Tο Προξενικό Παρακράτος στη Θράκη

Η εικόνα ξεπερνά κάθε όριο πολιτικού κυνισμού και θεσμικού εμπαιγμού. Στις αίθουσες των διασκέψεων του ΟΑΣΕ, εκεί όπου υποτίθεται ότι οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες συζητούν για την ανεκτικότητα, την καταπολέμηση των διακρίσεων και το κράτος δικαίου, κυκλοφορεί με επίσημη διαπίστευση ο Βεϊσέλ Φιλίζ. Ο ίδιος άνθρωπος που στις 8 Δεκεμβρίου 2020 πιάστηκε στα σύνορα με 100 κιλά καθαρής ηρωίνης κρυμμένα στο πορτμπαγκάζ του, ο πρώην σύμβουλος τύπου της τουρκικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες που αποβλήθηκε για κατασκοπευτική δράση και εκφοβισμό αντιφρονούντων, εμφανίζεται ως τιμητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκπρόσωπος της «Ευρωπαϊκής Μουσουλμανικής Πρωτοβουλίας για την Κοινωνική Συνοχή» (EMISCO).

Το πρώτο και αμείλικτο ερώτημα απευθύνεται ευθέως στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη γραμματεία του ΟΑΣΕ: Με ποια κριτήρια και ποια θεσμικά φίλτρα επιτρέπεται σε έναν άνθρωπο υπόδικο για κακουργηματική διακίνηση ναρκωτικών διεθνούς κλίμακας να ανεβαίνει στα βήματα διεθνών οργανισμών; Πώς γίνεται ένα πρόσωπο που εκμεταλλεύτηκε πλαστές διπλωματικές ιδιότητες για να περάσει δεκάδες κιλά θανάτου στην Ευρώπη να κουνάει το δάχτυλο στις δυτικές κοινωνίες, κάνοντας λόγο για «ισλαμοφοβία» και «πολιτιστική τρομοκρατία», όπως κατέγραφε ήδη από τις ομιλίες του στα επίσημα πρακτικά του οργανισμού;

Το δεύτερο ερώτημα, εξίσου αποκαλυπτικό, αφορά την εγχώρια πραγματικότητα της Ελληνικής Θράκης. Δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο, στις ίδιες αίθουσες, στα ίδια πάνελ και κάτω από την ίδια ομπρέλα της EMISCO, εμφανίζονται με απόλυτη φυσικότητα τα ηγετικά στελέχη του προξενικού μηχανισμού. Ο ψευδομουφτής Ξάνθης Μουσταφά Τράμπα και η γενική διευθύντρια της BAKEŞ Περβίν Χαϊρουλλάχ δεν βρέθηκαν τυχαία στον ίδιο χώρο. Η συνύπαρξή τους στο διοικητικό συμβούλιο της ίδιας οργάνωσης και η κοινή εκπροσώπηση σε διεθνείς διασκέψεις αποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα ενιαίο, συνεκτικό σύστημα.

Εδώ διαλύεται ολοκληρωτικά η βιτρίνα της «ευυπόληπτης μειονοτικής ηγεσίας». Οι άνθρωποι που στην Κομοτηνή και την Ξάνθη αυτοπροβάλλονται ως πνευματικοί ταγοί και υπερασπιστές της τοπικής κοινωνίας, στο διεθνές επίπεδο συντονίζονται και συμπράττουν με πρόσωπα του βαρέος ποινικού εγκλήματος. Η διαδρομή που ενώνει τα σκοτεινά κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος, τις διασυνδέσεις της Άγκυρας και τους τοπικούς εγκαθέτους δεν είναι θεωρητική κατασκευή. Αποτυπώνεται στα επίσημα πρακτικά, στις κοινές φωτογραφίες και στις δικαστικές δικογραφίες που προσπάθησαν να κουκουλώσουν με άνωθεν παρεμβάσεις και απαγορεύσεις δημοσίευσης.

Όταν η θρησκευτική καθοδήγηση και η εκπαιδευτική δράση μιας μειονότητας συνδέονται λειτουργικά με πρόσωπα των καρτέλ και των κρατικών μηχανισμών της γείτονος, δεν μιλάμε απλώς για προπαγάνδα. Μιλάμε για μια επικίνδυνη παρακρατική σύμπραξη που εργαλειοποιεί τους διεθνείς θεσμούς για να ξεπλύνει παράνομες δραστηριότητες και να συντηρήσει δίκτυα εξάρτησης και επιρροής.

Όσοι στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν αυτές τις συμμαχίες ως απλές «διπλωματικές ιδιορρυθμίες» ή τυπικές παρουσίες μη κυβερνητικών οργανώσεων, εθελοτυφλούν επικίνδυνα. Το προσωπείο των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχει πέσει οριστικά, αφήνοντας πίσω του το πραγματικό πρόσωπο ενός μηχανισμού που κινείται με μαύρο χρήμα, πολιτική κάλυψη και ανοιχτές σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα.