίνης είναι πρωτοφανής στη σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άλλα παιδιά στον κόσμο που να βιώνουν τέτοιο πόνο ή να στερούνται τόσο απόλυτα την παιδική τους ηλικία, όσο εκείνα στους Αγίους Τόπους μας — και κυρίως στη δοκιμαζόμενη και πενθούσα Γάζα.
Σε αυτή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, απευθύνουμε έκκληση στους ηγέτες του κόσμου και σε όλους τους ανθρωπιστικούς και διεθνείς οργανισμούς —ιδιαίτερα σε εκείνους που είναι αφοσιωμένοι στην ευημερία των παιδιών.
Από αυτή τη γη, που αιμορραγεί, σας καλούμε: σε αυτή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, παρακαλούμε στρέψτε ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα στα παιδιά της Παλαιστίνης —και ειδικά στα παιδιά της Γάζας— τα οποία σήμερα υφίστανται κακοποίηση, στερήσεις, λιμό και θάνατο. Πρόκειται για μια βάναυση, επιθετική πολιτική που στοχεύει ολόκληρο τον πληθυσμό μας — νέους και ηλικιωμένους, άνδρες και γυναίκες εξίσου.
Τα παιδιά της Παλαιστίνης αξίζουν να ζήσουν· αξίζουν να ζήσουν με ειρήνη — όπως ακριβώς και ολόκληρος ο λαός μας. Σε αυτή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, καλούμε κάθε συνετό και υπεύθυνο άνθρωπο ανά την υφήλιο να αφουγκραστεί τις κραυγές, τον πόνο, τα βάσανα και τα δάκρυα των Παλαιστίνιων παιδιών — παιδιών που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και στα οποία στερείται η ευκαιρία να βιώσουν την παιδική ηλικία, σε αντίθεση με τα παιδιά σε άλλα μέρη του κόσμου. Σε όλο τον κόσμο, στα περισσότερα έθνη και τις περισσότερες περιοχές, τα παιδιά ζουν μια σχετικά φυσιολογική ζωή, έχοντας πρόσβαση στις υπηρεσίες που χρειάζονται για να μεγαλώσουν. Η Παλαιστίνη, ωστόσο, αποτελεί εξαίρεση — ένα μέρος που χαρακτηρίζεται από στερήσεις, κατοχή, τυραννία, καταπίεση και την αδικία που υφίσταται ολόκληρος ο πληθυσμός μας, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών μας, τα οποία αξίζουν μια πολύ καλύτερη πραγματικότητα.
Απευθύνομαι στους διεθνείς οργανισμούς και τους ηγέτες του κόσμου: στρέψτε την προσοχή σας στα παιδιά της Παλαιστίνης —ιδιαίτερα σε εκείνα στη Γάζα— και μην τα αφήνετε να βιώνουν τόσο βαθιές στερήσεις, όπως ακριβώς αναγκάζονται να υπομένουν και οι ενήλικες.
Τα παιδιά της Παλαιστίνης αποτελούν την ελπίδα για το μέλλον. Όσοι τους στερούν το δικαίωμα στην παιδική ηλικία και σε μια φυσιολογική ζωή, στην ουσία επιδιώκουν να σβήσουν κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για τον παλαιστινιακό λαό.
Ενώ τα παιδιά σε άλλα μέρη του κόσμου τρώνε, πίνουν, παίζουν και απολαμβάνουν μια άνετη ζωή, τα παιδιά στη Γάζα ζουν ανάμεσα στα συντρίμια, τρέμουν από το κρύο και στερούνται τροφής και των πιο βασικών αγαθών για την επιβίωσή τους. Είναι δυνατόν, στη σημερινή εποχή —μια εποχή κατά την οποία πολλοί ανά τον κόσμο εξυμνούν τις αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων— τα παιδιά της Παλαιστίνης να παραμένουν στερημένα από τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά τους, να αφήνονται να λιμοκτονούν και να υφίστανται φρικτή, πρωτοφανή κακομεταχείριση;
Στη Γάζα, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια άνθρωποι ζουν υπό καθεστώς αποκλεισμού και μιας πολιτικής κακοποίησης, λιμοκτονίας και ταπείνωσης —χωρίς να υπολογίζονται οι βόμβες που πέφτουν βροχή πάνω τους, αφήνοντας πίσω τους μόνο περισσότερο πόνο, θλίψη και αιματοχυσία.
Φανταστείτε μια οικογένεια όπου ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά έχουν όλοι σκοτωθεί, αφήνοντας πίσω ένα και μόνο μικρό παιδί, το οποίο δεν έχει γνωρίσει σε αυτόν τον κόσμο τίποτα άλλο παρά καταστροφή, ερείπια, αίμα και δάκρυα.
Σκεφτείτε τον αριθμό των ορφανών στη Γάζα που έχουν χάσει και τους δύο γονείς τους. Για κάθε παιδί που έχει χάσει έναν γονέα, οφείλουμε να παρέμβουμε για να καλύψουμε αυτό το κενό. Αυτά τα ορφανά παιδιά δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν, να παραμεληθούν ή να αφεθούν βορά σε μια μηχανή θανάτου, λιμοκτονίας και κακοποίησης.
Αυτά τα παιδιά έχασαν τους γονείς τους, αλλά δεν πρέπει να χάσουν την ελπίδα τους —όπως ακριβώς δεν πρέπει να χάσει την ελπίδα του ο λαός μας στη Γάζα. Η ελπίδα πρέπει να παραμείνει ζωντανή και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Η πίστη μας, καθώς και οι πνευματικές και ηθικές μας αξίες, μας διδάσκουν ότι οφείλουμε να στεκόμαστε στο πλευρό κάθε ανθρώπου που υποφέρει, βασανίζεται ή ασθενεί — πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα ορφανό παιδί, στερημένο από την αγάπη και τη στοργή πατέρα και μητέρας;
Όταν μιλάμε για τη *Νάκμπα* —την καταστροφή που έπληξε τον λαό μας το 1948 και προκάλεσε μια τόσο τεράστια τραγωδία— δεν αναφερόμαστε απλώς σε ένα ιστορικό γεγονός του παρελθόντος· περιγράφουμε μια πραγματικότητα που ο λαός μας εξακολουθεί να βιώνει μέχρι σήμερα. Θα τολμούσα μάλιστα να πω ότι αυτό που βιώνουν σήμερα οι Παλαιστίνιοι είναι πολύ χειρότερο από ό,τι συνέβη το 1948.
Πρόκειται για μια νέα και διαρκή *Νάκμπα* (καταστροφή), η οποία αποσκοπεί στην εξάλειψη των Παλαιστινίων…
Σεβ. Σεβαστείας Θεοδόσιος




