Ὑπόμνημα ἐπὶ δυσνοήτων χωρίων, διαφθορά, κοσμικὴ παράνοια, πλάνη, σύγχυσις, ἀδιαφορία & κοινωνικοπολιτικὸν χάος
Ὑπὸ τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ & Καθηγητοῦ Δρ. Ἀλεξίου Παναγοπούλου,
(Phd Δρ. Νομικῶν & Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν, Phd Δρ. Βιοηθικῆς, Phd Δρ. Θεολογίας, Post Doc Δικαίου, Habil.,-Διπλωματούχου Ὑφηγητοῦ, Καθηγητοῦ Νομικῆς Δ. Δικαίου Fpsp, & Ἀκαδημ. MCA)
(2ον)
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ γραμματολογία καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας συμφωνοῦν στὸ ὅτι οἱ Ἰσραηλίτες ὡς περιούσιος λαός, ἔχασαν συνολικὰ τὴ χάρη καὶ τὰ προνόμια διὰ παντός, τὴν ὁποία χάρη καὶ τὰ προνόμια κληρονόμησαν οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοί. Ὁπότε ὡς στερούμενοι τὴ χάρη καὶ τὸν θεῖο φωτισμὸ ἀδυνατοῦν νὰ διακρίνουν τὴν Ἀλήθεια τῶν Σημείων. Οἱ νύξεις τοῦ ἀποστόλου Παύλου δὲν ἀφοροῦν ὁπωσδήποτε καὶ ἀποκλειστικὰ τὴν ἐπιστροφὴ συνολικὰ ὅλων: «ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν καὶ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸν Χριστιανισμὸν»[24], ὅπως ἐσφαλμένα ἑρμηνεύουν κάποιοι Προτεστάντες.
Ἐπίσης, τὸ χωρίο: «ἀρθήσεται ἀφ’ ἡμῶν ἡ βασιλεία»[25], ἐννοοῦσε τὴ χάρη καὶ τὰ προνόμια ποὺ εἶχαν δοθεῖ στὸν περιούσιο λαὸ καὶ τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος τὰ ἀπέσυρε, δίχως νὰ πεῖ ἐὰν θὰ ἔλθει ἡ ἐποχή, γιὰ νὰ τὰ λάβουν πάλι. Ἀκόμα καὶ ἡ «ξηρανθεῖσα» συκιά, σ’ αὐτοὺς ἀναφέρεται ὡς λαὸς ποὺ ἔγινε ἄκαρπος, ἀγνώμων, ἀχάριστος καὶ σταυρωτής. Ὁ λαὸς αὐτὸς ἔκλεισε τὰ ὦτα του, ἔγινε τυφλὸς καὶ πολεμεῖ μὲ λύσσα τὸν Ἀληθινὸ Χριστό, ὡς παρατηρεῖ κι ὁ π.Ἀρσένιος, μὲ τὰ ἑξῆς ἀθέμιτα ἀντίχριστα μέσα: «Σιωνισμόν, Μασωνισμόν, Χιλιασμόν, Κομμουνισμὸν καὶ χιλίους ἄλλους σκοτεινοὺς τρόπους, ἔκλεισε δι’ αὐτούς, μέχρι τουλάχιστον τῶν παραμονῶν τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας»[26]. Ἂς μὴ μᾶς φαίνεται αὐτὸ ὡς «παράξενο», τονίζει ὁ π.Ἀρσένιος, γιατί μόνο γιὰ μία καὶ μόνη «μικρὰν παρακοὴν οἱ πρωτόπλαστοι ἐξεβλήθησαν τοῦ Παραδείσου» καὶ μαζί τους ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, λόγῳ τῆς διαδοχικῆς κληρονομικῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ χρειαστεῖ κατόπιν ἡ ἐνσάρκωση καὶ σταύρωση ἑνὸς Θεοῦ, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος.
Ἡ νέα τάξη πραγμάτων δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν εὐθύνη τῆς φοβερῆς Θεοκτονίας ἑνὸς Λαοῦ ποὺ ὁδήγησε στὴν πώρωσή τους, ἕως τὸν καιρὸ τὸν λίγο πρὶν τοῦ τέλους καὶ ποὺ ὅσοι ἀπ’ αὐτοὺς θὰ πιστεύσουν καὶ θὰ μετανοήσουν, ἀφοῦ θὰ ἀρνηθοῦν τὸν ἀντὶ-χριστό, ἔτσι θὰ σωθοῦν. Τὸ ἀνούσιο ἔγκλημα τῆς Θεοκτονίας, ὑπερβαίνει σὲ μέγεθος ἀδικίας καὶ παρακοῆς ἴσως καὶ «τὴν ἀνατίναξιν τοῦ πλανήτου καὶ ὅλων τῶν Γαλαξιῶν εἰς τὸν ἀέρα»[27]. Ὁ Παῦλος ὁ ἀπόστολος διακατεχόμενος ἀπὸ μεγάλη ἐπιθυμία, θέλει νὰ δεῖ τὴ σωτηρία τῶν συμπατριωτῶν του, προσεύχεται καὶ προτιμᾶ ὁ ἴδιος νὰ γίνει: «ἀνάθεμα»[28] ἀρκεῖ νὰ σωθοῦν οἱ Ἑβραῖοι συμπατριῶτες του. Γι’ αὐτὸ παρατηρεῖ ὁ π. Ἀρσένιος ὅτι «τὸ χωρίο τοῦτο ἴσως νὰ εἶναι σκοτεινὸν ἢ ὑπερβολικὸν»[29]. Αὐτὴ τὴ θέση περὶ δυσερμήνευτων καὶ δυσνόητων χωρίων περὶ τοῦ Παύλου ὑποστηρίζει ἰσχυρὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος Πέτρος[30], γράφει λοιπὸν ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνέγραψε σύμφωνα μὲ τὴ σοφία ποὺ τοῦ δόθηκε, τὰ ὁποῖα οἱ ἀμαθεῖς διαστρεβλώνουν!
