Τοῦ κ. Θεοχάρη Ἀποστόλου, Δικηγόρου παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Ἕνα ἀνήλικο κορίτσι μετέβη ἀσυνόδευτο, μὲ ταξί, ἀπὸ τὴν ἐπαρχιακὴ πόλη ποὺ ἔμενε στὴν Ἀθήνα, ἐνῶ λίγο ἀργότερα ἀεροπορικῶς φέρεται νὰ ταξίδεψε στὸ ἐξωτερικό.
Ἔκτοτε, ἀγνοεῖται.
Οἱ γονεῖς του δήλωσαν τὴν ἐξαφάνιση τοῦ παιδιοῦ τους, μᾶλλον μὲ ἀργοπορία, ὡς ἀποδεικνύουν τὰ ἀποτελέσματα.
Αὐτὴ εἶναι ἡ εἴδηση.
Μάλιστα τὸ γεγονός, ὡς εἴθισται, ἔχει προκαλέσει τὴν περιέργεια τῆς κοινῆς γνώμης καὶ ἔχει γίνει “πρῶτο θέμα” τῆς εἰδησεογραφίας.
Τὸ ἄνω γεγονὸς εἶναι ἐνδεικτικό τῆς διάβρωσης τῆς οἰκογένειας, ὡς θεσμοῦ, ἀφενὸς ἀλλὰ καὶ προβάλλει τὶς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τῆς ραγδαίας “ἀνάπτυξης” τῆς κοινωνίας.
Μὴ στεκόμενος στοὺς λόγους ποὺ ὁδήγησαν τὴ νέα κοπέλλα νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σπίτι της καὶ εὐχόμενος νὰ εἶναι ἀσφαλὴς ἀναρωτιέμαι δὲν προκαλεῖ σὲ κανένα ἐντύπωση ὅτι αὐτὸ τὸ κορίτσι συμπεριφέρθηκε ὡς ἐνήλικας;; Ἤξερε πῶς νὰ φύγει, κρυφίως, ἦταν ἀπόλυτα ψύχραιμη καὶ τελικὰ κατάφερε νὰ παραπλανήσει τοὺς πάντες.
Ταυτόχρονα σκέπτομαι μὲ πόση ἀλαζονεία καὶ ἄκρατη ὑπερηφάνεια ἐπαίρουμε, ὡς κοινωνία, ὅτι τὰ παιδιὰ πλέον εἶναι διαφορετικά, εἶναι ἀνεξάρτητα, ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα τὰ παιδιά μας, δυστυχῶς, μεγαλώνουν ἀπότομα καὶ βίαια σὲ μία κοινωνία ραγδαιότητας, προσαρμοζόμενα στὶς ἀπαιτήσεις της.
Καὶ τώρα ἡ ἴδια ἡ κοινωνία ποὺ ἐπιχαίρει ποὺ τὰ παιδιὰ δὲν εἶναι προσκολημμένα σὲ θεσμούς, ὅπως ἡ οἰκογένεια, τὸ σχολεῖο ἢ ἡ Ἐκκλησία ἀγωνιᾶ γιά. τὴν τύχη τῆς νεαρῆς κοπέλας..
Ὅ,τι σπέρνεις -θερίζεις ὅμως καὶ ὡς κοινωνία σπέρνουμε ἀποξένωση, ὑλισμὸ καὶ ἀποκοπή ἀπὸ τοὺς πατροπαράδοτους θεσμοὺς τῆς οἰκογένειας καὶ τῆς Ἐκκλησίας ὡς τάχα ὀπισθοδρομικούς.
Εἰρωνευόμαστε τὸν ἐκκλησιασμό, ὑποτιμοῦμε τὴν ἀξία τοῦ σχολείου καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς συνοχῆς τῆς Οἰκογένειας, θεωρώντας ὅτι τὰ ἀνωτέρω ἀνήκουν σὲ μία ἄλλη ἐποχὴ καὶ ἀποτελοῦν, τάχα, τροχοπέδη τῆς προόδου, Τὴν ἴδια στιγμὴ ἐμπεδώνουμε στὰ παιδιά μας τὸν ἐγωκεντρισμό, τὴν ἀπαξίωση τῶν πάντων καὶ στὸ τέλος ὡς «αἱ μωραὶ παρθέναι» ἐκπλησσόμαστε καὶ ψευτοαγωνιοῦμε.
Ἀλλὰ ὁ Θεσμὸς δὲν ἔχει χρόνο καθόσον ἔχει διαχρονικότητα καὶ ἄρα εἶναι πάντα ἐπίκαιρος.
Στὸν ἀντίποδα τὸ Εὐαγγέλιο μᾶς διδάσκει, περιγράφοντας τὴν ὑπακοὴ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, στὴν ἀγωνία τῆς Μητέρας του, ὅταν Αὐτὸς ἔμεινε νὰ διδάξει στὸ Ναὸ καὶ διέλαθε τῆς προσοχῆς Της.
Ἂς ἔχουμε λοιπὸν αὐτὴ τὴν εἰκόνα στὸ νοῦ καὶ τὴ συνείδησή μας καὶ ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὴν κάνουμε κτῆμα τῶν παιδιῶν μας.
Καὶ ἂς μὴ ἀγωνιοῦμε, τὰ παιδιά μας θὰ μεγαλώσουν. Τὸ θέμα εἶναι ὑπὸ ποιὲς συνθῆκες καὶ μὲ ποιὰ διδάγματα.
apostolougrania-lawoffice.gr