Ἡ ἐπιδημία εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ζήτημα πολιτικῶν ἀποφάσεων καὶ χειρισμῶν (ἰδού, διατί χρειαζόμεθα πραγματικὰ εὐσεβεῖς πολιτικούς). Δυστυχῶς, πολλοὶ Ἱεράρχαι καὶ πιστοὶ ἔχουν πεισθῆ ὅτι ὅλα εἶναι ἀποκλειστικὰ ζήτημα ἀτομικῆς εὐθύνης, ἐπειδὴ αὐτὸ προπαγανδίζουν τὰ ΜΜΕ, εἰς τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἔχει χορηγήσει πολλὰ ἑκατομμύρια. Αὐτὸ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ἡ Ἐκκλησία νὰ ἔχη διχασθῆ, κάτι τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει ἡ ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία, διότι ὑποκλέπτει τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν πολιτῶν! Δι’ ὅποιον γνωρίζει γράμματα, διαφωτιστικὰ εἶναι ὅσα γράφει εἰς ἄρθρον του ὁ Πανεπιστημιακὸς κ. Νίκος Μαραντζίδης, καθηγητὴς Πολιτικῆς Ἐπιστήμης (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) εἰς τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινὴ» τῆς 12ης Δεκεμβρίου 2021:
«Σκεφτόμουν τὶς προάλλες πώς, ἂν ἤμουν ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ὁλλανδίας καὶ μοῦ ἀσκοῦσε κριτικὴ ἡ ἀντιπολίτευση γιὰ τὶς ἐπιδόσεις τῆς χώρας στὴν πανδημία, μπορεῖ νὰ ἀπαντοῦσα: «Τί θέλετε; Ἂν ἤμασταν σὰν τὴν Ἑλλάδα θὰ εἴχαμε διπλάσιο ἀριθμὸ θανάτων». Βεβαίως, θὰ πεῖτε, ποιὸς Ὁλλανδὸς πρωθυπουργὸς θὰ καταδεχόταν νὰ συγκρίνει τὶς δημόσιες πολιτικὲς τῆς χώρας του μὲ αὐτὲς τῆς χώρας μας; Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ θέμα.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ἡ Ὁλλανδία μὲ περίπου διπλάσιο πληθυσμὸ ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει σχεδὸν τὸν ἴδιο ἀριθμὸ θανάτων, γεγονὸς ποὺ τὴν κατατάσσει στὰ πλέον πετυχημένα ὑποδείγματα ἀντιμετώπισης τῆς πανδημίας στὴν Εὐρώπη.
Καὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ἡ Ὁλλανδία εἶναι ἡ πιὸ πυκνοκατοικημένη χώρα τῆς Εὐρώπης, καθὼς τὰ 17 ἑκατομμύρια κάτοικοί της ζοῦν σὲ μία ἔκταση ὅσο περίπου τῆς Πελοποννήσου, καὶ ἔχει τὸ ὑψηλότερο στὴν Εὐρώπη ποσοστὸ ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν σὲ ἀστικὰ κέντρα, ποὺ ὡς γνωστὸν χτυπήθηκαν σκληρότερα ἀπὸ τὴν πανδημία. Ἄν, μάλιστα, προσθέσουμε τὸ γεγονὸς πὼς ἀποτελεῖ ἕνα μεγάλο μεταφορικὸ κόμβο καὶ ὁ πολυπολιτισμικὸς νεανικός της πληθυσμὸς χαρακτηρίζεται ἀπὸ κουλτούρα ἐλευθεριότητας, ποὺ δυσκολεύει τὴν ἐφαρμογὴ περιοριστικῶν μέτρων τύπου lockdown, εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς τὰ κατάφεραν τόσο καλά.
Τέλος πάντων, τὸ προφανὲς εἶναι πὼς μὲ τὴν πανδημία δὲν τὰ πᾶμε σπουδαῖα, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα θέματα. Καὶ ἐνῷ πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο λέγαμε πὼς τὰ καταφέρνουμε καλύτερα ἀπὸ τὶς περισσότερες ἀνεπτυγμένες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, δυστυχῶς δὲν μποροῦμε πλέον νὰ ἰσχυριστοῦμε τὸ ἴδιο.
Πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες ἡ κυβέρνηση ὑπερηφανευόταν πὼς συγκριτικὰ μὲ τὴν Πορτογαλία εἴχαμε τὸν μισὸ ἀριθμὸ θυμάτων. Σήμερα εἴμαστε στὴ δυσάρεστη θέση νὰ ἔχουμε περισσότερους νεκροὺς ἀπὸ αὐτήν. Τώρα ποὺ διαβάζετε αὐτὲς τὶς γραμμὲς ἴσως νὰ ἔχουμε ξεπεράσει καὶ τὴ Γαλλία σὲ ἀριθμὸ νεκρῶν ἀνὰ ἑκατομμύριο κατοίκους. Ποιά; Τὴ Γαλλία! Τὴ χώρα, ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα τουριστικὸ προορισμὸ παγκοσμίως, ποὺ αἰφνιδιάστηκε ἀλύπητα ἀπὸ τὸ πρῶτο κῦμα τῆς πανδημίας. Σὲ λίγο καιρό, ἂν συνεχίσουμε ἔτσι, θὰ ξεπεράσουμε καὶ τὴν Ἱσπανία σὲ θύματα ἀναλογικὰ μὲ τὸν πληθυσμό.
