Ἡ θεολογικὴ κατρακύλα τοῦ Βατικανοῦ φαίνεται ὅτι δὲν ἔχει τέλος! Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τοῦ LifeSiteNews τῆς 9ης Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Ἰνδὸς καρδινάλιος, μιλώντας κατὰ τὴ σύνοδο γιὰ τὰ δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν παπικὴ παραίνεση Amoris Laetitia, ἀναφέρθηκε στὶς νέες μορφὲς συντροφικότητας καὶ συμβιώσεως, στοὺς διαθρησκειακοὺς γάμους καὶ στὶς μεταβολὲς τῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὸ φῦλο.
Ὁ καρδινάλιος δήλωσε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἕνα μοναδικὸ στερεότυπο «ἰδανικῆς οἰκογένειας», ἀλλὰ ἕνα μωσαϊκὸ διαφορετικῶν πραγματικοτήτων. Ἀκολούθως, ἔθεσε τὸ ἐρώτημα τί ζητεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἀλλάξῃ ἡ Ἐκκλησία, ὄχι μόνον στὴν ποιμαντική της, ἀλλὰ καὶ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο κατανοεῖ τὶς οἰκογένειες, τὶς ὁποῖες παρουσίασε ὡς διαρκεῖς τόπους τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.
Ἀλήθεια, ἀπὸ πότε ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ ἀλλάζῃ τὴν κατανόησή της γιὰ τὴν οἰκογένεια, ἐπειδὴ ἡ κοινωνία ἐπινοεῖ νέες μορφὲς συμβιώσεως; Ἀπὸ πότε ἡ ἀλλοίωση τῶν ἠθικῶν ἀντιλήψεων ἀποτελεῖ θεολογικὸ κριτήριο; Μήπως, τελικῶς, τὸ Εὐαγγέλιο πρέπει νὰ ὑποτάσσεται στὶς ἐπιταγὲς τῆς νεωτερικότητας;
Ὁ καρδινάλιος δὲν διακήρυξε ρητῶς ὅτι ὅλες οἱ συμβιώσεις εἶναι ἰσότιμες μὲ τὸν χριστιανικὸ γάμο. Ἡ ὅλη ὅμως συλλογιστική του ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ μία ἐπικίνδυνη σχετικοποίηση. Ἡ διαπίστωση ὅτι ὑπάρχουν διαφορετικὲς κοινωνικὲς πραγματικότητες εἶναι ἄλλο πράγμα· ἡ ἀναγωγή τους σὲ παράγοντα ἀναθεωρήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κατανοήσεως τοῦ γάμου εἶναι κάτι ἐντελῶς διαφορετικό!
Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι σαφής: «Ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν» (Ματθ. 19, 5). Ὁ Χριστὸς δὲν παρουσίασε τὸν γάμο ὡς ἕνα κοινωνικὸ κατασκεύασμα, τὸ ὁποῖο ἡ κάθε ἐποχὴ μπορεῖ νὰ ἀναπροσδιορίζῃ κατὰ βούληση!
Ἐξίσου προβληματικὴ εἶναι ἡ ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν ἀποκαλύπτει μία ἀλήθεια στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ τὴν ἀναιρέσῃ ἀργότερα, ἐπειδὴ μεταβλήθηκαν οἱ κοινωνικὲς συνθῆκες. Ἡ θεία Ἀποκάλυψη δὲν εἶναι ἕνα ἀτελείωτο ἐργαστήριο παραγωγῆς νέων δογμάτων καὶ ἠθικῶν κανόνων!
Καὶ ὅμως, στὸ πλαίσιο τῆς περιβόητης παπικῆς «συνοδικότητας», ἡ συνεχὴς ἀναθεώρηση τῶν παραδεδομένων ἀντιλήψεων προβάλλεται ὡς ποιμαντικὴ πρόοδος. Ἀντὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ καλῇ τὸν κόσμο σὲ μετάνοια, δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωση ὅτι ὁ κόσμος καλεῖ τὴν Ἐκκλησία νὰ μετανοήσῃ γιὰ τὴ διδασκαλία της!
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γνωρίζει ὅτι ἡ ποιμαντικὴ συγκατάβαση δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ἁμαρτίας. Ἡ οἰκονομία δὲν καταργεῖ τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεως. Ἡ ἀγάπη δὲν καταργεῖ τὴν ἀλήθεια. Ποῦ θὰ φθάσῃ, λοιπόν, ἡ θεολογικὴ κατάπτωση τοῦ Βατικανοῦ;
Ὅταν ἡ Ἐκκλησία παύῃ νὰ ἐλέγχῃ τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ ἀρχίζῃ νὰ ἀναζητῇ σὲ αὐτὸ τὰ κριτήρια τῆς διδασκαλίας της, τότε δὲν ὁδηγεῖ τὸν κόσμο πρὸς τὸν Χριστό, ἀλλὰ κινδυνεύει νὰ μετατραπῇ σὲ θρησκευτικὸ ἐκπρόσωπο τῆς νεωτερικότητας. Ἀντὶ νὰ μεταμορφώνεται ὁ ἄνθρωπος διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, ζητεῖται νὰ μεταμορφωθῇ τὸ Εὐαγγέλιο κατὰ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ ἀνθρώπου!
LifeSiteNews, 9 Ὀκτωβρίου 2026
Ν.Ρ.