Γράφει ὁ κ. Διόδωρος Ράμμος
Οἱ πεφωτισμένοι ὀπαδοί τοῦ Βάισχαουπτ, τοῦ Τάγματος τῶν ἰλλουμινάτι, ἀπό τή Γερμανία ἐξαπλώθηκαν μυστικά καί σέ ἄλλες εὐρωπαϊκές χῶρες. Στή Γαλλία συνδέθηκαν, πάντα σέ συνεργασία μέ τούς μασόνους, μέ τούς Ἰακωβίνους, ἐνῶ στήν Ἀγγλία ἵδρυσαν τήν Ἕνωση ἤ Σύνδεσμο τῶν Δικαίων (League of Just, Bund der Gerechten). Ἡ Ἕνωση αὐτή ἐπρόκειτο νά συνδεθεῖ μέ δύο πρόσωπα πού ἐπηρέασαν βαθύτατα τή νεώτερη ἱστορία, τόν Μάρξ καί τόν Ἔνγκελς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἱδρύσει τό 1846 στίς Βρυξέλλες τήν Κομμουνιστική Ἐπιτροπή (Communist Corresponding Committee).
Ὁ Μάρξ (Karl Marx) καί ὁ Ἔνγκελς (Friedrich Engels) ἕνωσαν τίς δυνάμεις τους μέ τούς Δικαίους τοῦ Λονδίνου τό 1847, δημιουργώντας τήν Κομμουνιστική Ἕνωση (Communist League), ἐνῶ τό 1848 δημοσίευσαν τό περίφημο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Μέσα σέ λίγα χρόνια, ὁ κομμουνισμός ἐξελίσσεται τόσο σάν θεωρητικόφιλοσοφικό κίνημα, ὅσο καί σάν πολιτική κοινωνική δράση.
Καθώς μιλοῦσε γιά ὑπέροχα ἰδανικά καί ἐλπίδες, τή λύτρωση τῶν πτωχῶν (προλετάριοι) ἀπό τήν καταπίεση, τήν κατάργηση τῆς οἰκονομικῆς ἀνισότητας, τήν ἐπικράτηση τῆς δικαιοσύνης στήν κοινωνία (ἰδέες σχεδόν αὐτούσιες μέσα ἀπό τήν Καινή Διαθήκη), ἑπόμενο ἦταν νά ἀγγίξει τίς καρδιές πολλῶν ἀνθρώπων, καί μάλιστα ἀνθρώπων μέ ἰδανικά καί μέ ἀγωνιστική διάθεση.
Ποῦ νά ἤξεραν, βέβαια, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού ἔγιναν κομμουνιστές, ὅτι ἀπό πίσω κρυβόταν ὁ σύντροφος Ρότσιλτ!
Οἱ ἐργάτες τῆς Εὐρώπης, μέ τήν ὁρμή τοῦ νεοφανοῦς κομμουνιστικοῦ κινήματος, ὀργανώθηκαν καί τό 1864 ἀποφάσισαν τήν ἵδρυση τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης Ἐργατῶν, τῆς Πρώτης (Α΄) Διεθνοῦς, γιά νά συσπειρώσουν τίς δυνάμεις τοῦ παγκόσμιου προλεταριάτου. Ἐκεῖ βρέθηκαν διάφορες προσωπικότητες, μέ σοσιαλιστικά ὁράματα, ἀλλά δέν εἶχαν ὅλοι τίς ἴδιες γνῶμες. Ἡ Ἀριστερά ἦταν πλέον μία δυναμική πραγματικότητα, ἀλλά ποιά πορεία θά ἀκολουθοῦσε στήν πράξη;
Θά ἐφαρμοζόταν ἡ ἐπανάσταση τοῦ προλεταριάτου, ὅπως ἤθελε ὁ Μάρξ; Θά ἐπικρατοῦσε ἡ ἰδέα τοῦ ἀναρχοκολλεκτιβισμοῦ τοῦ Ρώσου ἐπαναστάτη Μπακούνιν; Ἤ θά νικοῦσε ὁ μουτουαλισμός τοῦ Γάλλου ἐλευθεροτέκτονα Προυντόν; Τελικά, τά πράγματα ἐξελίχθηκαν σέ ἕνα ἰδεολογικό ἐμφύλιο πόλεμο, ἀνάμεσα στήν παράταξη τοῦ Μάρξ καί τήν παράταξη τοῦ Μπακούνιν.
