Γράφει ὁ κ. Παναγόπουλος Ἀλέξιος,
Καθηγητὴς καὶ Ἀκαδημαϊκὸς (DDDr., Dr Habil.)
Ἡ σύγχρονη Μέση Ἀνατολὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἰδωθεῖ ἁπλῶς ὡς γεωπολιτικὸ πεδίο στρατηγικῶν ἀντιπαραθέσεων ἢ ἐνεργειακῶν συμφερόντων. Ὑπάρχει ἕνας βαθύτερος, συμβολικὸς καὶ κοσμοϊστορικὸς ἄξονας ποὺ συνδέεται μὲ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομώντα, ὅπως τὸν ἀντιλαμβάνεται καὶ ἡ ραβινικὴ θεολογία.
Ὁ Ναὸς αὐτὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀρχαιολογικὸ μνημεῖο· εἶναι τὸ κέντρο τοῦ «πληρώματος τοῦ χρόνου», σημεῖο ὅπου ἡ ἱστορία, ἡ πίστη καὶ ἡ γεωπολιτικὴ συναντῶνται.
Στὴ ραβινικὴ παράδοση, ἡ ἀνοικοδόμηση τοῦ Ναοῦ συνδέεται μὲ τὴν ὁλοκλήρωση κύκλων ἱστορίας καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση νέας παγκόσμιας κοσμοϊστορικῆς ἰσορροπίας.
Ἡ ἀποκαλούμενη «Ἀποστασία» ἀπὸ Ὀρθόδοξης πλευρᾶς, δηλαδὴ ἡ πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ παρακμὴ ἑνὸς λαοῦ ἢ μίας ὁλόκληρης ἐποχῆς, θεωρεῖται παράγων ἀπαραίτητος γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση αὐτοῦ τοῦ κύκλου. Κάθε διεθνὴς κίνηση, κάθε στρατηγικὴ συμφωνία ἢ σύγκρουση στὴν περιοχὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τῶν πέριξ γύρω ἐδαφῶν, μπορεῖ νὰ διαβαστεῖ μέσα ἀπὸ αὐτὸν τὸν συμβολικὸ φακό: ὡς ἐργαλεῖο διαμόρφωσης τῶν συνθηκῶν γιὰ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου.
Στὴν ὀρθόδοξη θεολογία, ὁ χρόνος καὶ ἡ ἱστορία συνδέονται μὲ τὴν ὑγιῆ πνευματικὴ ἀντοχὴ τῶν λαῶν. Ἡ Ἑλλάδα, παραδοσιακὰ ὡς φρουρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, βρίσκεται σήμερα σὲ κατάσταση τεχνητῆς οἰκονομικῆς ἐξάρτησης, γεωπολιτικῆς πίεσης καὶ πολιτικῆς ἀμφισημίας. Ἡ ὑποδούλωση αὐτή, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐσωτερικὴ κρίση καὶ τὴν ἀπειλὴ ξένων συμφερόντων, λειτουργεῖ ὡς «δοκιμασία» τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς της ὑπόστασης.
Ἡ γεωστρατηγικὴ θέση τῆς Ἑλλάδας δὲν εἶναι τυχαία· μέσῳ τῆς ἀδυναμίας της, διαμορφώνεται ἕνα εὐρύτερο περιβάλλον ποὺ καθιστᾶ δυνατὴ τὴν ἐπίτευξη ἀκόμα καὶ τῶν σχεδίων γιὰ τὸν Ναὸ καὶ τὴν ἀναδιάταξη τῶν γεωστρατηγικῶν δυνάμεων στὴν περιοχή.
Ἡ γεωπολιτικὴ διάσταση τῆς Ἀνατολῆς εἶναι καθοριστική. Οἱ ἀγωγοὶ φυσικοῦ ἀερίου, τὰ ἐνεργειακὰ κοιτάσματα, οἱ στρατιωτικὲς βάσεις, οἱ ἐνεργειακὲς συμφωνίες καὶ οἱ παρασκηνιακὲς διπλωματικὲς κινήσεις, ἀλλὰ καὶ οἱ τεχνητοὶ βομβαρδισμοὶ κρατῶν, δὲν ἀφοροῦν μόνο τὰ ὑλικὰ συμφέροντα, ἀλλὰ καὶ τὴν πολιτικὴ νομιμοποίηση τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων.
Οἱ μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΝΑΤΟ) καὶ οἱ περιφερειακοὶ παῖκτες (Ἰσραήλ, Ἰράν, Σαουδικὴ Ἀραβία, Τουρκία κτλ), χρησιμοποιοῦν τὶς θρησκευτικὲς ἀναφορὲς, γιὰ νὰ ἑδραιώσουν τὰ στρατηγικὰ πλεονεκτήματα, διαμορφώνοντας τὴν ἰσορροπία τῶν δυνάμεων στὴ Μέση Ἀνατολὴ, ὅπου ἔντονα στὸ μέλλον θὰ παίξει ἡ Κίνα, μὲ τρόπο ποὺ σπάνια γίνεται ἀντιληπτὸς ἀπὸ τὸ εὐρὺ κοινό.
