ΑΝΑΛΑΜΠΗ & ΠΛΑΝΗ, ἐκ τῆς «Βατάτζιας» πολιτικῆς ἰδεολογίας

Share:

Ὑπὸ τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ & Καθηγητοῦ Δρ. Ἀλεξίου Παναγοπούλου, (Phd Δρ. Νομ. & Πολιτ. Ἐπιστημῶν, Phd Δρ. Βιοηθικῆς, Phd Δρ. Θεολογίας, Post Doc Δικαίου,  Habil.,-Διπλωμ. Ὑφηγητοῦ, Καθ. Νομικῆς Δ.Δικαίου Fpsp, & Ἀκαδημαϊκοῦ MCA)

2ον- Τελευταῖον

Τὸ ἐπίμαχο 20ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννη ταλαιπώρησε πολλοὺς ἑρμηνευτές, ποὺ παρενόησαν τὸ νόημά του. Τὸ χωρίο μιλάει γιὰ τὴ δέσμευση τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ τῆς γῆς, γιὰ τὰ χίλια ἔτη, καὶ τὸ ἄλλο χωρίο, μιλάει γιὰ τὶς Ψυχές, ποὺ συμβασιλεύουν μὲ τὸ Χριστὸ[20] στὸν οὐρανό, κι ὄχι στὴν γῆ. Αὐτὲς οἱ Ψυχές, εἶναι οἱ Ψυχὲς τῶν Ἁγίων καὶ Δικαίων καὶ Μαρτύρων τῆς πίστης: «προγευόμενοι τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν, μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας»[21]. Οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ λόγο τῆς πνευματικῆς τους ἀναγέννησης, μετέχουν τῆς «πρώτης Ἀνάστασης», μεταβαίνουν ἐκ τοῦ θανάτου στὴ ζωή, καὶ ὄχι ἀπ’ τὴ ζωή στὸ θάνατο, γιατί ἡ παροῦσα ζωή ὀνομάζεται καὶ θάνατος, ἐνῷ ὁ ἐπίγειος φυσικὸς θάνατος μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀληθινὴ ζωή τῆς αἰώνιας μακαριότητας[22].

Ἡ πρώτη Ἀνάσταση εἶναι ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση καὶ ἡ ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου ἀπ’ τὴν ἁμαρτία[23], ποὺ ἀρχίζει ἀπ’ τὴν ἐπίγεια ζωή στὸν κόσμο. Δεύτερη Ἀνάσταση εἶναι ἡ σωματική, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴ Β’ παρουσία[24].

Ὅμως, ὅσοι ἔμειναν ἀμετανόητοι καὶ ἀδιόρθωτοι σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ ζωή, μετὰ τὸ θάνατό τους τὸν σωματικό: «δὲν προγεύονται τοῦ Παραδείσου, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ ζήσουν μετὰ τὴν κρίσιν καὶ καταδίκην των, κατὰ τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς Κρίσεως, ἀλλὰ θὰ πορευθοῦν εἰς τὸ σκότος, τὸ ἐξώτερον, εἰς συγκατοίκησιν, μετὰ τῶν πονηρῶν δαιμόνων», παρατηρεῖ ἑρμηνευτικὰ ὁ π.Ἀρσένιος[25]. Τὸ ζήτημα γιὰ τὰ περὶ τῆς «πρώτης Ἀνάστασης» ἀπασχόλησε ἀρκετοὺς ἑρμηνευτές, οἱ ὁποῖοι καὶ συνέγγραψαν, σύμφωνα μὲ τὴ δική τους ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση. Μάλιστα, οἱ «ἀντίχριστοι χιλιασταί», σύμφωνα μὲ τὴ παρατήρηση ἀρκετῶν ὑποστήριξαν ὅτι ἡ πρώτη Ἀνάσταση ἔγινε τὸ ἔτος 1914 στὸν οὐρανό, μαζὶ ὅλων τῶν δικαίων καὶ ἁγίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἀργότερα ἡ ἀνάσταση τῶν χιλιαστῶν ποὺ θὰ ζήσουν πάνω στὴ γῆ.

