Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀντινόης Παντελεήμονος
Ὁ Βασιλεὺς ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β΄, δὲν ἤταν ἔκπτωτος, ἀλλὰ ἐξαπατημένος!
Εἶχε ἐξαπατηθεῖ ἀπὸ τὸν Μασόνο γέρο Κ. Καραμανλή, ὁ ὁποῖος τὸν ἔπεισε νὰ παραμείνει στὴν Ἰταλία, ὥστε ἐκεῖνος νὰ ἔλθει στὴν Ἑλλάδα μὲ σκοπὸ νὰ ἑτοιμάσει τὴν ὑποδοχή του ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Λαό.
Ἦρθε, λοιπόν, ὁ δῆθεν “πατέρας” τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ “ἔσκαψε τὸν τάφο” του!
Ἔκτοτε, ἡ Ἑλλάδα μας πάει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο! Καί, ἂς μᾶς ρίχνουν στάχτες στὰ μάτια μας, ἐπιτελοῦντες ποὺ καὶ ποὺ κάποια ἔργα καὶ δίδοντες ἀναρίθμητες ὑποσχέσεις μὲ τὰ “Θά”, “Θά”, “Θά” … τους. Καὶ ἐμεῖς, οἱ σύγχρονοι “δημοκράτες”, τὰ “χάφτουμε” σὰν τὰ ψάρια τοὺς χάνους, ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε βολευτεῖ κάπου! Ἀλλὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀληθινὴ Δημοκρατία!!!
Αὐτὴ εἶναι ἡ πικρὴ ἀλήθεια!
Ἂς παύσουν, λοιπόν, τὰ στόματά τους οἱ πολιτικοί, μὲ τὶς ἀπάτες καὶ τὰ πολιτικά τους σκάνδαλα!
Ἂς ἀφήσουν κάτω τὶς πέννες τους οἱ δημοσιογράφοι, μὲ τὰ ψέματά τους!
Ἂς ξυπνήσουμε, ἐπιτέλους, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ποὺ κοιμόμαστε “τὸν ὕπνον τὸν βαρὺν” καὶ δὲν μᾶς νοιάζει, ἀλλὰ ἐθελοτυφλοῦμε καὶ μυωπάζουμε, γιατί εἴμασθε προσκολλημένοι στὸ “κόμμα” μας, γιατί ἔχουμε βολευτεῖ.
Δὲν ἀναζητᾶμε ἱκανοὺς καὶ ἄξιους, ἠθικούς, ἐνάρετους, θεοφοβούμενους πολιτικοὺς ἡγέτες γιὰ νὰ ἡγηθοῦν καὶ γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τὴν Δημοκρατίαν τῆς σύγχρονης ΕΛΛΑΔΟΣ μας σὲ εὔδιους λιμένας. Ποῦ εἶναι;;;
Ὁ Βασιλεὺς ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β ἀπέδειξε τὸ μεγαλεῖο του μὲ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ δημοψηφίσματος τοῦ 1974. Αὐτὸς ἦταν ἀληθινὸς Δημοκράτης!
Καὶ γιὰ νὰ ξεφύγουμε λίγο ἀπὸ τὰ πολλὰ λόγια τῶν ΜΜΕ, θὰ σᾶς πῶ ἕνα ἀνέκδοτο-αἴνιγμα:
Κάποτε ἦρθε ὁ Διάβολος σὲ φοβερὴ διαμάχη μὲ τὸν Θεόν.
Λέει ὁ Θεὸς στὸν Διάβολο:
“Θὰ σὲ δικάσω τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως!”
Καὶ ἀπαντάει ὁ Διάβολος:
“Σιγά, καὶ μὴ Σὲ φοβηθῶ, ἀφοῦ ὅλοι οἱ πολιτικοί, δικηγόροι καὶ δημοσιογράφοι εἶναι δικοί μου ἄνθρωποι! Ἐσὺ ποῦ θὰ βρεῖς συνήγορους;;;”
Ὅσοι ἔχουν μυαλό, ἂς καταλάβουν τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ αἰνίγματος.
* * *
Ἀκολουθεῖ ἑτέρα ἐπιστολή τοῦ Σεβασμιωτάτου, μέ ἀφορμήν κριτικῆς ἀναγνώστου τῶν προηγουμένων γραφομένων του:
Πρόσφατα μὲ ἀφορμὴ μίας πολὺ μικρῆς ἀνάρτησής μου στὸ διαδίκτυο, ὅπου ἐκφράστηκα μὲ κάθε ἱεροπρέπεια, σεβασμὸ καὶ ἀνθρωπιὰ στὸ ζήτημα τοῦ μακαριστοῦ καὶ ἀδικημένου Βασιλέως Κωνσταντίνου Β’, κάποιος ἀδελφὸς μοῦ ἔκανε τὴ σύσταση νὰ περιοριστῶ στό:
«ΑΠΟΔΟΤΕ ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΤΩ ΚΑΙΣΑΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Τῼ ΘΕῼ»!