Δηλαδὴ πατώσαμε; Ὄχι ἀκριβῶς, γιατί ἡ κατάστασή μας εἶναι καλύτερη ἀπὸ τὶς περισσότερες πρώην ἀνατολικὲς χῶρες. Ἡ Τσεχία ἢ ἡ Οὑγγαρία, ὅπως ἐπίσης καὶ κάποιοι Βαλκάνιοι παρουσιάζουν καταθλιπτικοὺς ἀριθμούς. Ἡ Οὑγγαρία, γιὰ παράδειγμα, ἔχει διπλάσιο ἀριθμὸ νεκρῶν συγκριτικὰ μὲ ἐμᾶς.
Ἄρα; Ἄρα τὸ ποτήρι εἶναι μισοάδειο ἢ μισογεμάτο, ἐσεῖς διαλέγετε. Δὲν ὑπάρχει τίποτε ποὺ νὰ ἐπιτρέπει στὴν κυβέρνηση νὰ θριαμβολογεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ μία ἄγονη καταστροφολογία. Ἡ ἀλήθεια λοιπὸν βρίσκεται κάπου στὴ μέση. Οὔτε οἱ σπουδαιότεροι, οὔτε οἱ χειρότεροι. Εἴμαστε μετρίως μέτριοι, ποὺ ἔλεγε τὸ παλιὸ τραγούδι τοῦ Πορτοκάλογλου.
Ἂν κάτι λείπει συχνὰ ἀπὸ τὴ χώρα σὲ τέτοιες στιγμὲς εἶναι ψύχραιμες κριτικὲς προσεγγίσεις, ὄχι ὑπεραπλουστεύσεις. Ἕνας τέτοιος δημόσιος διάλογος ἀπουσιάζει.
Ἂν κάτι λείπει συχνὰ ἀπὸ τὴ χώρα σὲ τέτοιες στιγμὲς εἶναι νηφάλιος ἀναστοχασμός. Ὄχι μόνο γιὰ τὴν πανδημία, ἀλλὰ γενικότερα. Ψύχραιμες κριτικὲς προσεγγίσεις, ὄχι ὑπεραπλουστεύσεις. Ἕνας τέτοιος δημόσιος διάλογος ἀπουσιάζει.
Τί δὲν πῆγε καλὰ λοιπόν; Ἦταν μόνο οἱ σχετικὰ χαμηλοὶ ρυθμοὶ ἐμβολιασμοῦ ποὺ δημιούργησαν πρόβλημα στὴ χώρα μας; Ὅμως ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση, γιατί τότε ἡ Γερμανία ποὺ ἔχει περίπου τὸν ἴδιο ρυθμὸ ἐμβολιασμοῦ μὲ ἐμᾶς ἔχει πολὺ καλύτερες ἐπιδόσεις; Μήπως τὸ σύστημα ὑγείας μας πάσχει σοβαρά; Ἐπ’ αὐτοῦ, μάλιστα, ἔχω προσωπικὴ ἐμπειρία, καθὼς ἔχασα τὴ μητέρα μου μέσα στὴν πανδημία καὶ εἶδα τραγικὲς εἰκόνες σὲ κεντρικὸ νοσοκομεῖο τῆς Θεσσαλονίκης. Δὲν τὸ ἔκανα θέμα ἀπὸ μία αἴσθηση κατανόησης τῆς εὐρύτερης κατάστασης, ἀλλὰ δὲν δέχομαι νὰ μὲ κοροϊδεύουν κιόλας κατάμουτρα πὼς τὸ σύστημα ὑγείας «πετάει».
Ἴσως ὅμως ὑπάρχουν κι ἄλλα μονιμότερα ζητήματα ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσουν. Ἂς ποῦμε, μήπως ἡ ὑγεία τῶν Γερμανῶν εἶναι σὲ καλύτερη κατάσταση ἀπὸ αὐτὴν τῶν Ἑλλήνων;
Ἐπιπλέον, γιατί ἡ χώρα μας παρουσιάζει τέτοιο χαμηλὸ βαθμὸ ἐμπιστοσύνης τῶν πολιτῶν στοὺς θεσμοὺς καὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν πείθονται ἀπὸ κυβερνήσεις καὶ ἐπιστήμονες; Πῶς κερδίζεται ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν ἆραγε;
Ἔχουμε ἀνάγκη τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἐπίγνωσης τῆς κατάστασής μας, οὔτε ὡραιοποίηση οὔτε ἰσοπέδωση. Τὸ βασικό μας πρόβλημα, τὸ ἔχω ὑποστηρίξει ἀμέτρητες φορές, εἶναι πὼς ἀντιμετωπίζουμε ὅλα τὰ θέματα σὰν ἀντικείμενα κομματικῆς ἀντιπαράθεσης χωρὶς αὔριο. Κυβερνήσεις καὶ ἀντιπολιτεύσεις ἔχουν μονότονα τὸν ἴδιο τύπο προσεγγίσεων στὰ προβλήματα: πόσες ψήφους χάνω, πόσες ψήφους κερδίζω».