Στὴν ἱστορία ἐμφανίζονται καὶ κάποιοι «ὀρθόδοξοι χιλιασταί», ποὺ ἐσφαλμένα ὑποστήριξαν ὅτι ἡ πρώτη Ἀνάσταση ἀφορᾶ τοὺς μεγάλους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι θὰ γινόταν μετὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς χιλιετοῦς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ, ἡ ὁποία ἐγκαθίδρυση αὐτὴ θὰ γινόταν τὸ 1984, ὅπως κάποιοι ἔγραφαν[26], ἐνῷ ἡ προετοιμασία της εἶχε ἀρχίσει ἀπ’ τὸ 1968-1969 μὲ τὸ φρικτὸ πόλεμο, ποὺ ἔλεγαν ὅτι δῆθεν θὰ κατέληγε ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν μία περίεργη «σύμπτωσις», μὲ τὴ κοντινὴ χρονολογία περὶ τῆς ἐπίγειας βασιλείας τοῦ Χριστοῦ τῶν Χιλιαστῶν, ποὺ μετὰ ἀπὸ ἀλλεπάλληλες διαψεύσεις των καὶ ἀναβολὲς ποὺ ἔθεταν, τὴν τοποθέτησαν στὸ ἔτος 1975, ποὺ οὔτε τότε ἔγινε οὔτε πραγματοποιήθηκε καὶ διαψεύσθηκαν ὁριστικά.

Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση, ποὺ καὶ αὐτὴ δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Ἑρμηνεία, αὐτὴ ἡ θεωρία μᾶς μιλάει ὅτι ἡ πρώτη Ἀνάσταση, μπορεῖ  νὰ νοηθεῖ, ὡς ἡ ἀποκατάσταση τῶν Ἁγίων στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ θὰ ζοῦν, κατὰ τὴ γενικὴ ἐπικράτηση τοῦ Εὐαγγελίου[27] ἐπὶ τῆς γῆς. Ὅμως, πάντα ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν, ἀκόμα καὶ «εὐσεβεῖς χριστιανοί», οἱ ὁποῖοι θὰ θέλουν καὶ θὰ παρουσιάζουν τὸν Κύριο: «ὡς ὑποσχεθέντα», γιὰ μία ἀναλαμπὴ ἢ «μεσοβασιλεία ἐπὶ τῆς γῆς». Ὅλοι αὐτοί, ἑρμηνεύουν ἐσφαλμένα χωρία ποὺ ἄλλα μιλοῦν: «ἀνθρωποπαθῶς, ἄλλα δὲ εἶναι συμβολικά, ἀλλ’ ἔξω ἀπ’ τὸ σχετικὸ θέμα, κι ἄλλα ἔχουν τὴν «πλήρη πραγματοποίησίν των εἰς τὸν οὐρανὸν»[28], σὲ καμία ὅμως περίπτωση, δὲν ἀναφέρονται σὲ ἐπὶ γῆς ἀναλαμπὴ ἢ ἐπὶ γῆς βασιλεία τοῦ Κυρίου.

Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀπορίες τέτοιες, ἆραγε δὲν σκανδαλίζονται, ὅταν οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν τὴν ἄποψη τῆς μεσοβασιλείας, κι ὅτι μετὰ ἀπ’ αὐτήν, μετὰ δηλ. τὴν ἁγιοποίηση τοῦ πλανήτη στὴ γῆ, πάλι θὰ ἀρχίσει τὸ κακὸ καὶ ἡ ἁμαρτία, νὰ ἐμφανίζεται πάλι στὸν κόσμο, κι ἐνόσω πάλι ὁ Σατανᾶς θὰ λυθεῖ, ὅπως κι οἱ ἴδιοι μᾶς διατυπώνουν[29]. Μὲ αὐτὲς τὶς ἀπορίες τους, ἆραγε δὲν τὸ σκέφτονται, ὅτι θὰ σκανδαλίσουν κι ἄλλους, ὅσους μελετοῦν τὴν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων, παρὰ τὰ ἐγωκεντρικά, ποὺ μὲ ἀνειλικρίνεια, ἑρμηνεύουν χωρία, ἆραγε δὲν φέρουν «τὸν Κύριον ὡς ἀδυνατοῦντα νὰ διατηρήση τὴν κατορθωθεῖσαν ὑπ’ Αὐτοῦ, προσωρινὴν ἁρμονίαν, ἐν τῷ κόσμῳ;», ὅταν μάλιστα λένε ὅτι θὰ φέρει τὴ προσωρινὴ βασιλεία Του στὴ γῆ μὲ τὴν ἀναλαμπὴ ἢ μὲ μία Χριστιανικὴ Κυβέρνηση ἢ ἕνας «Βατάτζη», μετὰ ἀπ’ ἕνα φοβερὸ καὶ καταστροφικὸ πόλεμο, μὲ κάποιο μαγικὸ τρόπο. Κατόπιν, ἆραγε δὲν ἐμφανίζουν στὰ λεγόμενά τους ὡς ἀδύναμο τὸν Κύριο, ὄχι ἱκανό, νὰ διατηρήσει αὐτὴ τὴν ἁρμονία στὴ γῆ, ὅταν τὸ κακὸ θὰ πρέπει πάλι νὰ ἐπικρατήσει; «Δὲν νομίζουν (ὅλοι αὐτοὶ κι ὅσοι σκέφτονται ἔτσι), ὅτι οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, σκέπτονται πιθανὸν καλύτερον ἀπ’ αὐτοὺς κι ὅτι εἶναι περισσότερον εἰλικρινεῖς (ἐνῷ αὐτοὶ οἱ Σοῦπερ Ὀρθόδοξοι Ὀπαδοὶ τῆς Ἀναλαμπῆς ἢ Μεσοβασιλείας), φέρουν τὸν Κύριον, ὡς παίζοντα μὲ τὸ Σατανᾶν, εἰς βάρος τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁλόκληρου τοῦ κόσμου»[30].

Ἡ ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση περὶ τῆς μεσοβασιλείας ἐπὶ τῆς γῆς ἢ τῆς ἀναλαμπῆς εἶναι αἱρετική, γιατί ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὀπαδοί: «σῴνει καὶ καλά, ἐπιμένουν καὶ γράφουν μὲ παιδαριώδεις συλλογισμούς, ὅτι προφανῶς θὰ παρασυρθῶσιν πάλιν οἱ λαοί, εἰς τὴν ἁμαρτίαν»[31], ἀφοῦ θὰ ἔχει ἤδη ἐπικρατήσει γιὰ ἀρκετὸ διάστημα τὸ Εὐαγγέλιο, σὲ ὅλο τὸν πλανήτη, πάλι θὰ ἐμφανιστοῦν οἱ ἀποστάτες, οἱ ἄπιστοι, οἱ ἄθεοι, οἱ σατανιστές, οἱ σοδομίτες. «Καὶ μᾶς ἐγκαλοῦν (αὐτοὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Χιλιαστές), ὅτι ἡμεῖς οἱ πλανεμένοι, ἀντιφρονοῦντες, εἰς τὸν χιλιασμόν των, φέρομεν τὸν Κύριον ὡς ἀδυνατοῦντα νὰ φέρη τὴν προσωρινὴν Βασιλεία Του ἐπὶ τοῦ πλανήτου»[32], γι’ αὐτὸ καὶ ὁ π.Ἀρσένιος θεωρεῖ ὅλους αὐτοὺς ὅτι ἐμφανίζουν τὸν Κύριο, ὡς ἔχοντα ἀδυναμία, ὄχι ἱκανό, νὰ διατηρήσει ἐπ’ ἄπειρον μία κατάσταση, κι ὅμως οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ ἑρμηνεύουν μὲ περισσότερη εἰλικρίνεια[33].