Τὸ χωρίο: «ἥξει ἐκ Σιὼν ὁ ρυόμενος»[31], ἐφαρμόστηκε σύμφωνα μὲ τοὺς ἑρμηνευτές, στὴν πρώτη παρουσία τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ Πατερικὲς ἀπόψεις, ποὺ παρουσιάζουν τὴν ἐκδοχὴ τὸ χωρίο αὐτὸ νὰ ἀναφέρεται τόσο στὴν πρώτη, ὅσο καὶ στὴ δεύτερη παρουσία τοῦ Κυρίου, καὶ μεῖς διερωτώμεθα μαζὶ μὲ τὸν π.Ἀρσένιο ποὺ διερωτᾶται: «ἐκ Σιὼν θὰ ἐπανέλθει ἆραγε, διὰ νὰ σώση τὸν Ἰσραὴλ ἢ νὰ κρίνη αὐτοὺς καὶ ὅλον τὸν κόσμον;»[32].
Μεγάλο σημεῖο τῶν ἐσχάτων τῆς νέας τάξης πραγμάτων θὰ εἶναι ἡ Πρωτοφανὴς Ἀποστασία, ὅταν ὁ κόσμος πάνω στὴ γῆ θὰ ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ κάθε ἠθικὴ ἀξία καὶ θὰ ἔχει ἀποστατήσει ἀπ’ τὸ θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ, ὥστε τὸ ἀποκύημα αὐτῆς τῆς κατάστασης νὰ εἶναι ὁ ἐρχομὸς τοῦ ἀντι-χρίστου ὡς λαοπλάνου καὶ δῆθεν καλοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἀπατηλοῦ πολιτικοῦ. Ἀποκύημα μιᾶς πλανεμένης καὶ διεφθαρμένης κοινωνίας, μιᾶς ἄνευ προηγουμένου ἀνώμαλης σοδομοποιημένης κοινωνίας. Τότε, θὰ ἐπικρατοῦν στὸν κόσμο «ἀναρχικαὶ Δημοκρατίαι, ἀπιστία καὶ ἀθεΐα»[33] (δηλαδὴ οἱ Δημοκρατίες αὐτὲς καὶ τὰ Πολιτεύματα αὐτὰ μόνο θεωρητικὰ θὰ μιλοῦν γιὰ τὶς Ἀνθρώπινες Ἀξίες, ἐνῷ τὰ ἄδικα καὶ παράνομα ἔργα τους θὰ εἶναι ἀδίστακτα, ἄπιστα καὶ δικτατορικά). Σήμερα βιώνουμε μία τέτοια ὀργανωμένη ἀπιστία, ἀθεΐα, ἀναισχυντία, ἀνωμαλία, ἐξαχρείωση, καταρράκωση, ἐξευτελισμὸ καὶ φυγάδευση τῆς Αἰδοῦς. Μὲ τὴ ζωηρὴ ἐπάνοδο τῶν σοδομητικῶν «ἐπαίσχυντων ἁμαρτημάτων» σὲ ὅλο τὸν κόσμο σὰν σὲ ἕνα μεγάλο χωριό, ἀφοῦ ἤδη ἔχουν ξεκινήσει νόμιμα ἀπ’ τὴν Ἀγγλία, Αὐστραλία, Σουηδία καὶ ἄλλα Κράτη, ὅπου ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀναγνωρίσθηκε ὡς νόμιμη ἀπὸ τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ χάρη ψηφοθηρίας καὶ σκοτεινῶν συμφερόντων καὶ ἀρκετὲς κατὰ τόπους χριστιανικὲς ὁμολογίες προβαίνουν ἀκόμα καὶ στὴ τέλεση γάμων «ὁμοφυλοφίλων διὰ ἱερέων καὶ ἀρχιερέων»[34].
Σημειώσεις:
[24] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 63. [25] Ματθ. 21, 43. [26] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 63. [27] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 65. [28] Ρωμ. 9, 3. [29] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 64. [30] Β΄ Πέτρου, 3, 15. [31] Ρωμ. 11, 26. Ἡσαΐου, 59, 20. Πρβλ. Π. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς τὴν Καινὴ Διαθήκη, τόμ., Α΄. σελ. 173. [32] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 65. [33] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 67. [34] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 67.