Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος
Νὰ ἐκλεγοῦν «ἀντιπατριαρχικοί»
Ὁλοκληρώθησαν τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευὴν αἱ διεργασίαι ὅσων Ἱεραρχῶν συνεγκεντρώθησαν εἰς τὸ ξενοδοχεῖον «Χίλτον» τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Συγκεκριμένα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος μετεῖχαν, συμφώνως πρὸς τὴν ἱστοσελίδα «exapsalmos.gr»:
«Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, Βεροίας κ. Παντελεήμων, Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνός, Ξάνθης κ. Παντελεήμων, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Κασσανδρείας κ. Νικόδημος, Ἐδέσσης κ. Ἰωήλ, Κοζάνης κ. Παῦλος, Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος, Νεαπόλεως κ. Βαρνάβας, Δράμας κ. Παῦλος, Νικοπόλεως κ. Χρυσόστομος, Κίτρους κ. Γεώργιος, Ἱερισσοῦ κ. Θεόκλητος, Κομοτηνῆς κ. Παντελεήμων, Ἐλασσῶνος κ. Χαρίτων, Νέας Κρήνης κ. Ἰουστῖνος, Φιλίππων κ. Στέφανος, Γρεβενῶν κ. Δαβίδ, Ἰωαννίνων κ. Μάξιμος, Λήμνου κ. Ἱερόθεος καὶ Σιατίστης κ. Ἀθανάσιος.
Ἀπουσίαζαν 14, οἱ: Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, Παραμυθίας κ. Τίτος, Μηθύμνης κ. Χρυσόστομος, Μυτιλήνης κ. Ἰάκωβος, Κονίτσης κ. Ἀνδρέας, Σάμου κ. Εὐσέβιος, Φλωρίνης κ. Θεόκλητος, Σερρῶν κ. Θεολόγος, Ζιχνῶν κ. Ἱερόθεος, Ἐλευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομος καὶ Χίου κ. Μάρκος, ἐνῷ οἱ Μητροπόλεις Λαγκαδᾶ, Καστορίας καὶ Κιλκισίου τελοῦν, ὡς γνωστόν ἐν χηρείᾳ».
Δὲν ἀνέμενε κανεὶς κάτι διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτας ποὺ μετέβησαν καθώς, ἀκόμη καὶ ὅσοι ἐξ αὐτῶν δὲν εἶναι τελείως ἄγευστοι τῆς ἐκκλησιολογίας καὶ γνωρίζουν ὅτι δὲν δύνανται νὰ μετέχουν εἰς δύο Ἐκκλησίας, θέτουν ὡς προτεραιότητα τὰς δημοσίας σχέσεις μὲ τὸ Φανάρι, μὴ τυχὸν καὶ τοὺς ἐπιπλήξη ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς». Τόσον φοβισμένοι; Ὑπάρχουν βεβαίως καὶ ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦν τέχνασμα τὴν πρᾶξιν τους αὐτήν, διότι ἂν κάποτε εὑρεθοῦν εἰς δύσκολον θέσιν, πιστεύουν ὅτι θὰ δύνανται νὰ σείουν δίκην ἀπειλῆς πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ τὴν ΔΙΣ τὴν ἀντικανονικὴν καταφυγὴν τους εἰς τὸ Φανάρι. Τόσον εὐφυεῖς;
Ὑποταγμένοι ὅλοι εἰς τὸν προβάλλοντα συνεχῶς ἀνύπαρκτα «πρωτεῖα» ἀφήρεσαν τὰ ἐγκόλπιά των ἐνώπιον τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, τοῦ μόνου φέροντος τὸ ἐπισκοπικὸν διακριτικόν, μένοντες ὡς ἁπλοὶ μοναχοί… διὰ νὰ συνταιριάζη μὲ τὸν τρόπον ποὺ πραγματικά τούς ἀντιμετωπίζει τὸ Φανάρι: τοὺς χρειάζεται διὰ ὀπαδοὺς καὶ ὄχι ὡς ἰσοτίμους Συνοδικούς. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ φράσις τοῦ ἐπισήμου ἀνακοινωθέντος τῆς 4ης Σεπτεμβρίου 2021:
«Ἅπαντες οἱ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς ἔσχον τὴν μοναδικὴν εὐκαιρίαν διά… ἄντλησιν κατευθύνσεων καὶ ὁδηγιῶν ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ Κέντρου ἐν Φαναρίῳ, καὶ διὰ τὸν ἀναβαπτισμὸν εἰς τὰ νάματα τῆς παραδόσεως τῆς Μητρὸς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας».