Ὅλοι αὐτοί, οἱ πλανεμένοι Ἀναλαμπιστὲς ἐμφανίζονται σὰν νὰ θέλουν, νὰ παραπονεθοῦν τόσο βλάσφημα καὶ ὑβριστικὰ ἀκόμα καὶ στὸν Κύριο, λέγει ὁ π.Ἀρσένιος, γιὰ τὴν ἐξαίρεση καὶ τὴν ἀδικία ποὺ διδάσκουν ὅτι δῆθεν δὲν θὰ γεννηθοῦν καὶ δὲν θὰ ζήσουν, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ζήσουν στὴν ἐποχὴ τοῦ δεμένου Σατανᾶ καὶ τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου πάνω στὴ γῆ.

Κι ὁ ἔλεγχος ἐναντίον τῆς ἁμαρτωλῆς καὶ ὑποκριτικῆς ζωῆς τῶν Ἀρχόντων, τῶν Ἀρχιερέων καὶ Γραμματέων, συνοδευόμενος ἀπ’ τὸ φθόνο, τὴ κακία, τὸ μῖσος, τὴν ἐκδίκηση, τὴν ἀλαζονεία, ἦταν οἱ βασικοὶ ἐξωτερικοὶ λόγοι ποὺ ὁδήγησαν τοὺς τότε Ἑβραίους τῆς τότε Ἱερουσαλὴμ νὰ θανατώσουν φρικτὰ ἕνα Ἀθῷο.

Ἡ ἔμμονη δογματικὴ πίστη τῶν Ραββίνων, ἡ σύγχυση καὶ ἡ διαστροφικὴ ἑρμηνεία, καὶ ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχιερέων, τῶν γραμματέων καὶ τῶν θεολόγων τους, γιὰ τὴν προσδοκία τοῦ Μεσσία, ἦταν αὐστηρὰ συνδεδεμένη, μὲ τὴ κοσμικὴ κοσμοκρατορία ἢ παντοκρατορία ἐπὶ τῆς γῆς τῆς Παλαιστίνης καὶ ἐπὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς τοῦ κέντρου τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Ἡ ἑρμηνευτική τους θεολογικὴ δομὴ καὶ ἡ ὑπόσταση ἦταν βασισμένη σὲ κοσμικὰ ἐξουσιαστικὰ κριτήρια, γι’ αὐτὸ περίμεναν ἕναν ἐπίγειο κοσμοκράτορα καὶ ὄχι ἕνα πνευματικὸ βασιλέα. Ἡ ἐξουσία τους καὶ ἡ δύναμή τους βασιζόταν στὸν ἀπόλυτο ἐξουσιαστικὸ ἔλεγχο κι ὄχι στὴν ἐπικράτηση τῆς δικαιοσύνης, οὔτε στὴ γῆ, οὔτε στοὺς οὐρανούς.