Θὰ ἤθελα, κατ’ ἀρχὰς νὰ εὐχαριστήσω τὸν ἐν λόγῳ ἀδελφὸ γιὰ τὴν καλωσύνη καὶ κριτική του. Εἶμαι πάντα ἀνοικτὸς στὴν ὁποιανδήποτε κριτικὴ τῶν γραφομένων μου. Γι’ αὐτό, καὶ ἀναφέρω στὸ τέλος τὸ ὄνομά μου, ἀλλὰ τὴν προσωρινὴ διεύθυνση κατοικίας μου. Διότι, δὲν ἔχω μόνιμη κατοικία σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ τὴν μέλλουσα ἐπιζητῶ.
Ἀπὸ τὴ δική μου πλευρά, θέλω νὰ ἀπαντήσω τὰ ἀκόλουθα:
Βρισκόμαστε στὸν 21ο αἰῶνα. Εἴμαστε ἐλεύθεροι Ἕλληνες πολίτες. Στὴν Ἑλλάδα μας, ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω, δὲν ὑπάρχει λογοκρισία. Ὁ κάθε Ἕλληνας μπορεῖ νὰ ἐκφράσει ἐλεύθερα τὶς ἀπόψεις του, χωρὶς φόβους ἢ ἀπειλές, εἴτε μὲ τὸν προφορικό του λόγο, εἴτε μὲ τὸν γραπτό. Ὅμως, ὑπάρχουν ἄλλοι συμπατριῶτες μας ποὺ ἀπαιτοῦν, ἔστω καὶ μὲ τὸ «γάντι», ἐμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς νὰ σιωποῦμε καὶ νὰ μὴ λέγουμε κάποιες ἀλήθειες στὸ λαό.
Μὲ ἀφορμή, λοιπόν, τῆς παρατηρήσεως τοῦ ἀγαπητοῦ συμπατριώτου μου, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἀπευθύνω τὶς ἀκόλουθες ἁπλὲς σκέψεις:
Θέλουμε νὰ ἔχουμε «καλοὺς» Ἀρχιερεῖς, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐλέγχουν τὰ «κακῶς κείμενα», τόσο τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ τοῦ Κράτους.
Ἀπαιτοῦμε οἱ Ἀρχιερεῖς νὰ εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου», ἀλλὰ νὰ μὴ σηκώνουν τὸ ἀνάστημά τους. Διότι, ἀμέσως οἱ ἰσχυροὶ τοῦ κόσμου αὐτοῦ θὰ ἀγωνιστοῦν νὰ τὸν σιωπήσουν, νὰ τὸν ἀφανίσουν καὶ νὰ τὸν θάψουν, ἐὰν εἶναι δυνατόν, ὅπως ἔκαμαν μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.
Ἀπαιτοῦν νὰ εἴμαστε τὸ «ἅλας τῆς γῆς», ὥστε νὰ προλαβαίνουμε τὴν ἠθικὴ σαπίλα τῆς κοινωνίας, ἀλλά, ὅταν ἐλέγχομε τὰ κακῶς κείμενα τῆς κοινωνίας, τότε, μᾶς προτρέπουν καὶ μᾶς ἀπειλοῦν, ὥστε νὰ σιωπήσουμε καὶ νὰ μὴ προσβάλλουμε τὸν κάθε ἀνήθικο.
Ἀπαιτοῦν νὰ μὴ ἀσχολούμαστε μὲ τὰ πολιτικὰ δρώμενα τῆς Πατρίδας ἢ καὶ ἀκόμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ μόλις κάποιος ὑποδείξει τὰ ἀδικήματα ποὺ ἐνεργοῦνται σὲ βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τότε, ἀλίμονο καὶ τρισαλίμονο σ’ ἐκεῖνον τὸν Ἀρχιερέα, ἐὰν τολμήσει καὶ διαταράξει τὰ «λιμνάζοντα νερά».
Ἀπαιτοῦν νὰ εἶναι οἱ Ἀρχιερεῖς ὑποδείγματα ἠθικοῦ παραδείγματος, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐλέγχουμε τὴν ἀνηθικότητα τοῦ κόσμου αὐτοῦ.
Ἀπαιτοῦν νὰ εἴμαστε ὑπάκουοι στοὺς Νόμους τοῦ Κράτους, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐκφράζουμε γνώμη, ἐὰν κάποια Νομοθεσία εἶναι ὀρθὴ καὶ πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Μὲ ἄλλα λόγια, θέλουν νὰ καταπίνουμε ὅ,τι στραβὸ καὶ ἀνάποδο τοὺς κατεβάζει τὸ μυαλό τους μὲ τὰ Νομοσχέδια ποὺ ψηφίζουν, ὅπως π.χ.: τὸ περὶ ἀμβλώσεων, τοῦ πολιτικοῦ γάμου, τοῦ αὐτομάτου Διαζυγίου, τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τὸ νὰ ἐκλέγει τὸ ἀνώριμο παιδὶ τὸ φῦλο του (ἐὰν θὰ εἶναι ἄνδρας ἢ γυναίκα ἢ κάτι τὸ ἐνδιάμεσο), κ.ἄ.π. Καὶ σ’ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ σιωποῦμε, γιὰ νὰ «τὰ ἔχουμε καλὰ» μὲ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ ὄχι μὲ τὸν Θεόν.
