Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Ἀλ. Πελέκης, Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Τὸ Σκοπιανὸ ἀποτελεῖ τὴν λυδίαν λίθον τῆς ἀνοχῆς, ἀντοχῆς καὶ τῶν δυνατοτήτων μας ὡς Ἔθνους. Τὸ 1943 Σέρβος, ὁ πρώην ἀξιωματικὸς ἐπιμελητείας τοῦ ἀντιφραγκικοῦ στρατοῦ εἰς Ἱσπανίαν Ἰωσὴφ Μπρὸζ (Τίτο), καταλαμβάνει τὴν ἐξουσίαν εἰς τὴν Ὁμοσπονδίαν Σέρβων, Κροατῶν καὶ Σλοβένων, ὀνομασθεῖσαν Γιουγκο (Νότιο) Σλαβίαν καὶ διοικεῖ ὡς στυγνὸς κομμουνιστὴς δικτάτωρ, ἐπιδιώκων νὰ ἐκτοπίσει, εἰς τὰ ὄμματα τοῦ Στάλιν, τὸν Δημητρὼφ τῆς Βουλγαρίας καὶ ν’ ἀναδειχθῆ εἰς βαλκανικὸν ἡγέτην, ἰδίως ἀναφορικῶς διὰ τὴν ἀπόσπασιν τῆς Μακεδονίας μας, μὲ ἐπιδίωξιν τὴν κάθοδόν του εἰς Αἰγαῖον. Ἐν μέρει τὸ ἐπιτυγχάνει μὲ πολύτιμον Σύμβουλον τὸν Καρντέλι, μετέπειτα πεθερὸν τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Προέδρου Μποὺς (ἐξ αὐτοῦ ἐν μέρει καὶ τὸ Βουκουρέστι). Τὸ 1944 ὀνομάζει τὴν Βαρντάρσκα (περιοχὴ Βαρδάρη-Ἀξιοῦ) εἰς Μακεδονίαν καὶ τὴν ἀναγορεύει, ἀναισχύντως, ὡς Κομμουνιστής, εἰς Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας. Ἐπισημαίνω τὰ ἑξῆς:
ΠΡΩΤΟΝ: Ἡ ὑπερμεγέθης «κορνιζαρισμένη», φωτογραφία τοῦ Τίτο, μὲ προσωπικὴν ἀφιέρωσιν, δυστυχῶς, ἐκόσμει τὸ γραφεῖον καὶ τοῦ Κ. Καραμανλῆ τοῦ πρώτου καὶ τοῦ Α. Παπανδρέου. «Δάκρυα», ὅμως, ἔτρεχον διὰ τὴν Μακεδονίαν.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α. Stetinius ἀποστέλλει τὴν ἀπὸ 30-8-44 αὐστηροτάτην ἐγκύκλιον πρὸς ὅλας τὰ Ἀμερικανικάς Ὑπηρεσίας: «Ὅταν λαμβάνετε ἔγγραφον ἀπὸ τὴν λεγομένην Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας, τὸ ἐπιστρέφετε χωρὶς κἄν νὰ τὸ ἀναγνώσετε».
ΤΡΙΤΟΝ: Τὸ 1904 κατ’ ἐντολὴν τοῦ Σουλτάνου ὁ Χιλμή Πασὰς διενεργεῖ ἐμπεριστατωμένην ἀπογραφὴν εἰς τὰ ἐπὶ τῆς Εὐρώπης ὑπὸ τὸν Σουλτᾶνον Βιλαέτια: Ἰωαννίνων, Μοναστηρίου (Ἀχρίς), Θεσσαλονίκης, Ἀνδριανουπόλεως καὶ Τσατάλτζας. Μᾶς ἐνδιαφέρει τὸ Βιλαέτιον Μοναστηρίου, δηλ. Ἀχρίδος, πέραν τοῦ ὅτι καὶ τώρα ὁ Σερβικὸς ἐπεκτατισμὸς εἶναι παρών, ἀφοῦ ὁ Πορφύριος, Πατριάρχης Σέρβων, παρανόμως καὶ θρασύτατα, ἀντικανονικῶς καὶ χωρὶς καμμίαν ἀντίδρασιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, δίδει «αὐτοκεφαλίαν», δυναμένην νὰ παραχωρηθῆ, κατὰ τὰ ἐσχάτως ἀντορθοδόξως κρατοῦντα, ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ, (κανονικῶς ὑπὸ Συνόδου Πατριαρχῶν) στὴν Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων, ὑπὸ τὴν ὀνομασίαν, τί θράσος καὶ βδελυγμία, «Ἐκκλησία τῆς Ἀχρίδος», τοῦ Οἰκουμενικοῦ εἰσπράττοντος τὰ ἐπίχειρα ἰδικῶν του ἀνορθόδοξων πρωτοβουλιῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας ἀγνοούσης ὅτι «καὶ οἱ λίθοι κεκράξωνται» ὅτι τὸ Μοναστήριον-Ἀχρὶς ὑπῆρξεν ἀείποτε Ἑλληνικὴ πόλις, τὴν ὁποίαν ἀπὸ ἄγνοιαν ὁ Κωνσταντῖνος τὴν 24-10-1912, ἀπὸ τὰ μόλις καταληφθέντα Γιαννιτσά, δὲν ἔστειλε δύο διμοιρίες νὰ καταλάβουν τὸ ἄοπλον Μοναστήρι, ἀφοῦ, πλὴν ἄλλων, ἡ Θεσσαλονίκη εἶχε παραδοθῆ ἤδη ἀπὸ 8-10-12 εἰς τὸν Δούσμανην καὶ ὁ πολὺς Βενιζέλος, ἐπιστρέφων ἀπὸ τὸ Βουκουρέστι τὸ 1913, εἰς τοὺς διαμαρτυρομένους διὰ τὴν ἐγκατάλειψιν πολιορκήσαντες αὐτὸν Ἕλληνες τοῦ Μοναστηρίου, ἐδήλωσε ἀφοπλιστικῶς: «Δὲν εἶχον γνῶσιν τῶν πραγμάτων». Θαυμάστε τοὺς ἀμοιβαίως καὶ ἀπὸ κοινοῦ καταστροφεῖς τῆς Ἑλλάδος. Τί ἀπογράφει, λοιπόν, ὁ Χιλμὴ Πασὰς διὰ τὸ Βιλαέτιον Μοναστηρίου, ὅπου ὑπήγοντο καὶ τὰ κατοικούμενα ὑπὸ Ἑλλήνων κατὰ πλειοψηφίαν, Σκόπια (ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ πόλις Σκοῦποι) μὲ Ἕλληνα Δήμαρχον: Μουσουλμάνοι ἐν γένει 223.000, (ὄχι μόνον Τοῦρκοι), Ἕλληνες 280.000, Βούλγαροι 143.000, Ἑβραῖοι 4.950, Σέρβοι 15.150, Κουτσόβλαχοι 6.150 (προστιθέμενοι εἰς τοὺς Ἕλληνες). (Τὴν ἔχω καταχωρημένην ὁλόκληρον εἰς τὸ ἀπὸ 1988 πόνημά μου: «ΤΙ ΕΚΟΣΤΙΣΕ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»). ΟΥΔΑΜΟΥ, ΟΥΔΟΛΩΣ ἡ ἀπογραφὴ ἀπογράφει ΜΑΚΕΔΟΝΑ. Τὸ 1880 Δήμαρχος τῶν Σκοπίων ἦτο Ἕλλην, ὅπως καὶ ὁ Μητροπολίτης. Πῶς λοιπὸν καὶ ὑπαιτιότητι τίνων ἡ Ἑλλὰς καὶ οἱ Ἕλληνες «ἐχάθησαν» ἀπὸ τὴν περιοχήν; Καὶ οἱ θρασεῖς Σερβοβούλγαροι ὀνομάζονται ἀπὸ τὸν Τσίπραν Μακεδόνες; Γνωρίζουν οἱ Ἕλληνες τὴν σχέσιν τοῦ πατρὸς Τσίπρα μὲ τὸν Βελουχιώτη καὶ τὸν Φλωράκη; Μᾶλλον ὄχι. Ἂς ἀναζητηθῆ διὰ νὰ «γνωρισθοῦμε» καλλίτερα. Καὶ νὰ παταχθῆ ὁ παντοῖος «γραικυλισμός».
«Πολλὰ τὰ δεινὰ καὶ οὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει». Ὑπάρχει ἀπάντησις; Ὄχι. Ἐπισήμως ὑπὸ πάντων «ἄκρα τοῦ τάφου (τοῦ Ἑλληνισμοῦ) σιωπή». Τὸ «καὶ οἱ λίθοι κεκράξωνται» καὶ τὸ βιβλίον τοῦ ἐν ἀκραίᾳ ἐντιμότητι ἐπιτελέσαντος πάντα τὰ καθήκοντά του πρὸς τὴν Ἑλλάδα χριστιανοῦ Νικολάου Μάρτη ἀγνοοῦνται παντελῶς. Ἀλλ’ «ἐστὶ δίκης ὀφθαλμός, ὃς τὰ πανθ’ ὁρᾶ». Οἱ Μακεδόνες μου εἶναι καλῶς γνωστοί. Δεκέμβριον 1961-Ἰανουάριον τοῦ 1962 διετέλεσα, ὑπηρετῶν εἰς τὸ Β’ Σῶμα Στρατοῦ (Κοζάνη) ὡς ἔφεδρος Ἀξιωματικὸς διοικητὴς τοῦ φυλακίου τῶν Ψαράδων δι’ ἕνα μήνα. Γνωρίζω τὸ ἀκμαῖον φρόνημά τους καλῶς. Ἂς ἀναμένουν λοιπὸν οἱ ἀπόγονοι συμμοριτῶν καὶ ἄλλοι τινὲς τὴν ἀπάντησιν τῶν ἀγρυπνούντων Μακεδόνων. Ἔρχεται. Ἤρχισεν ἀπὸ Η.Π.Α. Συνεχίζεται ἀπὸ τὸν κ. Ντογιάκον. Θὰ ὑπάρξη συνέχεια. Καὶ τὸ «σκαλάθυρμα» τῶν Τσίπρα-Κοτζιᾶ θὰ καταπέση, ἔστω καὶ ἂν ὁ Μητσοτάκης τηρεῖ, ἀπαραδέκτως, σιγὴν ἰχθύος.
Ἐν Ἀθήναις τῇ 13/12/2022