Τὸ ραββινικὸ δόγμα, αὐτὸ τὸ ὁποῖο καὶ μέχρι σήμερα ἰσχύει στὴν Ἑβραϊκὴ θεολογία, εἶναι συνδεδεμένο μὲ τὴν ἔντονη ἀναμονὴ στὴν ἐποχή μας, τοῦ Μεσσία τους, ποὺ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ὀρθόδοξους θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, ὁ Ψευδὸ-Μεσσίας, ὁ πλήρης ἁμαρτίας, ὑπερηφανείας, ἐγωκεντρισμοῦ, πλάνης καὶ κακίας, ποὺ ὅμως δὲν θὰ γίνει γνωστὴ ἐξωτερικὰ ἡ πλάνη του, παρὰ μόνο σ’ ὅσους θὰ τὸν ἀναγνωρίσουν μὲ τὰ πνευματικὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους. Κι ἐδῶ οἱ Ἀναλαμπιστὲς ὀφείλουν νὰ προσέξουν νὰ μὴ ταυτιστοῦν μὲ τὸν ψευδὸ-μεσσία, ὁ ὁποῖος θὰ ἐμφανιστεῖ δίκαιος, ἀγαπῶν τοὺς ἀνθρώπους, φιλεύσπλαγχνος, δῆθεν ἀρνίο καὶ θᾶνε λύκος, μέχρι νὰ πάρει τὴν ἐξουσία ὡς παγκόσμιος ἡγέτης ἑνὸς συνασπισμοῦ. Κι ὅταν θὰ ἐνθρονιστεῖ στὸ ναὸ τοῦ Σολομώντα καὶ ζητήσει τὴ παρουσία Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν καὶ Ἀρχιεπισκόπων, πιθανὸ εἶναι νὰ ζητήσει καὶ τὴν ἐνθρόνισή του εἰς τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, πιθανὸν καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη, τότε ἂς προσέξουν οἱ Ἀναλαμπιστές!

Ἀπ’ τὴν ἀρχὴ οἱ Ἑβραῖοι ἀρχιερεῖς εἶχαν ἐνδοιασμοὺς γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ δὲν ἐπιχειροῦσαν τὴ σύλληψή Του ἢ τὸ θάνατό Του. Γι’ αὐτό, καὶ τοῦ ἔκαναν λαμπρὴ ὑποδοχὴ στὰ Ἱεροσόλυμα, θέλοντας νὰ τὸν κάνουν ἐπίγειο βασιλιά. Ὅταν ὅμως ὁ Χριστὸς τοὺς ἀρνήθηκε κάθε κοσμικὴ ἐξουσία, τόσο ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους, ὅσο καὶ ἀπ’ τὸ Σατανᾶ στὴν ἔρημο, τότε ἀφοῦ ἐπιβεβαιώθηκαν ὅτι δὲν ἀπέβλεπε σὲ καμία κοσμικὴ ἐξουσία, γιατί ἡ πνευματικὴ βασιλεία Του δὲν ἦταν βασιλεία αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τότε ἑπόμενοι τῆς ἑρμηνευτικῆς τους μεσσιανικῆς προσδοκίας νόμισαν ἀπ’ τὴ διεστραμμένη ἑρμηνεία τους, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἕνας Πλάνος καὶ Ἀπατεώνας, ποιὸς ὁ Κύριος;.

Ἡ παρερμηνεία τῶν χωρίων περὶ τῆς κοσμικῆς βασιλείας τοῦ Μεσσία καὶ τὸ τυφλὸ μῖσος, ἡ ἀλαζονεία καὶ ὁ φθόνος τοὺς ὁδήγησε ἀδίστακτα στὴν ἐξόντωσή Του. Ἡ παράβαση τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἡ παράβαση τοῦ καθήκοντος καὶ ἡ κατάχρηση τῆς ἐξουσίας τοὺς ὁδήγησαν στὴν ὁλικὴ πνευματικὴ τύφλωση τῆς ὕβρης, στὴν κακία καὶ τὴ σύγχυση τῆς διαστροφικῆς τους παρερμηνείας, τόσο σύντομα.