Μὲ ἁπλὰ λόγια: τοὺς ἔδωσαν ἐντολὲς καὶ τοὺς ἐπανέφεραν εἰς τὴν παράδοσιν! Τί πλέον εὐτελιστικόν; Εὐχόμεθα οἱ νέοι πέντε Μητροπολῖται ποὺ θὰ ἐκλεγοῦν τὸν Ὀκτώβριον ἀπὸ τὴν Ἱεραρχίαν τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀντιταχθοῦν εἰς τὸν οἰκουμενισμόν, τὴν πρωτειομανίαν ἀλλὰ καὶ τὴν καταπάτησιν τῶν Ἱ. Κανόνων, ὥστε νὰ καταλυθῆ ὁριστικῶς ὁ «ὀμφάλιος λῶρος» μὲ τὴν συστηματικὴν ἀντικανονικότητα ποὺ καλλιεργεῖ τὸ Φανάρι.
Ἀπὸ τὸν Σεβ. Περγάμου
εἰς τὸν Σεβ. Γουμενίσσης
Ἐνδιαφέρον εἶχεν ὅτι κατὰ τὴν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν ὁ Κων/λεως προσεκάλεσε νὰ λάβουν θέσιν ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων αὐτοῦ ὁ πρ. Γαλλίας καὶ ὁ Σεβ. Γουμενίσσης. Αὐτὸ ἡρμηνεύθη ἀπὸ κάποιους ὡς σπουδαία τιμή, δηλ. νὰ θέτη ἕνα ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον καὶ ἕνα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ἀντικρυστᾶ εἰς τὴν ἰδίαν θέσιν. Εἰς τὴν πραγματικότητα ἤθελεν ὁ Πατριάρχης νὰ καταστήση συνένοχον τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος διά τό σχίσμα ποὺ προεκάλεσεν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν.
Κάποιος, ὄχι πάντως ὁ Σεβ. Γουμενίσσης, ποὺ στοχάζεται τὰ γεγονότα βαθύτερα, δὲν θὰ ἐπέλεγε νὰ καθήση ἐκεῖ, διότι: πρῶτον, ποῖος πραγματικὰ ἐπιθυμεῖ νὰ θέτη ἑαυτὸν εἰς τὸ ἴδιον ἐπίπεδον μὲ τὸν πρ. Γαλλίας, ὁ ὁποῖος ἐν μιᾷ νυκτὶ ἀνεκλήθη ἀντικανονικῶς ἀπὸ τὴν Γαλλίαν, διὰ νὰ ἐκθρονίση τὸν Χαλκηδόνος;
Δεύτερον, ἡ ἐπιλογὴ τοῦ Γουμενίσσης διὰ τὴν θέσιν δὲν ἦτο ἀποτέλεσμα τῆς διακεκριμένης προσωπικότητός του, ἀλλὰ ὠφείλετο ἁπλῶς εἰς τὴν σειρὰν τῶν πρεσβείων χειροτονίας, δηλ. ἐπειδὴ ἀπουσίασαν ὁ Θεσσαλονίκης, ὁ Παραμυθίας, ὁ Μηθύμνης καὶ ὁ Μυτιλήνης ἐκλήθη ἀναγκαστικῶς ὁ Σεβ. Δημήτριος. Ποῖος πραγματικὰ ἀρέσκεται νὰ ἔρχεται πέμπτος καὶ μάλιστα νὰ ἐπιβεβαιώνεται αὐτὸ μὲ τὸν πλέον πανηγυρικὸν τρόπον; Ἀπὸ εὐγένειαν θὰ ἔπρεπε νὰ εἴπη: «αὐτὴ ἡ θέση ἀνήκει στὸν Παναγιώτατο Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο καὶ ἐπειδὴ ἐκεῖνος δὲν προσῆλθε θὰ ἦταν καλύτερα νὰ μείνη κενή, προκειμένου νὰ τὸν τιμήσω, ἀντὶ νὰ τὴν καταλάβω γιὰ τὸν ἑαυτό μου». Ἀλλὰ διὰ τὸ Φανάρι καὶ ὄχι μόνον ὅλοι εἶναι ἀναλώσιμοι…