Ὁ Μπακούνιν ἦταν εἰλικρινής μαχητής καί συνεπής στίς ἀπόψεις του. Ὅ,τι πίστευε, τό ἔλεγε καί τό ἔκανε πράξη. Ὁ Μάρξ, ὅμως, ἦταν ἰδιάζουσα περίπτωση. Ἦταν Ἀσκεναζί Ἑβραῖος τῆς Γερμανίας, πού παρίστανε ἐξωτερικά τόν Προτεστάντη, γιά πολιτικούς κυρίως λόγους. Ἐνῶ τελικά στή ζωή του ἐξωτερικά ταυτίστηκε μέ τήν ἀθεΐα, ἐσωτερικά ἦταν φανατικός καμπαλιστής, θεός του ἦταν ὁ Ἑωσφόρος.
Στά λόγια ἦταν ἕνα ἐξαιρετικά ἰσχυρό ὀρθολογικό πνεῦμα, ἐνῶ μέσα του κυριαρχοῦσε ἡ μυστικοθρησκευτική ἔμπνευση τῶν ἰλλουμινάτι, ἡ λαχτάρα νά συντριβεῖ ἡ θρησκεία, ἡ πατρίδα καί ἡ οἰκογένεια. Καί πάνω στίς στάχτες καί τά ἐρείπια νά οἰκοδομηθεῖ τό ὄνειρο τῶν καμπαλιστῶν. Σέ αὐτό, βέβαια, ἦταν ἰδιοφυής, καθώς μετέφερε τό σκοτεινό σχέδιο τῶν Σιωνιστῶν γιά τήν ἀπόλυτη, τήν παγκόσμια, τήν αἰώνια αὐτοκρατορία, στίς κοινωνίες καί τή ζωή τῶν Εὐρωπαίων, σέ μορφή πολιτικῆς θρησκείας, μέ τό ἀπαραίτητο καμουφλάζ!
Τό δυστύχημα γιά τούς Εὐρωπαίους goyim (ἔτσι ἀποκαλοῦν οἱ Σιωνιστές τά ἔθνη) εἶναι ὅτι δέν ἀντιλήφθηκαν ποιός καί τί κρυβόταν πίσω ἀπό τόν Μάρξ. Ὁ Μπακούνιν τό κατάλαβε ἔγκαιρα καί δέν δίστασε νά μιλήσει ἔξω ἀπό τά δόντια:
«Ὁ Μάρξ εἶναι Ἑβραῖος καί εἶναι περικυκλωμένος ἀπό ἕνα πλῆθος μικροπρεπῶν, περισσότερο ἤ λιγότερο νοημόνων, ραδιούργων, εὐκίνητων, κερδοσκόπων Ἑβραίων, τήν ὥρα πού οἱ Ἑβραῖοι βρίσκονται παντοῦ, σάν ἐμπορικοί καί τραπεζικοί παράγοντες, συγγραφεῖς, πολιτικοί, ἀνταποκριτές ἐφημερίδων ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Ἐν συντομίᾳ (οἱ Ἑβραῖοι εἶναι) λογοτεχνικοί μεσάζοντες, τήν ἴδια ὥρα πού εἶναι οἰκονομικοί μεσάζοντες, μέ τό ἕνα πόδι στήν τράπεζα καί τό ἄλλο στό σοσιαλιστικό κίνημα καί μέ τά ὀπίσθιά τους καθισμένα στόν Γερμανικό Τύπο. Αὐτοί ἔχουν γραπώσει τόν ἔλεγχο ὅλων τῶν ἐφημερίδων, καί μπορεῖτε νά φανταστεῖτε τί ἐμετικά ἔντυπα εἶναι τό ἀποτέλεσμά τους. Τώρα, αὐτός ὅλος ὁ Ἑβραϊκός κόσμος, ὁ ὁποῖος συγκροτεῖ μία σέκτα ἐκμετάλλευσης, ἕνα λαό ἀπό βδέλλες, ἕνα ἀδηφάγο παράσιτο, στήν ὁποία εἶναι στενά καί βαθιά συνδεδεμένοι ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλον, χωρίς νά λογαριάζουν ὄχι μόνο συνοριακές, ἀλλά ἐπίσης οὔτε καί πολιτικές διαφορές αὐτός ὁ Ἑβραϊκός κόσμος εἶναι στίς ἡμέρες μας, κατά μεγάλο μέρος, στή διάθεση τοῦ Μάρξ ἤ τοῦ Ρότσιλτ. Εἶμαι βέβαιος ὅτι, ἀπό τήν μία πλευρά, ἡ οἰκογένεια Ρότσιλτ ἐκτιμᾶ τήν ἀξία τοῦ Μάρξ, καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ὁ Μάρξ αἰσθάνεται μία ἐνστικτώδη συμπάθεια καί τρέφει ἕνα μεγάλο σεβασμό γιά τήν οἰκογένεια Ρότσιλτ. Αὐτό ἴσως φαίνεται περίεργο.