Ἀπὸ τότε ἕως καὶ σήμερα ζοῦν μὲ τὴν ἔντονη ἀναμονὴ τοῦ κοσμικοῦ ἀρχηγοῦ τους. Αὐτὴ ἡ προσδοκία τους ἐμφανίζει καὶ κάποια κοινὰ χαρακτηριστικὰ μὲ ἄλλες πλάνες. Ὅπως μ’ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἢ ὁ Μεσσίας, θὰ βασιλεύσει πνευματικότερα στὴ γῆ, ἢ γιὰ ἄλλους ποὺ λένε ὅτι θὰ βασιλεύσει αἰώνια στὴ γῆ, ἐνῷ κάποιοι ἄλλοι λένε γιὰ χίλια ἔτη στὴ γῆ, ἢ κάποιοι ἄλλοι ὅτι θὰ βασιλεύσει σωματικὰ στὴ γῆ ἢ οἱ ἀναλαμπιστὲς βλέπουν μαρμαρωμένο βασιλέα ποὺ θὰ ξαναζωντανέψει ἢ κάποιοι σὰν τὸν Βατάτζη, τελικὰ ὅλοι αὐτοί, συγκλίνουν λίγο ἢ πολὺ μεταξύ τους, γι’ αὐτὸ σημειώνει ὁ π.Ἀρσένιος: «πολὺ φοβοῦμαι, μήπως οἱ εὐσεβεῖς ὁραματισταί, θυμώσουν ὅταν ἴδουν τὸν Χριστὸν ἐρχόμενον ἐν νεφέλαις καὶ προβοῦν εἰς τὴν σύλληψίν Του»[34]! Ἐνῷ, ἡ Ὀρθόδοξη Δογματικὴ Διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας διακηρύττει μόνο μία καὶ μοναδικὴ ἔλευση, κι αὐτὴ εἶναι μόνο ἡ Β΄ παρουσία τοῦ Κυρίου.

Οἱ εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι Ἀναλαμπιστὲς καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Χιλιαστὲς κι ὅσοι ἄλλοι ὀπαδοὶ ὅμοιων θεωριῶν, ἴσως νὰ θυμώσουν ἀπ’ τὴν παράνοια, τὴ παρερμηνεία, τὴ σύγχυση καὶ τὴ συσκότιση τοῦ νοῦ τους, ἔτσι ὥστε κατὰ τὴν ἔνδοξη ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου μας, ἴσως κάποιοι νὰ θελήσουν: «ἵνα βιαίως τὸν κάμουν ἐπίγειον βασιλέα, ἔστω καὶ δι’ ἓν μικρὸν διάστημα, ἢ ἄλλως, προβοῦν εἰς νέαν, σταύρωσίν Του, ὡς μὴ ἀνταποκριθέντος, ὡς νομίζουν, εἰς τὰς ὑποσχέσεις Του»[35]. Ἐξομοιώνει τὴ σύγχυση καὶ τὴ διαστροφὴ ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴ σύγχυση καὶ τὴ διαστροφή, ποὺ θὰ ὑπάρχει στὶς ἡμέρες λίγο πρὶν τῆς Β’ παρουσίας τοῦ Κυρίου ὡς Κριτῆ, ἀφοῦ αὐτὴ ἡ ἐποχὴ θὰ εἶναι ἀκόμα πολὺ περισσότερο διαστροφικὴ καὶ σατανιασμένη, μάλιστα οἱ μάρτυρες τῶν ἐσχάτων αὐτῶν ἡμερῶν τοῦ ἀντιχρίστου θὰ εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ὅλων τῶν αἰώνων.

Μὲ ὅλα ὅσα παραπάνω ἀναφέρθηκαν καὶ ἑρμηνεύθηκαν γίνεται φανερὸ ὅτι δὲν θὰ βασιλεύσει ὁ Χριστός, οὔτε ὁρατὰ οὔτε ἀόρατα ἐπὶ τῆς γῆς, οὔτε γιὰ μικρό, οὔτε γιὰ μεγάλο διάστημα. Ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι προσ­ωρινή, ἀλλὰ μετὰ τὴ Β’ παρουσία θὰ εἶναι αἰώνια στοὺς οὐρανούς. Τὸ 20ὸ κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννη, μιλάει ξεκάθαρα μόνο γιὰ τὴν οὐράνια βασιλεία τῶν Ψυχῶν, ποὺ μαρτύρησαν ἢ ἁγίασαν γιὰ τὸ Χριστό.