Τρίτον, συνήθως πλησίον του Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἐκάθητο ὁ Σεβ. Περγάμου κ. Ἰωάννης (Ζηζιούλας). Ὅταν τὴν «ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λαμβάνει ἕτερος» εἶναι βέβαιον ὅτι οἱ λογισμοὶ ἐνίων θὰ ὁδηγηθοῦν εἰς τὴν σύγκρισιν, σκεπτόμενοι «μὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συγκριθῆ ὁ Γουμενίσσης μὲ τὸν Περγάμου;», ἴσως κάποιοι τὸ θεωρήσουν καὶ εὐτελισμὸν τοῦ Γουμενίσσης. Ὑπάρχει ὅμως μία διαφορά: ὁ Σεβ. Γουμενίσσης εὑρέθη εἰς τὸν ἀντίποδα τῶν θέσεων τοῦ Σεβ. Περγάμου κατὰ τὸν κορωνοϊόν. Ὁ πρῶτος ἀπεδέχθη ὄχι μόνον τὴν ἀναμετάδοσιν τῆς θ. Λειτουργίας, ἀλλὰ καὶ τὴν παῦσιν αὐτῆς συμβουλεύων «Οἱ κληρικοὶ ἂς ἀναπληρώνετε ―ὅσο γίνεται― τὴ δυσαναπλήρωτη λειτουργικὴ προσευχὴ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ μὲ τὴν κατὰ μόνας προσευχὴ» (romfea.gr, 27.3.2020). Ἀντιθέτως, ὁ δεύτερος ὄχι μόνον ἐδήλωσεν ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτος ἡ παῦσις τῆς Θ. Λειτουργίας ἀλλὰ καὶ ἐχαρακτήρισεν ὡς ἀσέβειαν τὴν ἀναμετάδοσίν της. Εἰς αὐτὴν τὴν συγκυρίαν εἶναι ἑπόμενον ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος νὰ εὐνοῆ τὸν Γουμενίσσης… διὰ τὰς ἐσφαλμένας θεολογικῶς, ἀλλὰ ὀρθάς πολιτικῶς ἀπόψεις του.
Τέταρτον, ὁ καθήμενος μετὰ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου εἶναι συνένοχος αὐτοῦ. Ἀναλαμβάνει ὁ Σεβ. Γουμενίσσης συνευθύνην διὰ τοὺς ἐπανειλημμένους διχασμοὺς καὶ διαιρέσεις ποὺ ἔχουν ἐπιφέρει αἱ ἀποφάσεις τοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν οἰκουμενισμόν, τὸ Κολυμβάριον, τὸ Οὐκρανικὸν κ.ἄ.; Εἶναι πρόθυμος νὰ ἀναδεχθῆ κόπους καὶ βασάνους διὰ τὰ ὅσα ἐρήμην του θὰ ἀποφασίση προσεχῶς τὸ Φανάρι;
Πῶς ὁ Κων/λεως
«ἐνέπαιξε… τοὺς στρατιώτας»
Πέραν τῶν «φιλοφρονήσεων» πρὸς τὸν Γουμενίσσης, ἡ μερικὴ δυνατότης νὰ θέτουν ἐρωτήματα οἱ Μητροπολῖται μετὰ τὰς συνεδρίας ἀφήνουν τὴν ψευδαίσθησιν ὅτι «νά, κάτι εἴπαμε καὶ ἐμεῖς»…
Ποία εἶναι ἡ πραγματικότης; Πρῶτον, ἤκουον συνεχῶς ἀπὸ τοὺς εἰσηγητάς σωρείαν ἐγκωμίων διὰ τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον (μόνο ὁ κ. Τσιόδρας εἰς τὴν ἀντιφώνησίν του, ὅταν ἔγινεν ὀφφικίαλος πεντάκις ἐπανέλαβε τὸ «παναγιώτατε»… καὶ ἐχαρακτήρισε τὸν Πατριάρχην «σύμβολο τῆς οἰκουμενικῆς ἑνότητας» κ.λπ.), ἀλλὰ καὶ παραθέματα ἀπὸ δηλώσεις καὶ ὁμιλίας του… Δεύτερον, ἐκάθησαν ἀπὸ κοινοῦ καὶ εἶχαν τὰ ἴδια δικαιώματα μὲ Ἀρχιερεῖς ἄνευ ποιμνίου, ποὺ ταξιδεύουν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ…. Τρίτον, χωρὶς ψῆφον δὲν ἀπεφάσισαν διὰ τίποτε ἀπολύτως, ὡς νὰ εἶναι δηλαδὴ διακοσμητικοί… Τέταρτον, δὲν συνεζήτησαν τὰ φλέγοντα καὶ ἐπικείμενα ζητήματα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ «περὶ ἀνέμων καὶ ὑδάτων»… Οἱ Φαναριῶται ἔλαβαν ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτας τῆς Βορείου Ἑλλάδος αὐτὸ ποὺ ἐπεθύμουν: «λευκὴν ἐπιταγήν», χειροκροτητάς τῶν ἔργων των.