Τί κοινό θά μποροῦσε νά ὑπάρχει μεταξύ τοῦ κομμουνισμοῦ καί τῆς ὑψηλῆς διαχείρισης χρημάτων; Ὤ! Ὁ κομμουνισμός τοῦ Μάρξ ζητᾶ ἕνα ἰσχυρό συγκεντρωτικό κράτος καί ὅπου αὐτό ὑφίσταται, πρέπει ἀναπόφευκτα νά ὑπάρχει μία κεντρική κρατική τράπεζα, καί ὅταν αὐτό ὑφίσταται, ἐκεῖ τό παρασιτικό Ἑβραϊκό Ἔθνος, τό ὁποῖο κερδοσκοπεῖ πάνω στό μόχθο τοῦ λαοῦ, θά βρίσκει πάντοτε τά μέσα γιά τήν ὕπαρξή του.»
Ὅταν ὁ Μάρξ μιλοῦσε ἐναντίον τοῦ καπιταλισμοῦ, στά μέσα τοῦ 19ου αἰώνα, οἱ Ρότσιλτ εἶχαν ἤδη ἱδρύσει τράπεζες σχεδόν παντοῦ στήν Εὐρώπη, ἦταν οἱ πασίγνωστοι τοκογλύφοι καπιταλιστές. Ὡστόσο, ὁ πολυγραφότατος Μάρξ δέν ἔσταξε οὔτε μία σταγόνα μελάνι στά γραπτά του, γιά νά ἐπικρίνει τόν οἶκο Ρότσιλτ, τόν ἰσχυρότερο ἐκπρόσωπο τοῦ ἀδίστακτου καπιταλισμοῦ, πού ἔστιβε τά θύματά του, γιά νά πολλαπλασιάσει τήν ἀμύθητη περιουσία του. Ὅσοι γνώριζαν τόν Μάρξ καί δέν ἦταν ἀφελεῖς, καταλάβαιναν ὅτι ὑπῆρχε μία ἔνοχη σχέση μεταξύ Μάρξ καί Ρότσιλτ!
Ἀντίστοιχα, ὁ Μπακούνιν συνέγραψε διάφορες ἐγκυκλίους πρός τά μέλη τῆς ὀργάνωσης στήν Ἱσπανία καί τήν Ἰταλία, ὅπου παρουσίαζε τόν ἑαυτό του ὡς θῦμα μιᾶς τρομερῆς συνωμοσίας ἀπό Γερμανούς καί Ρώσους Ἑβραίους, πού καθοδηγοῦνταν ἀπό τόν Μάρξ.