Ποτὲ οἱ ἀτομικὲς ἰδέες περὶ ἀναλαμπῆς ἢ μεσοβασιλείας, δὲν ἔγιναν ἐπίσημη δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Οὔτε οἱ Πατέρες, οὔτε οἱ Ἅγιοι, οὔτε οἱ Ἀπόστολοι, οὔτε ἡ Ἱερὴ Παράδοση, οὔτε ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία, οὔτε τὸ σύνολο τῆς Ἐκκλησίας, ἔκανε δεκτὲς τὶς θεωρίες αὐτὲς περὶ ἀναλαμπῆς ἢ ἁγιοποιήσεως τοῦ πλανήτη γῆ καὶ τῆς μεσοβασιλείας.

Ἡ παρανόηση καὶ ἡ σύγχυση τῶν δυσνόητων χωρίων, ὁδήγησε ἀρκετοὺς στὸ νὰ διαδίδουν πλανεμένα διαχρονικὰ τοὺς εὐσεβεῖς πόθους καὶ τὶς ψευδοπροφητεῖες, καθὼς καὶ ἀπόψεις γιὰ τὴν ἐπίγειο βασιλεία καὶ γιὰ τὴν δῆθεν ἐπικράτηση τοῦ Εὐαγγελίου σὲ ὅλο τὸν πλανήτη, μετὰ ἀπὸ ἕνα καταστροφικὸ πόλεμο ἢ μὲ χριστιανοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντες ἢ μὲ ἕνα θαυμαστὸ ἢ μαγικὸ τρόπο.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ποτὲ δὲν μίλησαν γιὰ Ἀναλαμπὴ καὶ Μεσοβασιλεία τῶν ἐσχάτων, οὔτε γιὰ μαρμαρωμένο βασιλιά, οὔτε γιὰ κόκκινη μηλιά, οὔτε γιὰ βατάτζιους ἡγεμόνες ἢ τηγανισμένα ψάρια καὶ ἁγιοποίηση τῆς γῆς. Οἱ εὐσεβεῖς πόθοι περὶ Ἀναλαμπῆς, τηγανισμένων ψαριῶν, περὶ μαρμαρωμένου βασιλιᾶ, περὶ ἁγίων δισκοπότηρων καὶ περὶ Θ.Λειτουργίας ποὺ παύθηκε θαυμαστά, καὶ ποὺ πρόκειται νὰ ξανασυνεχίσει, σὲ κάποια χρονικὴ στιγμή, καθὼς καὶ οἱ ἰδέες, περὶ κι ἄλλων εὐσεβιστικῶν προσδοκιῶν, ἀναλύονται εὔστοχα καὶ ἀπ’ τὸν ὁμ. καθηγητὴ Παν/μίου Στρασβούργου π. Ἀστέριο Ἀργυρίου[36], στὶς μελέτες του, ποὺ καλὸ θὰ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἰσχυρογνώμονες ἰδεολόγοι, νὰ τὶς λάβουν σοβαρὰ ὑπόψη, ἀφοῦ τὶς μελετήσουν.

Οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας μᾶς ἐφιστοῦν τὴ προσοχὴ καὶ τὴ προσευχή, ὅτι οὐδέποτε ἡ ἐπίσημη δο-γματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας δέχθηκε κάτι τέτοιο περὶ ἀναλαμπῆς, παρὰ μόνο ὅσα τὸ Σύμβολο τῆς Πίστης ὁρίζει δηλαδὴ τὴ προσδοκία τῆς Β’ παρουσίας[37], τὴ κρίση καὶ τὴ ζωή τοῦ μέλλοντος αἰῶνος στοὺς οὐρανούς.

