Εὐχόμεθα ἡ ἔκθεσις νὰ ἀποτελέση ἀφορμήν, ὥστε οἱ ἐπισκέπται νὰ ἀναζητήσουν τὴν Ὀρθοδοξίαν. Παραθέτομεν ἀνακοινωθὲν τῆς Αὐτονόμου Βασιλικῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης καὶ Ἀρχιεπισκοπῆς Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ τῆς 13ης Νοεμβρίου 2023:
«Μὲ ἐπιτυχία τελέστηκαν στὸ Μητροπολιτικὸ Μουσεῖο τῆς Ν. Ὑόρκης τὰ ἐπίσημα ἐγκαίνια τῆς Ἔκθεσης «Βυζάντιο καὶ Ἀφρικὴ» μὲ τὴν σεπτὴ παρουσία τῶν Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ Σέβ. Ἀρχιεπισκόπου πρ. Ἀμερικῆς κ. Δημητρίου πολλῶν πολιτικῶν, διπλωματικῶν, θρησκευτικῶν καὶ πολιτιστικῶν Ἀρχῶν ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Στὴν ἔκθεση κλήθηκε καὶ συμμετέχει μὲ κειμήλιά της ἡ Αὐτόνομη Μονὴ Σινᾶ, ποὺ ἐκπροσωπήθηκε ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Σιναίου κ. Δαμιανό, ὁ ὁποῖος ἀπέσπασε ἔντονο τὸ ἐνδιαφέρον τῶν προσκεκλημένων. Στὴν προσφώνησή του εὐχαρίστησε τὸν Διευθυντὴ τοῦ Μουσείου κ. Max Hollein, τὴν διευθύνουσα σύμβουλο κα Marina Kellen French καὶ τὴν ἐπιμελήτρια τῆς Ἔκθεσης κα Andrea Myers Achi, καθὼς καὶ τοὺς συνεργάτες τους, τοὺς χορηγοὺς τῆς Ἔκθεσης, Ἵδρυμα Ford, τὸ ἵδρυμα οἰκογενείας Giorgi καὶ τὴν κα Μαίρη Τζαχάρη.
Ἡ Ἔκθεση ἀποτελεῖ περιήγηση στὴν Ἀφρικὴ καὶ τὸ Βυζάντιο. Ἡ ἱστορία τῆς τέχνης ἔχει ἑστιάσει στὴ δόξα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας (περίπου 330–1453), ἀλλὰ λιγότερο γνωστὲς εἶναι οἱ βαθιὲς καλλιτεχνικὲς συνεισφορὲς τῆς Βόρειας Ἀφρικῆς, τῆς Αἰγύπτου, τῆς Νουβίας, τῆς Αἰθιοπίας καὶ ἄλλων ἰσχυρῶν ἀφρικανικῶν βασιλείων, τῶν ὁποίων οἱ κεντρικὲς ἀλληλεπιδράσεις μὲ τὸ Βυζάντιο εἶχαν διαρκῆ ἀντίκτυπο στὸν μεσογειακὸ κόσμο. Συγκεντρώνοντας μία σειρὰ ἀπὸ ἀριστουργήματα μὲ δεσπόζουσα θέση αὐτὴν τῆς Μονῆς Σινᾶ- ἀπὸ μωσαϊκό, γλυπτική, κεραμικὴ καὶ μεταλλοτεχνία μέχρι πολυτελῆ ἀντικείμενα, πίνακες καὶ θρησκευτικὰ χειρόγραφα – αὐτὴ ἡ ἔκθεση ἀφηγεῖται τὸν κεντρικὸ ρόλο τῆς Ἀφρικῆς στὰ διεθνῆ δίκτυα ἐμπορίου καὶ πολιτιστικῶν ἀνταλλαγῶν. Μὲ ἔργα τέχνης ποὺ σπάνια ἢ ποτὲ δὲν ἐμφανίζονται στὸ κοινό, ἡ Ἀφρικὴ καὶ τὸ Βυζάντιο ρίχνουν νέο φῶς στὰ ἐντυπωσιακὰ καλλιτεχνικὰ ἐπιτεύγματα τῆς μεσαιωνικῆς Ἀφρικῆς. Αὐτὴ ἡ ἔκθεση, ποὺ ἔπρεπε καιρὸ πρὶν νὰ ἔχει διοργανωθεῖ ὑπογραμμίζει πῶς ἡ Ἀφρικὴ συνέβαλε στὴν ἀνάπτυξη τοῦ προμοντέρνου κόσμου καὶ προσφέρει μία πληρέστερη ἱστορία τῶν ζωντανῶν πολυεθνικῶν κοινωνιῶν τῆς βόρειας καὶ ἀνατολικῆς Ἀφρικῆς ποὺ συνέβαλαν στὴν διαμόρφωση τῆς καλλιτεχνικῆς, οἰκονομικῆς καὶ πολιτιστικῆς ζωῆς τοῦ Βυζαντίου καὶ ὄχι μόνο.
Μέσα ἀπὸ τοὺς θησαυρούς, ποὺ μὲ πιστότητα καὶ ἐπιμέλεια ἔχει στὴν κατοχή της καὶ φυλάσσει ἡ Αὐτόνομη Μονὴ τοῦ Σινᾶ, ἕλαμψε ἡ πόλη τῆς Ν. Ὑόρκης. Ἡ Μονὴ ἀπέσπασε τὸν θαυμασμὸ ὅλων, διότι ὑπὸ τὴν πεπνυμένη ἐπὶ πεντηκονταετία ποιμαντορία τοῦ Σεβ. Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου Της κ. Δαμιανοῦ ἐπαληθεύει τὸν προορισμὸ τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ἡσυχαστικὸς εἶναι καὶ φωτιστικός. Ἀποτελεῖ πολύτιμη εὐκαιρία γιὰ τοὺς πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ νὰ γευθοῦν καὶ νὰ ἀποθαυμάσουν τὸν ἀκένωτο πλοῦτο τοῦ Βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ τρόπου τοῦ Γένους μας, τὴν διαχρονικότητά του. Μποροῦν νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν ἀξία τοῦ οἰκουμενικοῦ καὶ ἡσυχαστικοῦ σιναϊτικοῦ μοναχισμοῦ, ὅπως σαρκώνεται στὴν μοναδικὴ καὶ κορυφαία ἐγκαυστικὴ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου μὲ τὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ τὸν Ἅγιο Θεόδωρο τοῦ 6ου αἰώνα καὶ στὸ μοναδικὸ χειρόγραφο τῆς κοσμογραφίας τοῦ Σιναΐτη μοναχοῦ Κοσμᾶ Ἰνδικοπλεύστη, ἕνα πρώϊμο γεωγραφικὸ ἄτλαντα. Εὐκαιρία λοιπὸν νὰ εὐλογηθεῖ ἡ ὑπερπόλη Νέα Ὑόρκη ἀπὸ τὴν χάρη, ἀπὸ τὴν λάμψη τῶν κειμηλίων, ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Βυζαντίου καὶ νὰ συμμεριστεῖ τὴν πεποίθηση τοῦ βυζαντινοῦ κόσμου καὶ πολιτισμοῦ ὅτι τελικὰ τὸ Κάλλος θὰ σώσει τὸν κόσμο».