Ὁ Προυντόν, ἀπό τήν πλευρά του, ἔλεγε: «Οἱ Rothschild,Cremieux, Marx, Fould, εἶναι κακοί, χολερικοί, πικροί ἄνθρωποι, πού μᾶς μισοῦν» καί θεωροῦσε πώς γιά τά οἰκονομικά προβλήματα ὑπεύθυνος ἦταν ὁ καπιταλισμός καί εἰδικά οἱ Ἑβραῖοι δανειστές! Τό λάθος πού ἔκαναν ἦταν ὅτι ταύτιζαν τούς σιωνιστές καμπαλιστές Ἑβραίους μέ τούς ὑπόλοιπους ἁπλούς ταλμουδιστές Ἑβραίους. Δέν ἔφταιγε ὁ ἁπλός ἑβραϊκός λαός γιά τά σατανικά ἔργα τῶν Ρότσιλτ καί τῶν σύν αὐτοῖς, ἀλλά δυστυχῶς μαζί μέ τό ξερό καίγεται καί τό χλωρό.
Οἱ μεγάλοι στρατηλάτες τῆς ἱστορίας, πρίν ξεκινήσουν τίς μεγάλες ἐκστρατεῖες τους ἀνά τήν οἰκουμένη, φρόντιζαν πρῶτα νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τούς …ἐσωκομματικούς ἀντιπάλους τους.
Ὅσοι Μογγόλοι ἀντιτάχθηκαν στόν Τζένκις Χάν ἤ ὅσοι Ἄραβες ἀμφισβήτησαν τόν Μωάμεθ, σφαγιάστηκαν. Τό ἴδιο ἔγινε καί μέ τούς ἐχθρούς τοῦ στρατηλάτη Μάρξ. Τόσο ὁ Προυντόν, ὅσο καί ὁ Μπακούνιν «ἐξοντώθηκαν» πολιτικά καί τελικά ὁ κομμουνισμός καί ὁ χῶρος τῆς Ἀριστερᾶς ὑποδουλώθηκαν στόν Μάρξ καί, κατ’ ἐπέκταση, στούς Ρότσιλτ, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν νά ἀποβληθοῦν ἀπό τήν Α΄ Διεθνή οἱ θεωρίες τοῦ Μπακούνιν.
Κάπως ἔτσι, ὁ καμπαλιστικός μαρξισμός κηρύχθηκε ὡς ἡ βάση τῆς «ὀρθόδοξης» Ἀριστερᾶς, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι κομμουνιστές θεωρήθηκαν «αἱρετικοί» καί ὑπέστησαν τό ἀνάλογο ἰδεολογικό πογκρόμ! Ὁ μή μαρξιστής, μέχρι σήμερα, δέν δικαιοῦται νά εἶναι Ἀριστερός, Σοσιαλιστής, Κομμουνιστής. Ἀναμφίβολα, ἄν οἱ ἰδέες τοῦ Μπακούνιν ἐξυπηρετοῦσαν τά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν, θά συνέβαινε τό ἀντίστροφο. Θά μιλούσαμε μέχρι σήμερα γιά μπακουνισμό, ἐνῶ τόν μαρξισμό δέν θά τόν γνώριζαν οὔτε οἱ λεξικογράφοι.
Οὐσιαστικά, οἱ Σιωνιστές πέτυχαν μέσα στό κομμουνιστικό κίνημα νά ἐπαναλάβουν ὅ,τι ἔκαναν στίς τεκτονικές στοές ἕνα αἰῶνα πρίν. Εἰσῆλθαν στό ἐσωτερικό (εἴτε τῆς μασονίας εἴτε τῆς Ἀριστερᾶς), ἔδωσαν χρῆμα στά κατάλληλα πρόσωπα, ἐξόντωσαν κάθε ἀντιφρονοῦντα, καί σέ λίγα χρόνια κυριάρχησαν ὁλοκληρωτικά, χωρίς ὅμως νά γίνονται ἐξωτερικά ἀντιληπτοί. Πόσοι τέκτονες γνωρίζουν, ἀκόμη καί σήμερα, ὅτι λατρεύουν τόν Ἑωσφόρο καί τήν Καμπάλα; Ἐλάχιστοι! Πόσοι ἀριστεροί συνειδητοποιοῦν ὅτι ἡ πολιτική τους ἰδεολογία ὑπηρετεῖ τυφλά τά σχέδια τοῦ Σιωνισμοῦ; Ὀλίγοι, ἀλλά ἐκλεκτοί!