Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Ἐνθυμοῦμαι τὸν μακαριστὸ π. Γεώργιο Μεταλληνὸ σὲ μία διήγησή του, ὅταν ἦταν στὴν Γερμανία, ἀναφέρθηκε στὴν παραδοχὴ ἑνὸς παπικοῦ ἱερέα, ὅτι ὁ Ἁγιασμὸς ποὺ τελοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἱερεῖς δὲν χαλᾶ, ἐνῷ τῶν Παπικῶν χρειάζεται τὴν ἀρωγὴ ἅλατος.
Ἡ παραδοχὴ τοῦ παπικοῦ ἱερέα, ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ στὸν π. Γεώργιο Μεταλληνὸ στὴ ὁμιλία του ἐκείνη, νὰ ἀναφερθεῖ στὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα τοῦ Ἁγιασμοῦ τοῦ ὕδατος, ποὺ ἐπιτελεῖται μὲ τὴ χάρη τῆς Ἱερωσύνης τῶν Ὀρθοδόξων Ἱερέων, ὅσο καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.
“Ὑπὲρ τοῦ καταφοιτῆσαι τοῖς ὕδασι τούτοις τὴν καθαρτικήν τῆς ὑπερουσίου Τρίαδος ἐνέργειαν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν”, ἀναφέρεται Ἱερατικὴ Εὐχὴ εἰς τὴν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ. “Σήμερον ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν εἴδει περιστερᾶς, τοῖς ὕδασιν ἐπεφοίτησεν”, συμπληρώνει ἡ Ἱερατικὴ αὐτὴ Εὐχή.
Ποιὰ Θεία Χάρις; Ἡ ἄκτιστος Θεία Χάρις. “Ἐπεί δὲ ἄκτιστός ἐστιν ἡ χάρις αὕτη καὶ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, συμφυής ἐστι καὶ ἀχώριστος αὐτοῦ, ὡς καὶ ἡ τοῦ ἡλίου ἀκτὶς ἀχώριστός ἐστιν αὐτοῦ, δῶρον οὖσα καὶ αὕτη τοῦ ἡλίου, καθ’ ἥν ἡλιοειδῆ τὰ μετέχοντα ποιεῖ”, λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς.
Εἰς τὴν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ ἀναφέρεται τὸ ἑξῆς: “Ὑπὲρ τοῦ ἁγιασθῆναι τὸ ὕδωρ τοῦτο, τῇ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ καὶ ἐπιφοιτήσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…”. Γιὰ ἄκτιστη Θεία Ἐνέργεια ὁμιλεῖ. Διὰ κτιστῆς θείας Χάριτος θὰ ἁγιασθεῖ τὸ ὕδωρ;
Οἱ θεωροῦντες κτιστὴ καὶ ὄχι ἄκτιστο τὴ Θεία Χάρη, ἑπόμενο εἶναι νὰ προσθέτουν τὸ συντηρητικὸ ἅλας. Καὶ φυσικὰ μὲ τὴν προσθήκη ἅλατος θὰ ἐπιτευχθεῖ μερικὴ συντήρηση τοῦ ὕδατος καὶ περιορισμένου χρονικοῦ διαστήματος.
Ἔχουν διερωτηθεῖ οἱ Παπικοὶ ἂν ἡ “ἀναγκαστική” αὐτὴ πρακτικὴ ἐφαρμοζόταν στὴν Ἐκκλησία πρὶν τὸ 1054μ.Χ; Στὴν Ἐκκλησία πρὶν τὸ 1054μ.Χ. καὶ μέχρι σήμερα ὁ ἁγιασμὸς τοῦ ὕδατος ἐτελεῖτο καὶ τελεῖται χωρὶς τὴν προσθήκη ἅλατος. Ὁ Ἁγιασμὸς ἐτελεῖτο σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τελεῖ μέχρι σήμερα. Αὐτὴ ἡ “ἀναγκαστικὴ” πρακτική τῆς προσθήκης ἅλατος, ἐφευρέθηκε στοὺς κόλπους τοὺς Παπισμοῦ μετὰ τὸ 1054 μ.Χ.