ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Ἰω. ιε΄ 1-7
1 Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. 2 πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ.3 ἤ δη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν. 4 μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. 5 ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. 6 ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται. 7 ἐὰν μείνητε ἐν ἐμοὶ καὶ τὰ ῥήματά μου ἐν ὑμῖν μείνῃ, ὃ ἐὰν θέλητε αἰτήσασθε, καὶ γενήσεται ὑμῖν.
Ἑρμηνεία Π. Ν. Τρεμπέλα – Ἐκδόσεις Σωτήρ
1 Εγὼ εἶμαι ἡ κληματαριὰ ἡ πραγματικὴ καὶ ἄφθαρτος καὶ πνευματικὴ καὶ διὰ τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποῖας θὰ εἶμαι ἡ κεφαλή, θὰ ἀντικαταστήσω καὶ θὰ ξανακαινουργώσω τὴν παλαιὰν ἄμπελον τῆς συναγωγῆς· καὶ ὁ Πατήρ μου εἶναι ὁ ἀμπελουργός. 2 Κάθε ἄνθρωπον, ποὺ σὰν ἄλλος κλάδος καὶ σὰν κλῆμα πνευματικὸν εἶναι μὲν ἑνωμένος μὲ ἐμὲ διὰ τῆς πίστεως, δὲν παράγει ὅμως καρποὺς ἀρετῆς, ὁ ἀμπελουργὸς Πατήρ μου τὸν ἀποκόπτει καὶ τὸν ἀποχώριζει ἀπὸ τὴν κληματαριά. Καὶ κάθε πνευματικὸν κλῆμα, ποὺ εἶναι καρποφόρον, τὸ καθαρίζει καὶ τὸ κλαδεύει διὰ νὰ φέρῃ περισσότερον καρπόν. 3 Σεῖς δὲ τώρα εἶσθε καθαροί. Καὶ σᾶς ἔχει καθαρίσει ὁ λόγος τῆς ἀληθείας, τὸν ὁποῖον σᾶς ἔχω εἴπει καὶ διδάξει. Εἶσθε λοιπὸν πνευματικὰ κλήματα, καθαρισμένα καὶ ἑτοιμασμένα, διὰ νὰ παραγάγετε καρπόν. 4 Μείνατε ἑνωμένοι μὲ ἐμέ, διὰ νὰ μένω καὶ ἐγὼ ἑνωμένος μὲ σᾶς. Καθὼς τὸ κλῆμα δὲν ἠμπορεῖ νὰ φέρῃ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καρπόν, ἐὰν δὲν μείνῃ προσκολλημένον εἰς τὴν κληματαριάν, ἔτσι οὔτε καὶ σεῖς δὲν θὰ καρποφορήσετε ἔργα ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος, ἐὰν δὲν μείνετε ἑνωμένοι μὲ ἐμέ. 5 Ἐγὼ εἶμαι ἡ κληματαριὰ καὶ σεῖς εἶσθε οἱ κλάδοι της. Ἐκεῖνος ποὺ μένει ἑνωμένος μαζί μου καὶ μένω καὶ ἐγὼ μέσα του, αὐτὸς φέρει ἄφθονον καὶ ἐκλεκτὸν καρπόν, διότι χωρὶς ἐμὲ καὶ χωρὶς νὰ ἔχετε τὴν ζωτικὴν δύναμιν, ποὺ πηγάζει ἀπὸ ἐμέ, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κάνετε τίποτε διὰ τὴν δικαίωσιν καὶ τὸν ἐξαγιασμόν σας. 6 Ὅποιος δὲν μείνῃ ἑνωμένος μαζί μου, ὡρισμένως θὰ πεταχθῇ ἔξω ὅπως καὶ τὸ ἄκαρπον καὶ ἄχρηστον κλῆμα. Καὶ τότε θὰ ξεραθῇ καὶ δὲν θὰ τοῦ μείνῃ κανὲν ἴχνος χάριτος καὶ πνευματικῆς δυνάμεως καὶ ζωῆς. Καὶ τὰ πνευματικὰ κλήματα, ποῦ ἐξεράθησαν ἔτσι, τὰ μαζεύουν οἱ ἄγγελοι καὶ τὰ ρίπτουν εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως καὶ ἐκεῖ καίονται συνεχῶς καὶ ἐξακολουθητικῶς. 7 Ἐὰν παραμείνετε ἑνωμένοι μὲ ἐμὲ καὶ ἐὰν οἱ λόγοι μου μείνουν εἰς τὸ βάθος τῶν καρδιῶν σας ὡς παντοτεινὸς φωτισμὸς καὶ ὁδηγός σας, ὁ,τιδήποτε θέλετε ὑπὸ τὸ φῶς τῶν λόγων μου, ζητήσατέ το διὰ προσευχῆς καὶ θὰ σᾶς γίνῃ. Μὴ ἀμφιβάλλετε δὲ ὅτι, ὅταν θὰ τοῦ ζητήσετε νὰ σᾶς βοηθήσῃ διὰ νὰ παραγάγετε τὸν καρπὸν τῆς ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος, θὰ εἰσακουσθῇ τὸ αἴτημά σας.
ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Ο ΟΣΙΟΣ ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ
Στίς 27 Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Θαλλελαίου. Καταγόταν ἀπό τήν Κιλικία καί πῆγε στήν Συρία γιά νά ἀσκητεύσει. Ἔκτισε τήν καλύβα του κοντά σέ ἕναν εἰδωλαλατρικό ναό· οἱ δαίμονες πού κατοικοῦσαν ἐκεῖ προσπαθοῦσαν νά τόν θανατώσουν, ματαίως ὅμως διότι ἡ πίστη του καί θεία Χάρις τόν προστάτευαν ἀπό ὅλες τίς ἐπιθέσεις. Ἡ μανία τῶν δαιμόνων μή μπορῶντας νά βλάψει τόν ὅσιο, ξέσπασε στά δέντρα πού βρισκόντουσαν ἐκεῖ καί ἦταν τόση, ὥστε ξερρίζωσαν περισσότερα ἀπό πεντακόσια. Οἱ δαίμονες συνέχισαν τίς ἐπιθέσεις, ἐπειδή ὅμως ὁ ἅγιος τίς καταφρονοῦσε, ἀναχώρησαν ἀπό ἐκεῖνον τόν τόπο. Ὁ ὅσιος Θαλλέλαιος μηχανευόταν νέους τρόπους ἀσκήσεως, ὅταν δέ κάποτε τόν ρώτησε ὁ Θεοδώρητος Κύρου, ὁ ὁποῖος καί συνέγραψε τόν βίο του, γιά ποιόν λόγο ἐφεύρισκε καινοφανεῖς μεθόδους ἀσκήσεως, ὁ ὅσιος ἀπαντησε: “ἐπειδή εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός καί πιστεύω ὅτι οἱ τιμωρίες τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀληθινές, γιά αὐτό ὑποβάλλω τό σῶμα μου σέ μικρότερες τιμωρίες σέ αὐτήν τή ζωή, ἐλπίζοντας νά μετριάσω τά βάσανα τῆς μελλούσης κολάσεως. Ἐπιπλέον, οἱ τιμωρίες στήν ἄλλη ζωή εἶναι ἀκούσιες καί κάθε τι πού γίνεται παρά τήν θέληση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι λυπηρό, ἐπιλέγω λοιπόν μέ τήν θέληση μου κάποια μικρότερα βάσανα σέ αὐτήν τη ζωή, ἐλπίζοντας νά μειώσω τήν μέλλουσα τιμωρία.” Ὁ Θεοδώρητος θαύμασε τήν ἀγχίνοια τοῦ ἀσκητοῦ, ὅσοι δέ κατοικοῦσαν ἐκεῖ κοντά ἔλεγαν ὅτι ἐπιτελοῦσε πάμπολλα θαύματα, ὄχι μόνον στούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί στά ζῶα. Πολλοί εἰδωλολᾶτρες γίνονταν χριστιανοί καί λάμβαναν τό φῶς τῆς θεογνωσίας. Μέ τήν βοήθειά τους ὁ ὅσιος γκρέμισε τό κατοικητήριο τῶν δαιμονων καί ἔκτισε ἱερό ναό στό ὄνομα τῶν καλλινίκων μαρτύρων. Ἀγωνιζόμενος λοιπόν ὁ μακάριος ἐξεδήμησε πρός Κύριον, λαμβάνοντας τόν στέφανο τῆς ἀσκήσεως.