Ἡ «Σύναξις» ἦτο προπέτασμα τῆς «ἐργαλειακῆς» ἐκμεταλλεύσεως τῶν Ἐπισκόπων ποὺ μετεῖχαν εἰς αὐτήν, ὡς φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ τελικοῦ ἀνακοινωθέντος, ποὺ ἐπιτίθεται κατὰ τῶν 10 Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν:
«μετὰ λύπης παρατηρεῖται διάθεσις ἀλλοιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, ὡς ἀποδεικνύεται περιτράνως ἀπὸ τὰ τελευταῖα ἐκκλησιαστικὰ καὶ μὴ γεγονότα (ἀποχὴ τεσσάρων κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀπὸ τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον, Οὐκρανικὸν Ἐκκλησιαστικὸν ζήτημα, πανδημία), ὅπου διαπιστώνεται ἀπόκλισις τῶν ἀποφάσεων ὡρισμένων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐκ τῆς κανονικῆς παραδόσεως»!
Ὁ Κων/λεως ἐξ ἀρχῆς ἐφρόντισε νὰ μετατοπίση τὸ κέντρο βάρους εἰς ἄσχετα ζητήματα χωρὶς ἴχνος αὐτοκριτικῆς! Ἐπετέθη ἀρκοῦντος εἰς τοὺς κακοὺς φονταμενταλιστάς, ὡς αἰτία τῶν ἐκκλησιαστικῶν δεινῶν λέγων:
«ἤλθομεν ἀντιμέτωποι καὶ μὲ τάσεις, προσεγγίσεις καὶ ἑρμηνείας, διδασκαλίας καὶ διακηρύξεις ὡρισμένων, κληρικῶν τε καὶ λαϊκῶν, οἵτινες δὲν ἀντιμετώπισαν τὴν κρίσιν μὲ νηφαλιότητα, σοφίαν καὶ λογικήν, ἐμπιστευόμενοι τὴν γνώμην καὶ τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ φωνὴ ἐκφράζεται συνοδικῶς… τὸ ἐκτὸς πραγματικότητος καὶ ἐπιστημονικῆς ἀκριβείας καὶ ἀληθείας κήρυγμα ἐνίων ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν, δικαιώνει ἐν πολλοῖς τὴν πολυσυζητημένην ἀρθρογραφίαν τῶν New York Times, εἰς τὴν ὁποίαν περιγράφονται αἱ κοινωνικαὶ ἐπιπτώσεις τῆς στάσεως ὡρισμένων κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν».
Συνοδικῶς, προφανῶς ἐννοεῖ τὸν ἑαυτόν του, ἀφοῦ δὲν συγκαλεῖ ποτὲ Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν περὶ αὐτὸν διοριζομένην ἀποβάλλει ἢ ἀντικαθιστᾶ ὅποιον δὲν συμφωνεῖ. Προσφάτως, στενὸς συνεργάτης τοῦ Πατριάρχου, ὄχι Ἐπίσκοπος, ποὺ ἔχει ἀναλάβει συγκεκριμένον τομέα, ἐξέφρασε τὴν ἀγανάκτησίν του ὅτι «ὄχι μόνον δὲν δέχεται γνώμη ποὺ νὰ διαφωνεῖ μὲ τὴν δική του, ἀλλὰ καὶ παραμερίζει ὅποιον τολμήσει καὶ ἐπιμείνει».