Ἐάν, ὡς Ἀρχιερεῖς σιωπήσουμε, τότε, θὰ εἴμαστε τὰ «καλὰ καλὰ παιδάκια», εἰδεμὴ καὶ τολμήσουμε καὶ σηκώσουμε ἀνάστημα καὶ διαμαρτυρηθοῦμε, τότε, θὰ μᾶς χαρακτηρίσουν ὡς «οἱ κακοὶ καὶ ταραξίες».
Ἀκόμα καὶ στὴν Ἐκκλησία, ὅλοι ὀφείλομε νὰ εἴμαστε πιστοὶ καὶ ὑπάκουοι, ΟΧΙ τυφλὴ καὶ ἀνεξέταστη ὑπακοή, ἀλλὰ ὅταν οἱ ἀποφάσεις μίας Συνόδου ἢ ἑνὸς Ἀρχιερέως ἢ ἑνὸς ἱερέως, εἶναι ὀρθὴ καὶ σύμφωνη μὲ τὸ Θέλημα τοῦ Ἁγίου Θεοῦ καὶ ὄχι γιατί τὸ ἐπιβάλλουν ξένες δυνάμεις καὶ πολιτικὰ συμφέροντα. Ὅπως συνέβη πρόσφατα μὲ τὸν Κορωνοϊὸ ποὺ Ἀρχιερεῖς μὲ δουλοπρέπεια ὑποτάχθηκαν στὸν «ἐργοδότη» τους, τὸ Κράτος. Καὶ γιὰ νὰ φανοῦν ὑπέρμαχοι τῆς προστασίας τοῦ κόσμου, ἀνεδείχθησαν διῶκτες τῶν εὐλαβῶν ἱερέων καὶ πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξάσκησαν τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμά τους νὰ ἐπιλέξουν νὰ μὴ ἐμβολιαστοῦν. Καὶ ὅλα αὐτὰ προφασιζόμενοι τὸ κάνουν γιὰ τὸ κοινὸ καλό, ἀπὸ ἀγάπη!
Ἀλλά, ἂς ἔρθουμε τώρα σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν «ἀπόδοτε τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι».
Εἴμαστε, ἆραγε, ὅλοι συνεπεῖς πολίτες, Ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι; Τηροῦμε τοὺς Νόμους τοῦ Κράτους; Πληρώνομε π.χ. μὲ εἰλικρίνεια τὴν φορολογία ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ, ἢ κατακλέβουμε τὸ Κράτος μὲ τὰ διάφορα τεχνάσματά μας;
Ποῦ βρίσκεται τόσος πλοῦτος στοὺς πολιτικούς, σὲ ὁρισμένους ἱερεῖς, στοὺς δημοσιογράφους, στοὺς γιατρούς, στοὺς δικηγόρους, στοὺς ἐφοπλιστές, κ.ο.κ.;
Ἐὰν λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Τίμιος Πρόδρομος, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, καὶ οἱ Πατέρες, δὲν μιλοῦσαν, ἤλεγχαν, καυτηρίαζαν τὶς αἱρέσεις, τὴν πολιτικὴ ἐξουσία τῆς ἐποχῆς τους, θὰ εἴχαμε σήμερα Ἱερὸ Χρυσόστομο, Μεγάλο Βασίλειο, Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, Γρηγόριο Παλαμᾶ, Διονύσιο Β΄ τόν Φιλόσοφο (τόν ἐπονομαζόμενον ἀπό τούς ἐχθρούς του Σκυλόσοφο), Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ καὶ τόσους ἄλλους Ἁγίους Πατέρες ποὺ ἀντιτάχθηκαν στὶς δυνάμεις τοῦ κόσμου; Πιστεύετε ὅτι θὰ εἴμασταν σήμερα Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἢ καὶ ἐλεύθεροι πολίτες;
Ὅλους τοὺς παραπάνω Ἁγίους, ὁ κόσμος θὰ τοὺς χαρακτήριζε ὡς «ἀνυπάκουους», «ἐπαναστάτες», «ταραξίες», «κακὰ παιδιά», κ.ο.κ.
Ἔ! Τότε, θέλω νὰ μὲ συναριθμήσετε καὶ ἐμένα ἀνάμεσά τους. Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἂς μὲ διώξουν, ἂς μὲ φυλακίσουν, ἂς μὲ συκοφαντοῦν, ἂς μὲ ἐξορίσουν, ἂς κομματιάσουν τὸ σῶμα μου σὲ χιλιάδες κομμάτια, ἂς τὸ καύσουν, ἂς τὸ ρίξουν στὰ βάθη τῆς θάλασσας, δὲν θὰ φοβηθῶ, διότι ὁ Χριστός μας θὰ εἶναι ἐκεῖ.
Μὲ πολλὴ ἀγάπη Χριστοῦ.