Ἡ Ἑλλάδα, ἐνῶ δὲν εἶναι στὴν πρώτη γραμμὴ στὴ Μέση Ἀνατολή, εἶναι κρίσιμη γιὰ τὸν γεωστρατηγικὸ συμβολισμὸ καὶ ὀφείλει νὰ διαφυλάξει τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ της ἀντοχὴ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει εἴτε ὡς ἀντίβαρο ἰσορροπίας στὰ διεθνῆ σχέδια, εἴτε ὡς ὑπόδουλη, ὑπάκουη, κι ὡς διευκολυντής τους, σὲ ἕνα πόλεμο ποὺ δὲν τῆς ἀνήκει.
Ἡ πνευματικὴ «ἀποστασία» σὲ ἐθνικὸ ἢ κοινωνικὸ ἐπίπεδο — οἰκονομικὴ ἐξάρτηση, πολιτικὴ ἀστάθεια, ἀπουσία στρατηγικῆς αὐτονομίας — διευκολύνει τὴν ἐπιβολὴ ἐξωτερικῶν συμφερόντων καὶ τὴν προώθηση συμβολικῶν στόχων ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα καὶ μὲ τὸν Ναό.
Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου δὲν εἶναι ἁπλῶς θεολογικὸς συμβολισμός, ἀλλὰ καὶ γεωπολιτικὴ πραγματικότητα. Οἱ διεθνεῖς δυνάμεις χρησιμοποιοῦν τὴν ἱστορία, τὴ θρησκεία καὶ τὴν ἐξάρτηση τῶν κρατῶν, γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὶς συνθῆκες ἐκεῖνες ποὺ θὰ ἐπιτρέψουν τὴν ἀνακατασκευὴ τοῦ Ναοῦ καὶ τὴν ἀναδιάταξη τῆς ἰσχύος στὴν Ἀνατολή.
Ἡ Ἑλλάδα καλεῖται νὰ ἀποφασίσει, ἂν θὰ παραμείνει παρατηρητής, θῦμα ἐξάρτησης καὶ ἀποστασίας, ἢ ἂν θὰ ἀναζητήσει τὴν ἱστορικὴ καὶ πνευματική της αὐτονομία, διαφυλάσσοντας τὸν ρόλο της ὡς παράγοντας ἰσορροπίας.
Ἡ γεωπολιτικὴ καὶ θεολογικὴ ἀνάλυση δείχνει καθαρὰ ὅτι ἡ σύγχρονη Ἑλλάδα, ὅπως καὶ ἡ Μέση Ἀνατολή, δὲν κινοῦνται σὲ τυχαῖο χρονικὸ ἢ πολιτικὸ πλαίσιο. Οἱ παρασκηνιακὲς στρατηγικές, οἱ ἐνεργειακὲς συμφωνίες καὶ ἡ πίεση διεθνῶν παραγόντων συνδέονται ἄμεσα μὲ τὴν ἱστορικὴ καὶ πνευματικὴ διάσταση τῆς περιοχῆς. Ἡ κατανόηση αὐτῆς τῆς σύνθετης πραγματικότητας, ἀπαιτεῖ γεωπολιτικὴ ὁλιστικὴ προσέγγιση, ποὺ ἐνσωματώνει τὸ θρησκευτικό, τὸ πολιτικὸ καὶ τὸ γεωστρατηγικὸ ἐπίπεδο — μόνο ἔτσι μπορεῖ κανεὶς νὰ διακρίνει τὶς πραγματικὲς δυνάμεις ποὺ κινοῦν τὰ νήματα τοῦ «πληρώματος τοῦ χρόνου».
Τὰ γεωπολιτικὰ γεγονότα καὶ οἱ παρασκηνιακὲς κινήσεις (π.χ. συμφωνίες Ἰσραὴλ-Ἀραβικῶν χωρῶν, ἀγωγοὶ φυσικοῦ ἀερίου, στρατιωτικὲς βάσεις), ὁδηγοῦν στὴν ἀλήθεια τῶν Προφητειῶν γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ψεύτικου μεσσία παράλληλα μὲ τὸ Ναό. Ἡ ἑλλαδικὴ ὀρθοδοξία καλεῖται σὲ ἀφύπνιση, ἐνόσω μέσῳ τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης καὶ τοῦ Δαιδάλου στὸ Λαύριο, ποὺ θὰ γνωρίζει τὰ πάντα γιὰ ἐμᾶς χωρὶς ἐμᾶς, σὲ μία κοινωνία Ὠκεανία Ὄργουελ.