Αὐτὸν τὸν Ἱεράρχην πάντως ποὺ δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀναφέρη εἰς τὴν ἐναρκτήριον ὁμιλίαν του, κατωνόμασεν ὁ Σεβ. Ἱεραπύτνης εἰς τὴν εἰσήγησίν του (μετὰ ἀπὸ ὑπόδειξιν;) ὡς τὸν Σεβ. Μόρφου… Προφανῶς, εἰς τὸ παρασκήνιον θὰ ἠκούσθησαν καὶ ἕτερα ὀνόματα… ἔτσι καλλιεργεῖται ἡ ὁμόνοια μεταξὺ τῶν Μητροπολιτῶν Βορείου καὶ Νοτίου Ἑλλάδος… διότι τελικῶς τὸ μεῖζον εἶναι ἡ δικαίωσις τῶν «New York Times»! Αἱ ΗΠΑ μᾶλλον ἐπιδιώκουν νὰ ἐνσπείρουν τὴν διχόνοιαν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ποῖος ἔδωσε δικαίωμα εἰς τὸν ἐν Φαναρίῳ «προϊστάμενον» νὰ σχολιάζωνται θέσεις Ἱεραρχῶν πού ἀνήκουν εἰς ἄλλας Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας εἰ μὴ οἱ Μητροπολῖται πού κατεδέχθησαν νὰ μεταβοῦν ἐκεῖ;
Ἡ «Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότης» (ταπεινὸς τίτλος…) δὲν παρέλειψεν ἀκολούθως νὰ ἐπιτεθῆ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὸν μοναχισμὸν ἐν γένει:
«…ἡ ἄρνησις μεμονωμένων μοναχῶν καὶ ὁλοκλήρων ἀδελφοτήτων ἐν Ἁγίῳ Ὄρει νὰ ἐμβολιαστοῦν… διὰ τῆς νοερᾶς προσευχῆς παύομεν νὰ ὁμιλῶμεν καὶ νὰ δρῶμεν, διότι εἰσερχόμεθα εἰς τὸν χῶρον τῆς δράσεως τοῦ Θεοῦ. Ἐλάττωσις ἡμετέρα καὶ αὔξησις τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν καρδίαν ἡμῶν ἀλλὰ καὶ εἰς ἅπαντα τὸν κόσμον, εἶναι τὸ χαρακτηριστικόν τῆς συνεισφορᾶς τῶν μοναχῶν εἰς τὴν ἀνθρωπότητα».
Δὲν προκαλοῦν διχασμὸν εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος αὐταί αἱ δηλώσεις, καθὼς εἶναι γνωστὸν ποῖαι Ἱ. Μοναὶ ἐδέχθησαν τὸ ἐκτρωματικὸν ἐμβόλιον καὶ ποῖαι ἠρνήθησαν; Δὲν εἶναι παπικὴ ἡ ἀντίληψις ὅτι οἱ μοναχοὶ πρέπει νὰ σιωποῦν; Ἢ μήπως ὑποκριτική, διότι ὅταν τάσσωνται ὑπὲρ τῶν πατριαρχικῶν αὐθαιρεσιῶν καὶ καλύπτουν τὰ κακῶς κείμενα ἢ ἀκόμη και τὰ χρηματοδοτοῦν, τότε εἶναι ὁ «πολυτιμότερος λίθος τῆς μίτρας» τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὅπως ἄλλοτε ἔλεγεν… ἀναλόγως μὲ τὸ κοινὸν καὶ αἱ δηλώσεις…
«Ἐν ἀνομίαις συνελήφθην…»
«Ἔχοντες σχεδὸν συμπληρώσει, μὲ τὴν χάριν καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τριάκοντα ἔτη πατριαρχίας, εὐχαριστοῦμεν καὶ δοξάζομεν τὸν Τριαδικὸν Θεὸν δι’ αὐτό, καὶ ὁμολογοῦμεν μὲ ἐπίγνωσιν ὅτι «τὸ πολὺ τελείωσε».
Αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Κων/λεως εἶναι τὸ «χαρμόσυνη εἴδησις» πρὸς ὅλον τὸν κόσμον ὅτι ἡ πατριαρχία του ἐπείγεται πρὸς τὸ τέλος. Κρῖμα, νὰ ἔχη συνειδητοποιήσει ὅτι ὁλοκληρώνει τὴν θητείαν του ἀλλὰ ὄχι τὰ λάθη του. Ἂν ὁ προφητάναξ Δαυὶδ ὁμολογεῖ «ἐν ἀνομίαις συνελήφθην…», δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπολύτως, διὰ τὸ ὁποῖον ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ νὰ ζητήση συγγνώμην; Ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ὅμως δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολῆ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος… «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκροὺς» (Ματθ. 8,22)… ἀλλὰ ὁ ἑπόμενος!