Σημειώσεις:

[20] Ἀποκ. 20, 4. Πρβλ. Ἀλέξιου Π.Παναγόπουλου, Ἐσχατολογικὲς διαστάσεις τῆς παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομο, διδακτορικὴ διατριβή, ἐπανέκδοση: Θεσσαλονίκη, 2009. [21] Ἒνθ’ ἀνωτ., σελ. 39. [22] Σοφία Σολομῶντος 3, 11. [23] Ἀποκ. 20, 6 «Μακάριος καὶ ἅγιος ὁ ἔχων μέρος ἐν τῇ πρώτῃ (πνευματικῇ) ἀναστάσει», δηλαδὴ ὅσοι ἀναστήθηκαν πνευματικὰ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ζωή μέσῳ τῆς μετάνοιας καὶ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἐνῷ ὅσοι ἔμειναν ἀμετανόητοι, ἀδιόρθωτοι, ἀνέτοιμοι «αὐτοὶ δὲν ζοῦν μὲ τοὺς ἄλλους μετὰ τὸν σωματικὸν θάνατον καὶ δὲν προγεύονται τοῦ Παραδείσου συμβασιλεύοντες μετὰ τοῦ Χριστοῦ, χίλια ἔτη (σχηματικὸς ἀριθμός)», πρβλ. Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 41. [24] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 41. [25] Ἒνθ’ ἀνωτ. [26] Βλ. βιβλίο, μὲ ἐσφαλμένες προσεγγίσεις: Νείλου Σωτηρόπουλου, Ἡ ἐρχόμενη ὀξεῖα καὶ δίστομος Ρομφαία, Ἀθῆναι 1964. [27] Παν. Τρεμπέλα, Καινὴ Διαθήκη μετὰ συντόμου ἑρμηνείας, σελ. 1092. Πρβλ. Ἀλέξιου Π. Παναγόπουλου, Ἐσχατολογικὲς διαστάσεις τῆς παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομο, διδακτορικὴ διατριβή, ἐπανέκδοση: Θεσσαλονίκη, 2009. [28] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 43. [29] Ἒνθ’ ἀνωτ. [30] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 44. [31] Ἒνθ’ ἀνωτ. [32] Ἒνθ’ ἀνωτ. [33] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 43. [34] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 46. Πρβλ. Ἀλέξιου Π.Παναγόπουλου, Ἐσχατολογικὲς διαστάσεις τῆς παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομο, διδακτορικὴ διατριβή, ἐπανέκδοση: Θεσσαλονίκη, 2009. [35] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 46. [36] Βλ. Les Exegeses grecques de l’Apocalypse a l’epoque turque (1453-1821). Esquisse d’une histoire des courants ideologiques au sein du peuple grec asservi [Οἱ ἑλληνικὲς Ἑρμηνεῖες στὴν Ἀποκάλυψη στὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας (1453-1821). Προσχεδίασμα μίας ἱστορίας τῶν ἰδεολογικῶν ρευμάτων στοὺς κόλπους τοῦ ὑπόδουλου ἑλληνικοῦ λαοῦ] (Ἐπὶ καθηγησίᾳ διδακτορικὴ διατριβὴ στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Στρασβούργου). Στρασβοῦργο 1977, 2 τόμοι, 942 σελίδες πολυγραφημένες. Τοῦ ἰδίου, Ἰδεολογικὰ ρεύματα στοὺς κόλπους τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, Λάρισα, Λαογραφικὴ Ἑταιρεία Λαρίσης,1980, 42 σελίδες. Τοῦ ἰδίου, Les Exegeses grecques de l’Apocalypse a l’epoque turque (1453-1821). Esquisse d’une histoire des courants ideologiques au sein du peuple grec asservi [Βλ. ἀριθμ. 3] Θεσσαλονίκη,  Ἑταιρεία Μακεδονικῶν Σπουδῶν- Ἐπιστημονικαὶ Πραγματεῖαι 15-,1982, 761 σελίδες (ἔντυπη ἔκδοση τοῦ ὑπ’  ἀριθ. 1). [37] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 47.

Previous Article

Τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο…δέν ἐκπροσωπεῖ τούς πολίτες τῆς Εὐρώπης

Next Article

Οι υγειονομικές αρχές της Βρετανίας καταδίκασαν πρακτικές της Pfizer για το εμβόλιο